1. ۱ز شاهدی که بود رویش از نگار نگاربخواه باده و بر یاد میگسار گسار
2. ۲گرم هزار ملامت‌ کند حسود چه سودکنون که بسته ز خون دلم نگار نگار
3. ۳دلم‌گرفته ز جور زمانه ای همدمحدیث زهد و ورع در میان میار می آر
4. ۴ز قدّ کج‌کلهان راستی مگر جوییوگرنه این طمع از چرخ ‌کج مدار مدار
5. ۵برای آنکه ز من ماه من ‌کناره‌ کندچه حیلها که برد خصم نابکار به کار
6. ۶من از خریف نیندیشم ای حریف که هستتمام سالم از آن روی چون بهار بهار
7. ۷از آن زمان‌که نگارم‌کناره جسته ز منز سیل خون بودم بحر بی‌کنارکنار
8. ۸ز بس ‌که ‌گِل‌ کنم از آب دیده خاک زمینمجال نیست کسی را به رهگذار گذار
9. ۹ز آتش دل خود سوختم بلی سوزدز سوز خویش برآرد ز خود چو نار چنار
10. ۱۰دلا نسیم صبا هست پیک حضرت دوستبیا و جان به ره پیک رهسپار سپار
11. ۱۱مراکه پنجهٔ من بر نتافت شیر ژیانبتی نمود به آهوی جانشکار شکار
12. ۱۲نه من به روی تو ای ‌گلعذار مشتاقمگلیست روی تو کاو را بود هزار هزار
13. ۱۳جو بر مزار من افتد گذارت از پس مرگمشو ز غصهٔ من زار و بر مزار مزار
14. ۱۴غم و الم تب و تاب اشک و آه سوز و گدازنموده عشق تو ما را بدین دو چار دوچار
15. ۱۵دو مار زلف تو گویی دو مار ضحاکستز جان خلق برآورده آن دو مار دمار
16. ۱۶مراست در دل از آن زلف پرشکنج شکنجمراست در سر از آن چشم پرخمار خمار
17. ۱۷گرفته از تنم آن موی ناشکیب شکیبربوده از دلم آن زلف بی‌قرار قرار
18. ۱۸کنی تو صید دل بیدلان چنانکه امیرکند یلان را از تیغ جانشکار شکار
19. ۱۹جناب معتمدالدوله داوری که کندعدوی دین را از خنجر نزار نزار
20. ۲۰یمین دولت و دین‌کهف آسمان و زمینکه خلق را دهد از همت یسار یسار
21. ۲۱به کاخ شوکتش از مهتران گروه گروهبه قصر دولتش از سروران قطار قطار
22. ۲۲ملاف بیهده قاآنیا که نتوانیصفات او را تا عرصهٔ شمار شمار