1. ۱سوگند خورده‌اند نکویان این دیارکز ری چو سوی فارس رسد صاحب اختیار
2. ۲یکجا شوند جمع چو یک‌گله حور عینیک هفته می خورند علی‌رغم روزگار
3. ۳بی‌ناز و بی‌کرشمه و بی‌جنگ و بی‌جدلشکرانه را دهند به من بوسه بی‌شمار
4. ۴من هم برای هر یکشان نذر کرده‌امچندین هزار بوسهٔ شیرین آبدار
5. ۵ماهی دو می‌رود که ز سودای این امیدبازست صبح و شام مرا چشم اتتظار
6. ۶تا دوش وقت آنکه لبالب شد آسمانچون بحر طبع من زگهرهای آبدار
7. ۷کز ره نفس‌گسیخته آمد یک ز درچون دزد چابکی ‌که‌ کند از عسس فرار
8. ۸جستم ز جای و بانگ برو برزدم ز خشمکای دزد شب کیی به شکرخنده گفت یار
9. ۹زلفش تمام حلقه و جعدش همه فریبجسمش‌ همه ‌کرشمه و چشمش‌ همه‌ خمار
10. ۱۰بر سرو ماه هشته و بر ماه ضیمرانبر رخ ستاره بسته و بر پشت کوهسار
11. ۱۱در تار زلفکانش تا چشم کار کردهی چین و حلقه بود قطار از پی قطار
12. ۱۲القصه نارسیده و ننشسته بر زمینخندید و گفت مژده که شد بخت سازگار
13. ۱۳بنشین بوسه بستان برخیز و می بدهگیتی به‌ کام ما شد به شتاب و می بیار
14. ۱۴جستم ز جای چابک و آوردمش به پیشزان می که مانده بود ز جمشید یادگار
15. ۱۵زان باده‌ کز شعاعش در شب پدید شدغوغای جنگ افغان در ملک قندهار
16. ۱۶زان باده‌کز لوامع آن تا به روز حشراسرار آفرینش یک سر شد آشکار
17. ۱۷جامی دو چون کشید بخندید زیر لبکامد ز راه موکب صدر بزرگوار
18. ۱۸گفتا کنون چه خواهی گفتم کنار و بوسحالی دوید پیش که این بوس و این کنار
19. ۱۹بالله دریغ نیست مرا بوسه از لبیکز وی مدیح خواجه شنیدم هزار بار
20. ۲۰بیخود لبم بجنبید از شوق بوسه‌اشزآنسان ‌که برگ تازه گل از باد نوبهار
21. ۲۱تا رفتمش ببوسم و لب بر لبش نهمکامد صدای همهمه و بانگ‌گیر و دار
22. ۲۲ترکم‌ز جای جست و‌ گره‌کرد مشت خویشمانند آفریدون باگرزگاوسار
23. ۲۳منهم چو شیر غژمان با ساز و با سلیحچنگال تیزکرده به آهنگ کارزار
24. ۲۴کامد صدای خندهٔ یک‌ کوهسار کبکوز شور خنده خسته دلم‌گشت بیقرار
25. ۲۵ناگه فضای‌خانه پر از نور شد چنانکگفتی فلک ستاره‌کند بر زمین نثار
26. ۲۶ترکان پارسی همه از در درآمدندبا زلف شانه ‌کرده و با موی تابدار
27. ۲۷صورت به نور مشعله سیما به رنگ‌ گلگیسو بسان سلسله‌کاکل به شکل مار
28. ۲۸یک روضه حورعین همه با موی عنبرینیک باغ فرودین همه با زلف مشکبار
29. ۲۹صد جعبه تیر بسته به مژگان فتنه جویصد قبضه تیغ هشته در ابروی فتنه‌بار
30. ۳۰تار کتان به جای میان بسته بر کمرتل سمن به جای سرین هشته در ازار
31. ۳۱سیمن سرینشان متحرک ز روی شوقبر هیاتی‌که زلزله افتد به‌کوهسار
32. ۳۲نیمی سپید و نیم سیه بود چشمشاننبمی چو صح روشن نیمی چو شام تار
33. ۳۳زان نیمهٔ سپید مرا دیده یافت نورزین نیمهٔ سیاه مرا روز گشت تار
34. ۳۴گفتندم ای حکیم سخن‌سنج مژده دهکان وعده‌‌ای‌ که کرد وفا کرد کردگار
35. ۳۵آمد به ملک فارس خداوند ملک جمبهروزی از یمینش و فیروزی از یسار
36. ۳۶بهرپذیره خادمک هله تا کی ستاده‌ایتا زین نهد به‌ کوههٔ آن رخش ره سپار
37. ۳۷گفتم به خادمک هله تاکی ستاده‌ایبرزن به پشت رخش من آن زین زرنگار
38. ۳۸خادم صفیرکی زد و از روی ریشخندگفتا بمان ‌که جوشکند رخش راهوار
39. ۳۹من ایستاده حاضرم اینک به جای اسبباری شگفت نیست‌ که بر من شوی سوار
40. ۴۰مانا که مست بودی و غافل که اسب تویک باره خرج می‌شد و یاران می‌گسار
41. ۴۱هیچت به یاد هست ‌که صد بار گفتمتمفروش اسب خویش و عنان هوس بدار
42. ۴۲هی گفتیم زمانه عقیمست دم مزنهی‌گفتیم خدای‌ کریمست غم مدار
43. ۴۳گفتم که چارپای اگرم نیست باک نیستپایی دو رهسپار مرا داده‌ کردگار
44. ۴۴آن خادمک دوباره بخندید زیر لبگفت آفرین برای تو وین عقل مستعار
45. ۴۵یک قرن بیبشر ادب آموختی مگرروزی چنین رسد که ادب را بری به ‌کار
46. ۴۶امروز جای آن که به سر راه بسپریخواهی به پای رفت سوی صاحب اختیار
47. ۴۷صدر اجل پناه امم ناظم دولغوث زمین غیاث زمان میر نامدار
48. ۴۸فرمانروای ملک سلیمان حسین‌خانمیر سپاه موتمن خاص شهریار
49. ۴۹صدری که گر ضمیرش تابد به ملک زنگرومی صفت سپید شوند اهل زنگبار
50. ۵۰ای کز نهیب کوس تو در گوش خصم توبانگی دگر نیاید جز بانگ الفرار
51. ۵۱خصم تو گر نه نایب تیغ تو شد ز چیستپشتش خمیده اشکش خونین تنش نزار
52. ۵۲عزم تو همچوکشتی چرخست بی‌سکونجود تو همچو بحر محیطست بی‌کنار
53. ۵۳درکوه همت توکند سنگ را عقیقدر بحر هیبت تو کند آب را بخار
54. ۵۴مانا که آفرینش‌گیتی تمام ‌گشتروزی که آفرید ترا آفریدگار
55. ۵۵چون وصف خجر تو نویسم به مشت م‌نانگشت من بلرزد چون دست رعشه‌دار
56. ۵۶چون ذکر مجلس تو نمایم زبان منآواز ارغنون ‌کند و بانگ چنگ و تار
57. ۵۷روزی خیال جود تو در خاطرم‌گذشتتا روز حشر خیزد ازو در شاهوار
58. ۵۸وقتی نسیم خلق تو بر خامه‌ام وزیدتا رستخیز خیزد ازو نافهٔ تتار
59. ۵۹گویی زبان خصم تو در روزگار توحرفی دگر ندارد جز حرف زینهار
60. ۶۰هستی‌ کران ندارد و در حیرتم ‌که چونحزمت به گرد عالم هستی کشد حصار
61. ۶۱تا وهم می‌دود همه سامان ملک تستگیتی مگر به ملک تو جستست انحصار
62. ۶۲تا چشم می‌رود همه آثار جود توستهستی مگر به جود تو کردست اقتصار
63. ۶۳صدره از آنچه هست فزونتر ‌بدی وجودگر صورت جلال تو می‌گشت آشکار
64. ۶۴یا للعجب مگر دم تیغت جهنمستکارواح اشقیا همه‌گیرد درو قرار
65. ۶۵تنگست بر جلال توگیتی چنانکه نیستاوهام را مجال شد آمد به رهگذار
66. ۶۶گر در بهشت صورت تیغ تو برکشنددر دوزخ از نشاط برقصد گناهکار
67. ۶۷اشعار نغز من همه روی زمین ‌گرفتزانرو که هست چون دم تیغ تو آبدار
68. ۶۸کلکت‌ گهر فشاند و این بس شگفت نیستکاورا همیشه بحر عمانست در جوار
69. ۶۹از زهرهٔ ‌کفیدهٔ خصمت به روزکینکس دشت کینه را نشناسد ز مرغزار
70. ۷۰بحری تو در سخا و حوادث بسان موجاین موج در تردد و آن بحر برقرار
71. ۷۱کوهی تو در وقار و نوائب بسان باداین باد درشد آمد و آن‌کوه استوار
72. ۷۲تخمی که روز عزم تو پاشند بر زمینناکشته شاخه آرد و نارسته برک و بار
73. ۷۳در هر چمن که باد عتاب تو بگذردنرگس ز خاک روید با چشم اشکبار
74. ۷۴صدره به ملک فارس‌ گرت تهنیت ‌کنمزین تهنیت ترا نبود هیچ افتخار
75. ۷۵من فارس را کنم به قدوم تو تهنیتزیراکه فارس شد به قدوم توکامگار
76. ۷۶بطحا به احترام حرم گشته محترمیثرب به اعتبار نبی جسته اعتبار
77. ۷۷از رتبت اویس قرن ‌گشت مشتهروز صفوت عقیق یمن یافت اشتهار
78. ۷۸از رنگ و بوی‌گل همه نامیست بوستانوز اعتدال سرو گرامیست جویبار
79. ۷۹تا مملکت بماند با مملکت بماننخل نشاط بنشان تخم طرب به‌کار