1. ۱بهار آمد و دی را گرفت و کرد مهارچنین‌ کنند بزرگان چو کرد باید کار
2. ۲نمود رنگین شمشیر خود به خون خزانچنین نماید شمشیر خسروان آثار
3. ۳دو هفته پیشتر از آنکه پادشاه ختنز برج حوت به‌کاخ حمل‌گشاید بار
4. ۴بهار را که بدو پشت عشرتست قویبخواند و گفت که ای جیش عیش را سالار
5. ۵شنیده‌یی به ‌گلستان چه ظلم‌ کرده خزانکه شاخ شو‌کت او خشک ‌باد و زرد و نزار
6. ۶کفیده حنجر بلبل دریده معجر گلگسسته طرهٔ سنبل شکسته پشت چنار
7. ۷ردای سبزه ربودست و گوشوار سمنازار لاله دریدست و طیلسان بهار
8. ۸ربوده‌است و گرفتست‌ و برده‌است ‌به عُنفز لاله تاج و زگل یاره از سمن دستار
9. ۹ز فرق غنچه درافکنده بسدین مغفرز ساق سبزه برون‌ کرده زمردین شلوار
10. ۱۰دهان‌ کبک‌ گرفتست تا نخندد خوشگلوی ابر گشادست تا بگرید زار
11. ۱۱بهار خورد به اقبال پادشا سوگندکه من سپاه خزان را برافکنم ز دیار
12. ۱۲سپه‌ کشم ز ریاحین و سازم از پی جنگهرآن سیلح‌که باید نبرد را ناچار
13. ۱۳کمان ز قوس قزح سازم و تبیره ز رعددرفش ازگل سوری طلایه از انهار
14. ۱۴ز ابر رانم جمّازهای آتش سیرز برق سازم زنبورهای آتشبار
15. ۱۵پیادگان ز ریاحین برم گروه گروهسوارگان ز درختان ‌کشم قطار قطار
16. ۱۶قلاوزان ز غزالان و رهبران ز نسیممنادیان ز تذروان و چاوشان ز هزار
17. ۱۷یزک ز باد بهاران قراول از بارانعلم ز برگ شقایق جنیبت از اشجار
18. ۱۸سنان ز لاله‌ کمند از بنفشه خود از گلزره ز سبزه تبرزین ز غنچه تیر از خار
19. ۱۹بگفت این و به تعجیل نامه‌یی به خزاننوشت پر شغب و شعور و فتنه و پیکار
20. ۲۰که ای خزان به تو اتُر خبر دهند که توبه ملک مادر طغیان زدی به سنت پار
21. ۲۱شدم حمول و گزیدم خمول بو که ز شرمبسا تحمّل بیجا که خواری آرد بار
22. ۲۲به ‌گوشمال تو اینک دو اسبه آمده‌امیکی بمان ‌که برآرم ز لشکر تو دمار
23. ۲۳خزان‌ چو نامه فرو خواند با حواشی خویشچه ‌گفت ‌گفت ‌که باید فرار جست فرار
24. ۲۴برید باد صبا در میانه بود و شنیددوان دوان همه جا ره برید تا کهسار
25. ۲۵به ابرگفت چه غافل نشسته‌ای‌که خزانگریخت خواهد و فردا بپرسد از تو بهار
26. ۲۶ز کوه ابر فرود آمد و بلارک برفکشید و خون خزان را بریخت درگلزار
27. ۲۷هنوز ازو رمقی مانده بود کز در باغبهار آمد و دی را گرفت و کرد مهار
28. ۲۸بدین بهانه هم از ابر ترجمان بگرفتکه از چه‌ کشتش‌ و ناورد زنده در صف بار
29. ۲۹نداده ابر مگر ترجمان هنوزکه رعدبه تازیانهٔ قهرش همی کند آزار
30. ۳۰گمان برم گه بخیلست ابر زانکه همیبه تازیانه جواهر همی‌کند ایثار
31. ۳۱جواهری‌که بباید به تازیانه‌گرفتبه‌راستی‌ که من از آن جواهرم بیزار
32. ۳۲جواهر ازکف صدر زمانه خواهم و بسکه تازیانه به سائل زندکه می‌بردار
33. ۳۳امان ملک امین ملک جهان‌ کرمسحاب جود محیط شرف سپهر وقار
34. ۳۴نگین خاتم اقبال حاجی آقاسیکه هست حامی دین محمد مختار
35. ۳۵وجود بی‌مدد جود او رهین عدمحیات بی‌اثر ذات او قرین بوار
36. ۳۶سرود مدحت او مرده را کند زندهنشاط خدمت او خفته را کند بیدار
37. ۳۷به صرصر ار نگرد حزم او شود ساکنبه ثابت ارگذرد عزم او شود سیار
38. ۳۸زهی دریچهٔ طبع تو مخزن الایاتزهی نتیجهٔ فکر تو مطلع الانوار
39. ۳۹به مهر دوست‌نوازی به قهر خصم‌گدازبه عزم ‌ملک‌ستانی به جود ملک‌سپار
40. ۴۰شرف ز خلق تو زاید چو از شر‌اب سرورکرم ز طبع تو خیزد چو از بحار بخار
41. ۴۱بهثت بزم ترا نانبشه ظل و حرورجهان جاه ترا ناسپرده لیل و نهار
42. ۴۲به خاکپای تو خوردت روزگار یمینز فیض دست تو بردست کاینات یسار
43. ۴۳چو با رضای تو از مرگ‌ کس نیارد ننگچو با ولای تو از نار کس ندارد عار
44. ۴۴نهال قدر ترا جود بار و همت برگنسیج بخت ترا مجد پود و شوکت تار
45. ۴۵قرار یافته هر چیز در زمانهٔ توبغیر مال‌کش اندرکف تو نیست قرار
46. ۴۶کسی‌که شخص تو بیند‌ گمان برد که خدایبه‌گرد عرصهٔ هستی‌کشیده است حصار
47. ۴۷تنی ‌که ‌کاخ تو یابد یقین‌ کنند که قضابنا فکنده بر اطراف آسمان دیوار
48. ۴۸برون ز جاه تو جایی خرد نداده نشانفزون ز قدر تو نقشی قضا نبرده به‌کار
49. ۴۹معاند تو ز نفرت به خود کند نفرینمخالف تو ز دهشت ز خود بود بیزار
50. ۵۰جهان جاه ترا ناممهدست ‌کرانمحیط جود ترا نامعینست‌کنار
51. ۵۱کفایت تو دهد نظم ملک و رونق دینکفالت تو نهد رزق مورو روزی مار
52. ۵۲به وقت خشم تو از آب می‌نخیزد نمبه روز مهر تو از سنگ می‌نزاید نار
53. ۵۳تو عین عدلی آخر چه خواهی از درهمتو محض فضلی آخر چه جویی از دینار
54. ۵۴کسی معاند خود را چنان نسازد پستکسی مخالف خود را چنین‌ نخواهد خوار
55. ۵۵گر آن نمود گناهی بدین غلام ببخشور این نموده خطایی بدین رهی بسپار
56. ۵۶تبارک الله ازان‌ کلک ملک‌پرور توکه دایمش کف جود تو پرورد به کنار
57. ۵۷برید عقل و رسول کمال و پیک هنرعمود دین و عماد جهان و اصل فخار
58. ۵۸ستون امن و کلید امان و رایت عدلمنار فصل و ترازوی جود وکان یسار
59. ۵۹نهال فکرت و بیخ سخا و شاخ و کرمسحاب حکمت و بحر عطا وگنج نثار
60. ۶۰دماغ ناطقه پستان فضل دایهٔ فیضامین حافظه دستور فهم‌کهف‌کبار
61. ۶۱همای خوانمش ار خود همای را باشدکمال بال و خرد مخلب و هنر منقار
62. ۶۲زمانه‌ایست‌که او را به حکم تست مسیرستارهٔست‌که او را به دست تست مدار
63. ۶۳گهی به صفحهٔ‌کافور برفشاند مشکگهی به تودهٔ سیماب درنشاند قار
64. ۶۴ظفر درو متهاجم‌کرم درو مملوخرد درو متراکم هنر درو انبار
65. ۶۵مثل بودکه نگوید سر بریده سخنبریده سر ز چه آید هماره درگفتار
66. ۶۶سرش به ‌عذر خوشی ررند و طرفه ‌تز آنکز بیم ‌گفتن خواهد سر از زبان زنهار
67. ۶۷بزرگوارا از دوری تو بر تن منشدست هر سر مو اژدهای جان اوبار
68. ۶۸جدایی توگناهی عظیم بود و مرااز آن‌گناه همی‌کرد باید استغفار
69. ۶۹ولی به جاه تو سوگندکزکمال خلوصمحامد تو شب و روزکرده‌ام تکرار
70. ۷۰زمان عمر تو باد از شمار و حصر برونچنانکه جود ترا نیست در زمانه شمار