1. ۱دوش بگشودم ‌زبان تا درد دل گویم به یارگفت عشاق زبون را با زبان دانی چکار
2. ۲گر به قرب ما قنوعی در محبت شو حریصور به وصل ما عجولی در بلا شو بردبار
3. ۳خوی با آوارگی‌ کن چون نبینی جایگهچاره از بیچارگی جو چون نداری اقتدار
4. ۴معنی تسلیم دانی چیست ترک آرزوبلکه ترک دل ‌که در وی آرزو گیرد قرار
5. ۵تن بود خانهٔ طمع آن خانه را از سر بکوبدل بود ریشهٔ هوس آن ریشه را از بن بر آر
6. ۶تر دل‌گ زانکه بعدل فارغست از درد و غمجان رهان زانکه بی‌جان ایمنببت ازکیرودار
7. ۷از مراد نفس دل برکن که ننگست آن مرادوز حصار عقل بیرون شو که تنگست آن حصار
8. ۸کام دلبر جویی از دل لختی آنسوتر نشینوصل جانان خواهی از جان ‌گامی آنسوتر گذار
9. ۹هر چه ‌جانان خواهد آن‌ کن ‌حرف صلح و کین مزنهرچه‌گوید یار آن گو نام کفر و دین میار
10. ۱۰دل چنان وقعی ندارد بهتر از دل ‌کن فداجان چنان قربی ندارد خوشتر از جان ‌کن نثار
11. ۱۱تا ننوشی دُرد ناکامی نگردی نامجوتا نپوشی برد بدنامی نگردی نامدار
12. ۱۲در ز آب‌شور خیزد برگ تر ازچوب خشکشهد از زنبور زاید دانهٔ خرما ز خار
13. ۱۳عیش جان آنگه شود شیرین‌که می‌گردید تلخروشنی آنگه دهد پروین که شب گردید تار
14. ۱۴فخر عاشق از نعیم هر دو گیتی ننگ اوستجز به مهر خو‌اجه ‌کز وی می‌توان ‌کرد افتخار
15. ۱۵غبث دولت غوث ملت اصل دانش فصل جودصدر دین بدر اُمَم بحر کرم‌ کوه وقار
16. ۱۶حاجی آقاسی جهان جود و میزان وجودکافرینش بر همایون ذات او کرد اقتصار
17. ۱۷آنکه‌‌ گر رشحی چکد از ابر دستش بر زمینبرنخیزد تا به حشر از ساحت هامون غبار
18. ۱۸از دو گیتی چشم پوشیدست الا از سه چیزعشق یزدان و نظام شرع و مهر شهریار
19. ۱۹صورت آمال بیند در قلوب مرد و زننامهٔ آجال خواند در قضای‌کردگار
20. ۲۰بحر طغیان‌کرد در عهدش از آن شد مضطربکوه سر افراخت با حلمش از آن شد شگسار
21. ۲۱روز مهر او ز صحرا عنبرین خیزد نسیموقت خشم او ز دریا آتشین جوشد بخار
22. ۲۲دی بر آن بودم ‌که از حزمش ‌‌کنم حرفی رقمبر سر انگشتان من بستند گفتی ‌کوهسار
23. ۲۳دوشم آمد از سخای او حدیثی بر زباناز زبانم هر زمان می ریخت درّشاهوار
24. ۲۴خلق می‌گویند مختارست در هر کار و منبارها دیدم‌ که در بخشش ندارد اختیار
25. ۲۵شکل روببن دزکشد رایش‌ز تارعنکبوتخود رویین‌، تن ‌کند حزمش ‌ز تاج‌ کو کنار
26. ۲۶حرزی ‌از جودش‌ اگر بیتی به ‌بازو حاملهبچه نه مه می‌نماندی در مضیق انتظار
27. ۲۷نوک‌کلک او به‌چشم آرزو شیرین‌ترستاز سر پستان مادر در دهان شیرخوار
28. ۲۸جاه او گویند دارد هرچه خواهد در جهانمن مکرر آزمودستم ندارد انحصار
29. ۲۹طبع او دریای مواجست و موج او کرمموج دریا را که تاند کرد در گیتی شمار
30. ۳۰وصف خلق او نوشتم خامه‌ام شد عنبریننقش جود او کشیدم نامه‌ام شد زرنگار
31. ۳۱ای‌ که دریا را نباشد پیش جودت آبرویویکه دنیا را نباشد بی‌وجودت اعتبار
32. ۳۲ماجرای رفته را خواهم‌ که از من بشنویگرچه دانم هست پیشت هر نهانی آشکار
33. ۳۳چار مه زین پیش کز انبوه اندوه و محنهر دلی بد داغدار و هر تنی بد سوگوار
34. ۳۴فتنه در شیراز چون مرد مجاور شد مقیمایمنی ازفارس چون‌شخص مسافربست‌بار
35. ۳۵شور و غوغا شد فراوان امن و سلوت‌گشت کم‌کفر و خذلان یافت رونق‌ دین و ایمان ‌گشت خوار
36. ۳۶دیده ها از شرم خالی سینه ها از کینه پُر کنید هاصدرها از غَدَر مملو چشمها از خشم تار
37. ۳۷طارق از سارق مشوش عالم از ظالم برنجصالح از طالح‌ گریزان تاجر از فاخر فکار
38. ۳۸مغزها غرق جنون و عقلها محو طنونعیشها وقف منون و طیشها خصم وقار
39. ۳۹نبضها چون ‌استخوان ‌شد استخوان‌ ها همچو نبضآن زدهشت مانده بی‌حس این ز وحشت بیقرار
40. ۴۰چون مقابر شد معابر از هجوم‌ کشتگانپر مهالک ‌شد مسالک از وفور گیر و دار
41. ۴۱روز اگر بیچاره‌یی از خانمان رفتی برونکشته یا مجروح برگشتی سوی خویش و تبار
42. ۴۲شب اگر در خانه ماندی بینوایی تا به صبحدر میان خانه با دزدان نمودی ‌کارزار
43. ۴۳شرع بی‌رونق‌تر از اشعار من در ملک فارسامن بی‌سامان‌تر از اوضاع من در روزگار
44. ۴۴خسته و مجروح از هرسو گروه اندر گروهبسه و مذبوح در هرره قطار اندر قطار
45. ۴۵کلبهٔ جراح آب دکهٔ سلاخ بردبس‌که لاش ‌کشتگان بردندی آنجا بار بار
46. ۴۶گاه مردان را به جبر از سر ربودندی‌کلهگه امارد را به زور از پا کشیدندی ازار
47. ۴۷فرقه‌یی هرسو دوان این با سپر آن با تبرحلقه‌یی هرسو عیان اینجاشراب آنجا قمار
48. ۴۸بامهای خانه هول‌انگیز چون خاک قبوربرجهای قلعه وحشت خیز چون لوح مزار
49. ۴۹حمله آرد بهرکین‌گفتی به راغ اندر نسیمپنجه یازد با سنان ‌گفتی به باغ اندر چنار
50. ۵۰باد گفتی خنجر مصقول دارد در بغلآب‌گفتی صارم مسلول دارد درکنار
51. ۵۱پیل هر سردابه گفتی هست پیل منگلوسشیر هر گرمابه ‌گفتی هست شیر مرغزار
52. ۵۲شخص ترسیدی ز عکس خویش اندر آینهمرد رم کردی ز سایهٔ خویش اندر رهگذار
53. ۵۳دل ز جان الفت بریدی با همه الف نهانچشم از مژگان رمیدی با همه قرب جوار
54. ۵۴خاک در زیر قدم دزدیست‌گفتی نقب‌زنآب در جوی روان تیغیست‌گفتی آبدار
55. ۵۵فی‌المثل را گر کسی خفتی به خلوتگاه امنجستی از جا هر زمان چون ‌آدمی وقت‌ خمار
56. ۵۶سبلت اشرار رعب‌انگیز چون چنگال شیرمژهٔ الواط هول‌آمیز چون دندان مار
57. ۵۷روز و شب رافرق از هم ‌کس ‌نیارستی ازآنکمهر و مه بر سمت آن‌کشور نکردندی مدار
58. ۵۸قصه ‌کوته حال آن‌ کشور بدین منوال بودتا ز ری آمد به سوی فارس صاحب اختیار
59. ۵۹روز اول از در تدبیر یاسایی نوشتطرفه یاسایی ‌کزو هر کس‌ گرفتند اعتبار
60. ۶۰ثت در وی شغل هرک از رعیت تا سپهدر نظام مملکت بسطی در آن با اختصار
61. ۶۱خلق ‌‌آن یاسا چو برخواندند گفتند ای شگفتحاکمی آمد که‌ کار ملک ازو گیرد قرار
62. ۶۲عامهٔ اشرار باهم متفق بستند عهدتا به عون یکدگر چون‌ کوه مانند استوار
63. ۶۳چون دو روزی رفت دزدی چارش‌ آوردند پیشسر برید آن چارراوان ماجرا جست انتشار
64. ۶۴آن بدین‌گفتا که هی هی زین نهنگ پیل کش‌این بدان‌ گفتا که بخ بخ زین پلنگ شیرخوار
65. ۶۵چون‌ شدند اشرار آگه عقدشان از هم ‌گسیختجامهٔ پیوندشان را ریخت از هم پود و تار
66. ۶۶این‌ بدان ‌‌گفتا که اکنون چاره جز ز‌نهار نیستآن بدین ‌گفتا که‌ کس را شیر ندهد زینهار
67. ۶۷آن عزیمت‌کرده سوی غال غول از اضطراباین هزیمت جسته سوی غار مار از اضطرار
68. ۶۸فرقه‌یی همچون زنان‌ گشتند در چادر نهانجوقه‌یی در نیمشب ‌کردند از کشور فرار
69. ۶۹آنکه بیرون شد ز شهر از بیم در هامون و کوهیا چو ببژن رفت در چه یا چو اژدرها به غار
70. ۷۰آن یکی در آب دریا رفت همچون لا‌ک پشتوین دگر در ریگ صحرا خفت همچون سوسمار
71. ۷۱وانکه اندر شهر پنهان بود کردندش اسیریا به‌دارالملک‌ری‌شد یا همان‌ساعت به‌دار
72. ۷۲در همه شیراز اکنون شور و غوغا هیچ نیستجز خروش عندلیب و بانگ کبک و صوت سار
73. ۷۳کس نگرید جز صراحی‌ کس ننالد غیر چنگکس‌ نجوشد جز خم می‌کس نموید غیر تار
74. ۷۴شبروی گر هست ما هست آن هم اندر آسمانسرکشی‌گرهست سروست آن‌هم‌اندر جویبار
75. ۷۵گر کسی خنجر کشد بید است آنهم در چمنورتنی طغیان‌کند سیلست آن هم در بهار
76. ۷۶کس ندارد عزم غوغا جز به مستی چشم دوستکس نتابد سر ز فرمان جز به شوخی زلف یار
77. ۷۷تا سه شب بازار و دکانها سراسر باز بودجز دکان می‌فروش آن هم ز خوف‌ کرد‌گار
78. ۷۸بارهٔ شیراز را نیز آنچنان محکم نمودکز قضاگویی‌کشیدستندگرد او حصار
79. ۷۹بارهٔ ویران ‌که از هر رخنهٔ دیوار اوهمچو تار از حلقهٔ سوزن برون لرفتی سوار
80. ۸۰آنچنان معمور و محکم ‌کرد کز دروازه‌اشباد بی‌رخصت به صحرا برد نتواند غبار
81. ۸۱باغ‌هایی را که در گلزرشان از بی‌گلیدر دو صد فصل بهاران‌ کس ندیدی یک هزار
82. ۸۲شد چنان آباد از سعیش که گویی کرده چرخبر سر هر شاخ ‌گل صد خوشهٔ پروین نثار
83. ۸۳خلق از طغعان فتادسنند لیک از سعی اوسیلهای آب طغیان‌ کرده‌اند از هرکنار
84. ۸۴بب‌ن‌که انهار و قنات و ج‌ری از هرب‌ری‌کندهمچو پرویزن مشبک گشته خاک آن دیار
85. ۸۵بسکه هردم چشمهٔ آبی بجوشد از زمینآب پنداری به جای سبزه روید از قفار
86. ۸۶الله‌الله حاکمست این یاسحاب رحمتستکاب می‌بارد هم ازکوه و دشت و مرغزار
87. ۸۷سوی ما حاکم فرستادی و یا بحر محیطبهر ما ناظم روان ‌کردی و یا ابر بهار
88. ۸۸از وجود او نه‌ تنها کارها رونق‌ گرفتکآبها را نیز آب دیگر آمد روی کار
89. ۸۹زینهمه طوفان آبی‌ کز زمین جوشیده استخلق را باید به‌ کشتی رفتن اندر رهگذار
90. ۹۰گر ز سعی او بدینسان آبها افزون شدینهرها از شهرها خیزد چو امواج از بحار
91. ۹۱دی به صاحب اختیار از فرط حیرانی‌ کسیگفت‌کای بخت بلندت را هنرمندی شعار
92. ۹۲چشم‌بندی‌کرده‌یی مانا جهانی را به سحرورنه در ماهی دو نتوان‌کرد چندین‌کار و بار
93. ۹۳فتنه بنشاندی ز فرش و باره را بردی به‌ عرشدوست را کردی شکور و خصم را کردی شکار
94. ۹۴نهرهاکردی روان هریک به ژرفی زنده رودباغها آراستی هریک به خوبی قندهار
95. ۹۵صدهزار افزون نهال تازه‌کشتی وین‌ عجبکان همه بالید و خرم گشت و برگ آورد و بار
96. ۹۶گفتش ای نادان تو از راز نهانی غافلیسم و زر را صیرفی داندکه چون گیرد عیار
97. ۹۷عجزمن چون‌دیدحاجی‌خواست‌کز اعجازخویشدر وجود من نماید قدرت خویش آشکار
98. ۹۸من اثر هستم موثر اوست زین غفلت مکنمن سبب هستم مسبب اوست زین حیرت مدار
99. ۹۹می‌نبینی آب و گویی از چه ‌گردد آسیامی نبینی باد و گویی از چه جنبد شاخسار
100. ۱۰۰سخت‌ حیرانی ز صورت‌های گوناگون که‌ چیستچون نیی آگه ز کلک قدرت صورت نگار
101. ۱۰۱احمد مرسل‌که آنی رفت و بازآمد ز عرشمی نبود الا ز یمن قدرت پروردگار
102. ۱۰۲مرحبا بردست حیدرگو که او مرحب کش استورنه از خود اینهمه جوهر ندارد ذوالفقار
103. ۱۰۳باری اندر فارس ا‌کنون یک پریشان حال نیستغیر من‌ کاشفته‌ام چون زلف ترکان تتار
104. ۱۰۴اسم و رسم من به د‌ستورالعمل امسال نیستوین عمل اصلاً نبد دستور در پیرار و پار
105. ۱۰۵نه‌به‌شه یاغی‌شدم نه‌بر خدا طاغی شدمنه ز اوباش صغارم نه ز الواط‌ کبار
106. ۱۰۶نه‌رحیم‌رنگرز هستم‌که بر ارک وکیلهر شبی شمخال اندازم ز بالای منار
107. ۱۰۷نه علی یک دستیم‌کز بهر یک پیمانه میبرکشم خنجر یهودان را نمایم تار و مار
108. ۱۰۸نه فریدون خان نادانم‌که از نابخردیخویش را در کار و بار فارس دانم پیشکار
109. ۱۰۹هم نیم احمد که لاچین را فرستم حکم قتلروز روشن خنجر آجینش ‌کنم خورشیدوار
110. ۱۱۰کیستم آخر گدایی بینوایی بی‌کسیشیوهٔ من شاعری شغلم مدیح شهریار
111. ۱۱۱گر کسی گو‌ید که قاآنی شب و روزست مستراست گوید نیستم یک دم ز مهرت هوشیار
112. ۱۱۲ورگناهم اینکه بر خوبان عالم مایلمراستست اخلاق خوبت را به جانم خواستار
113. ۱۱۳ور خطایم اینکه می کوشیدم به عیب و عار تونبستم منکر که مدح من ترا عیبست و عار
114. ۱۱۴می‌دهم هر دم دل راد ترا نسبت به ابرگرچه می‌دانم‌ که آن روح لطیفست این بخار
115. ۱۱۵نور رایت را به نور مه برابر می‌نهمگرچه می‌بینم‌ که آن اصلست و این یک مستعار
116. ۱۱۶در بزرگی با جهان جاه ترا همسر کنمگرچه می‌یابم‌ که آن فانیست این یک پایدار
117. ۱۱۷زین‌ قبل بی‌حد خطا دارم ‌که نتوانم شمردور شمارم شرمساریها برم روز شمار
118. ۱۱۸گر قصور مدحت از مایهٔ شرمندگیستاندرین معنی جهانی هست چون من شرمسار
119. ۱۱۹قصه کوته پایهٔ خود بین نه استعداد منزانکه من در مرتبت جویم تو بحر بی‌کنار
120. ۱۲۰خلعت و انعام و مرسومم بیفزا زانچه بودتا به عمر و دولت و بختت فزاید کردگار
121. ۱۲۱آن مکن با من که درخورد من و قدر منستآن بفرما کز تو زیبد وز تو ماند یادگار
122. ۱۲۲گر وجودت قادرست اما ز جودت نادرستقطع مسو‌رم من ای جودت جهان را مستجار
123. ۱۲۳حکم‌کن ‌کز لوی ئیلم حکم اجرا در رسدتا بر آرم چون نهنگ از جان بدخواهت دمار
124. ۱۲۴یک دعا بیشت نگویم واندعا اینست و بسکت بهر کامی‌ که خواهی بخت سازد کامگار