1. ۱صبح چون خورشید رخشان رخ نمود از کوهسارماه من از در درآمد با رخی خورشیدوار
2. ۲بربجای شانه در زلفش همه پیچ و شکنبربجای سرمه در چشمش همه خواب و خمار
3. ۳مژّهای چشم او‌ گیرنده چون چنگال شیرحلقهای زلف او پیچنده چون اندام مار
4. ۴من همی گوهر فشاندم او همی عنبر فشاندمن ز چشم اشکبار و او ز زلف مشکبار
5. ۵گفت چشمت را همانا برلب من سوده‌اندکاینچنین ریزد ازو هرلحظه در شاهوار
6. ۶سر فرا بردم به‌گوشش تا ببویم زلف اوآمد از زلفش بگوشم نالهٔ دلهای زار
7. ۷حلقهای زلف او را هر چه بگشودم ز همهی دل وجان بود در هریک قطار اندر قطار
8. ۸سایه و خورشیدگر باهم ندیدستی ببینزلفکان تابدار او بروی آبدار
9. ۹تا سرین فربهش دیدم به وجد آمد دلمکبک آری می‌بخندد چون ببیند کوهسار
10. ۱۰دست بر زلفش‌کشیدم ناگهان از نکهتشمشت من پر مشک شد چون ناف آهوی تتار
11. ۱۱بسکه بوسیدم دهانش را لبم شد پر شکربسکه بوییدم دو زلفش‌ را دلم شد بیقرار
12. ۱۲تا ندیدم زلف او افعی ندیدم مشکبویتا ندیدم چشم او آهو ندیدم زهردار
13. ۱۳گفتمش بنشین ‌که چین زلفکانت بشمرمگفت چین زلف من تا حشرناید در شمار
14. ۱۴گفتمش چین دو زلفت را اگر نتوان شمردنسبتی دارد یقین با جود صاحب اختیار
15. ۱۵غیث ساکب لیث‌ساغب صدر دی بدر اممحکمران ملک جم میر مهان فخر کبار
16. ۱۶ناظم لشکر حسین خان آسمان داد و دیننامدار خطهٔ ایران امین شهریار
17. ۱۷روی او ماهست و چشم دوستانش آسمانرمح او سروست و قد دشمنانش جویبار
18. ۱۸وصف تیغ آتشینش بر لبم روزی‌ گذشتگشت حال چون دل دوزخ دهانم پر شرار
19. ۱۹یاد رمحش کرد وقتی در خیال من خطوررست‌ حالی از بن هر موی من یک ‌بیشه خار
20. ۲۰هیچ دانی از چه مالد روز کین گوش کمانزانکه ببیند پشت بر دشمن‌ کند در کارزار
21. ۲۱سرو را ده سال افزونست تا از روی صدقدر خلوص حضرتت مانند کوهم استوار
22. ۲۲روزگاری مهرت از خاطر فراموشم نشدسخت ‌می‌ترسم فراموشم‌ کنی چون روزگار
23. ۲۳نیستم زر از چه افکندی چنینم از نظرنیستم سیم از چه فرمودی مرا اینگونه خوار
24. ۲۴نی سپهرم تا مرا قدرت کند بی‌احترامنه جهانم تا مرا جاهت‌ کند بی‌اعتبار
25. ۲۵قدر من باری بدان و شعر من گاهی بخواننام من روزی بپرس و کام من وقتی برآر
26. ۲۶شعر قاآنی تو پنداری شراب خلرستهر که از وی مست شد بس دیر گردد هوشیار