1. ۱عطسهٔ مشکین زند هر دم نسیم مشکباربادگویی آهوی چنست‌ کارد مشک بار
2. ۲نافهٔ چین دارد اندر ناف باد مشکبویعقد پروین دارد اندر جیب ابر نوبهار
3. ۳گنج باد آورد خواهی ابر بنگر در هواسیم دست افشار جویی آب‌ بین در جویبار
4. ۴راغ‌گویی تبت و خرخیز دارد در بغلباغ‌ گویی خلخ و نوشاد دارد در کنار
5. ۵مرغ نالیدن ‌گرفت و مرغ بالیدن ‌گرفتمرغ شد زی مرغزار و مرغ شد بر مرغ‌زار
6. ۶ابر شد سنجاب‌پوش و بر تنش بنشست خویدود در چشم هوا پیچید از آن شد اشکبار
7. ۷باژگون دریاست پنداری سحاب اندر هواکز تکش ریزد همی بر دشت در شاهوار
8. ۸پنبه‌زاری بود یک مه پیش ازین هامون ز برفبرق نیسان آتشی انگیخت در آن پنبه‌زار
9. ۹شعله و دودی ‌که در آن پنبه‌زار انگیخت برقلاله شد زان شعله پیدا ابر از آن دود آشکار
10. ۱۰یا نه گویی زال چرخ آن پنبه‌ها یکسر برشتزانکه زالان را به عادت پنبه‌ریسی هست‌کار
11. ۱۱پس به صباغ طبیعت داد و کردش رنگ رگنفس نامی بافت زان این حلهای بی‌شمار
12. ۱۲برف بدکافور وزو شد باغ آبستن به‌گلای‌ عجب‌ کافور بین‌ کابستنی آورد بار
13. ۱۳بو که چون شوی طبیعت را پدید آمد عنناز چه از فرط حرارت ‌کی بتا بستان پار
14. ۱۴قرص‌کافو‌رری بخورد از برف ‌چون محرور بودقرص کافوری شدش دفع عنن را سازگار
15. ۱۵مغز خا از عطسهٔ بادش ایدون مشکب‌ریچهر باغ ازگریهٔ ابرست اینک آبدار
16. ۱۶ببب‌که پرچینی حریرست از ریاحین آبگیربس ‌که پر رومی‌ نگارست از شقایق کوهسار
17. ۱۷باد تا غلطد نغلطد جزیه بر چینی حریرچشم تا بیند نبیند جز که بر رومی نگار
18. ۱۸هم ز زنبق پر زگوش پیل بینی بوستانهم ز لاله پر ز چشم شیر یابی مرغزار
19. ۱۹خوشه‌خوشه‌ گوهر ‌آرد ابر هرشام از عدنطبله طبله عنبر آرد باد هر صبح از تتار
20. ۲۰باد ازین عنبر به زلف سبزه پاشد غالیهابر از آن ‌گوهر به ‌گوش لاله بندد گوشوار
21. ۲۱غنچه با طبع شکفته زر نهان سازد به جیبابر با روی گرفته در همی آرد نثار
22. ۲۲این بود با جود فطری چون لئیمان ترش رویآن بود با بخل طبعی چون ‌کریمان شادخوار
23. ۲۳سرو پرویزست و گل شیرین و بستان طاقدیس‌باربد صلصل نکیسا زند خوان فرهاد خار
24. ۲۴قاصد خسرو سوی شیرین اگر شاپور بودقاصد سروست سوی‌ گل نسیم مشکبار
25. ۲۵تاکه ارزق‌پوش شد سوسن بسان رومیانباد می‌رقصد ز شادی همچو اهل زنگبار
26. ۲۶لختی ار منقار تیهو کج بدی طوطی شدیبس ‌که لب بر لاله سود و پر زد اندر سبزه‌زار
27. ۲۷نرگس مسکین بهشت از نرگس فتان از آنکمسکنت از فتنه‌جویی به بعهد شهریار
28. ۲۸جوی آب از عکس گل برخویش می پیچد بلیگرد خود پیچد چو بیند آتش تابنده مار
29. ۲۹سبزه دیبا ابر دیبا باف و بستان‌کارگهپشتهٔ انهار پود و رشتهٔ امطار تار
30. ۳۰بی می و مطرب به‌فصلی این چنین نتوان نشستهمتی ای ارغنون‌زن رحمتی ای می‌گسار
31. ۳۱زان میم ده کز فروغش راز موران را بدلدید بتوان از دو صد فرسغگ در شهای تار
32. ۳۲زان میم ده کم چنان سازدکه اندر پیرهنخویش را پیدا نیارم کرد تا روز شمار
33. ۳۳زان شرابم ده که در ر‌گهای من زانسان دودکز روانی حکم خواجهٔ اعظم اندر روزگار
34. ۳۴خواجه دانی کیست آن غژمان نهنگ بحر عشقشیرمرد و پیرمرد و کامجوی و کامگار
35. ۳۵قهرمان‌ ملک طاعت دست بخت عقل‌ کلدر تاج آفرینش عارف پروردگار
36. ۳۶بندهٔ یزدان‌شناس و خضر اسکندر اسانخواجهٔ احمد خصال و بوذر سلمان وقار
37. ۳۷غوث ملت غیث دولت حاجی‌آقاسی که یافتی از وی احتشام و هستی از وی افتخار
38. ۳۸آن نصیر ملک و دین کز لطف و عنف اوست مههمچو میش ابن‌حاجب گه سمین و گه نزار
39. ۳۹آنکه از جذبهٔ ولایش در مشیمهٔ مادرانعشق ذوق بی‌شعوری کرده طفلان را شعار
40. ۴۰صیت او آفاق‌گیر و جود او آفاق بخشدست او خورشید بارو چهر او خورشید زار
41. ۴۱جهد دارد کز طرب بر آسمان پرد ز مهدگر بخوانی مدح او درگوش طفل شیرخوار
42. ۴۲هرچه را بینی قرار کارش اندر دست اوستغیر سیم و زر که در دستش نمی‌گیرد قرار
43. ۴۳اختیار هرچه خواهی هست در فرمان اوغیر بخشیدن که در بخشش ندارد اختیار
44. ۴۴اعتبار هر که پرسی هست در دوران اوغیر بحر وکان‌که در عهدش ندارد اعتبار
45. ۴۵دوش دیدم ماه را بر چرخ‌ گردان نیم‌شبکاسمانش ز اختران می کرد هردم سنگسار
46. ۴۶چرخ راگفتم هلا زین بینوای‌کوژ پشتنا چه بد دیدی‌که بر جانش نبخشی زینهار
47. ۴۷چرخ گفتا شب روی جز این به عهد شاه نیستخواجه فرمودست ‌کز جانش برانگیزم دمار
48. ۴۸ای ترا از بس بزرگی عرصهٔ ایجاد تنگوی ترا از بس جلالت چنبر هستی حصار
49. ۴۹در دوشبرت جای و گر فر نهان سازی عیانذره‌یی نتواند از تنگی خزد در روزگار
50. ۵۰دانه را مانی کز اول خرد می‌آید به چشمتنگ سازد خانه را چون شد درختی باردار
51. ۵۱چون توکلی این جهان اجزا سپس مداح تودر حقیقت هردو گیتی را بود مدحت گزار
52. ۵۲کانکه وصف بحر گوید قطره‌های بحر راگفته باشد وصف لیکن بر سبیل اختصار
53. ۵۳انتظار آنکه چرخ آرد نظیرت را پدیدمرد خواهد گرچه از مردن بتر هست انتظار
54. ۵۴برتری نبود حسودت را مگر کز شرم توآب گردد و آفتاب آن آب را سازد بخار
55. ۵۵گردش چشم پلنگان بینی اندر تیغ‌ کوهجنبش قلب نهنگان یابی از قعر بحار
56. ۵۶ور به‌هرجا می‌خرامی از پی تعظیم توخیزد از جا خاک‌ره لیکن‌نمی‌گیرد غبار
57. ۵۷خصمت ار زی‌ کوه بگریزد پی احراق اواز درون صخرهٔ صما جهد بیرون شرار
58. ۵۸گرچه مدحت در سخن باید ولی در مدح توغیر از آنم اعتذاری هست نعم‌الاعتذار
59. ۵۹عذرم این‌ کز حرص مدحت در زبان و دل مراچون میان لفظ و معنی اندر افتدگیر ودار
60. ۶۰معنی‌ از دل در جهد بی‌لفظ و خود دانی‌به‌گوش‌معنی بی‌لفظ را بنیان نباشد استوار
61. ۶۱لفظ برمعنی زند پهلوکزو جوید سبقلفظ بی‌معنی شود وانگاه می‌ناید به‌کار
62. ۶۲در میان لفظ و معنی هست چون این دار و گیربنده قاآنی ندارم بر مدیحت اقتدار
63. ۶۳ور دعا گویم به عادت کرده باشم دعوتیزانکه زانسوی اجابت هست عزمت را مدار
64. ۶۴چون ز فرط قرب حق هم داعیستی هم مجیبمن چه گویم خودطلب کن خودبخواه و خود برآر