1. ۱دوش اندر خواب می‌دیدم بهشت ‌کردگارتازه بی‌فیض ربیع و سبز بی‌سعی بهار
2. ۲دوحهٔ طوبی ز سرسبزی چو بخت پادشهچشمهٔ‌کوثر ز شیرینی چو نطق شهریار
3. ۳یک‌طرف موسی و توراتش به حرمت در بغلیک طرف عیسی و انجیلش به عزت درکنار
4. ۴یک‌طرف داود درگیسو‌ی حوران برده دستتا در آنجا هم زره سازی نماید آشکار
5. ۵بی‌خبر از حور نرمک سوی غلمانان شدمزانکه‌ رندی ‌چو‌ن ‌مرا با وصل‌ حوران نیست‌ کار
6. ۶گفتم ای خورشید رویان سپهر دلبریگفتم ای شمشاد قّدان ریاض افتخار
7. ۷لب فراز آرید و آغوش و بغل خالی‌کنیدکزشما بی‌زحمتی هم‌بوسه خواهم هم‌کنار
8. ۸لب به‌شکر بگش‌دند وگفتند ای غریبآدمی بایدکه در هرکار باشد بردبار
9. ۹موزهٔ غربت برون آور نفس را تازه کنگرد از سبلت برافشان ریشکان لختی بخار
10. ۱۰ساعتی بنشین به راحت آب سرد اندک بنوشاز جگر بنشان حرارت وز دو رخ بفشان غبار
11. ۱۱خیره‌گستاخانه هرجا دم نمی‌شاید زدنای بسا نخل جسارت ‌کاو خسارت داد بار
12. ۱۲با حیاتر گو سخن با نازپروردان خلدبا ادب‌تر زن قدم در جنت پروردگار
13. ۱۳خوب رویان جهانت بس نشد مانا که توخوبرویان جنان را نیز خواهی یار غار
14. ۱۴این‌چنین‌کز ماکنار و ب‌ره می‌خ‌راهی به نقدغالبآ ما را برات آورده‌یی ازکردگار
15. ۱۵یا مگر بوس و کنار از ما خریدستی سلمیا جنایت‌کرده از وصل تو ما را روزگار
16. ۱۶گفتم اینها نیست لیکن مادح خاص شهمکز لبم شکر همی ریزد به مدحش باربار
17. ۱۷ازپب‌ن کسب‌سعادت هرکجاسیمی‌بریستچون مرا بیند به ره بوسد لبم بی‌اختیار
18. ۱۸متفق‌گفتند مانا میرقاآنی توییکت شنیدستیم تحسین از ملایک چندبار
19. ۱۹گفتم آری میر قاآنی منم‌ کز مدح شاهکلک من دارد ش‌ف بر سلک در شاهوار
20. ۲۰چون ‌شنیدند این ‌سخن برگرد من ‌گشتند جمع‌زیب و زیورهای خود کردند بر فرقم نثار
21. ۲۱وانگهی چون چشمهٔ خضرم دهان پرآب شدبس ‌که دادندم یکایک بوس های آبدار
22. ۲۲زین سپس گفتم که ای مرغان گلزار ارمزآنچه پرسم باز گوییدم جوابی سازگار
23. ۲۳یارکی دارم‌که دارد چهره‌یی چون برگ گلچشم او بیمار و من شب تا سحر بیماردار
24. ۲۴خط ‌او مورست ا‌گر از مشک‌ چین سازند مورزلف او مارست اگر از تار جان سازند مار
25. ۲۵هر کجا بینم سرینش را بخندم از فرحکبک آری می‌بخندد چون ببیندکوهسار
26. ۲۶یک هنر دارد که ‌گوید مدح خسرو روز و شبحالی او به یا شما گفتند و یحک زینهار
27. ۲۷هر که مدح شاه گوید بهترست از هر که هستخاصه یار ماهروی و شاهد سیمین عذار
28. ۲۸ما شبیم او روز روشن ما تبیم او عافیتما نمیم او بحر عمان ما غمیم او غمگسار
29. ۲۹ما مهیم او مهر رخشان ما زمینیم او سپهرما گیاهیم او زمرد ما خزانیم او بهار
30. ۳۰باز پرسیدم‌ که بزم پادشه به یا بهشتپاسخم ‌گفتند کای دانا خدا را شرم‌دار
31. ۳۱با هوای مجلس شه یاد از جنت مکنپیش درگاه سلیمان نام اهریمن میار
32. ۳۲فخر گلزر ارم این بس‌که تا شام ابدنکهتی دارد ز خاکپای خسرو یادگار
33. ۳۳باز گفتم بخت او از رتبه برتر یا سپهرلرز لرزان جمله ‌گفتند ای حکیم هوشیار
34. ۳۴پیل شطرنج از کجا ماند به پیل منگلوسشیر شادروان ‌کجا ماند به شیر مرغزار
35. ۳۵آنگهم‌ گفتند داریم از تو ما یک آرزوهم به خاک پای شه کای آرزوی ‌ما برآر
36. ۳۶گفتم ای خوبان بگویید آرزوی خویشتنکارزوی خوبرویان را به جانم خواستار
37. ۳۷دست من از عجز بوسیدند و گفتند ای حکیمچشم ما دورست چون از چهر شاه ‌کامگار
38. ۳۸کن سواد دیدهٔ ما را به جای دوده حلدر دوات اندر به زیر و روز و شب با خود بدار
39. ۳۹تا مگر زان دوده هرگه مدح شه سازی رقمچشم ما افتد به نامی نام شاه تاجدار
40. ۴۰اینک از آن دوده این شعر روان بنگاشتمتا به‌ غلمانان ‌مگر تحسین ‌فرستد شهریار
41. ۴۱خسرو غازی محمّد شه ‌که عمر و دولتشباد از صبح بقا تا شام محشر پایدار