1. ۱ای اهل فارس ، مژده که از فضل کردگارآمد به ملک فارس امیر بزرگوار
2. ۲در موکبش سواره‌ گروه از پس‌ گروهدر لشکرش پیاده قطار از پی قطار
3. ۳در پشت صد‌ کتیت با تیغ زرفشاناز پیش صد جنیبت با زین زرنگار
4. ۴از یک‌طرف سواران با تیغ تابناکوز یک‌طرف وشاقان با زلف تابدار
5. ۵بالاگرفته بانگ روارو ز هرکرانبر چرخ رفته صیت شواشو ز هرکنار
6. ۶او را پذیره آمد تا اصفهان و ریاعیان ملک‌پرور و اشراف نامدار
7. ۷پیر و جوان تقی و شقی رند و پارساخرد و کلان سپید و سیه مست و هوشیار
8. ۸بر مژدهٔ رهش همه را گوش استماعبرگرد موکبش همه راچشم انتظار
9. ۹از یک‌طرف سواران چون یک‌کنام شیربا رمح مار پیکر و با تیغ آبدار
10. ۱۰وز یک‌ طرف وشاقان چون یک ‌بهشت حوربا زلف چون بنفشه و با چهر چون نگار
11. ۱۱یک انجمن پری همه با رخش بادسیریک چرخ مشتری همه با خنگ راهوار
12. ۱۲صد جعبه تیر بسته به مژگان فتنه‌جویصد قبضه تیغ هشته در ابروی فتنه‌بار
13. ۱۳هریک ز روی تافته یک‌کاشغر پریهر یک ز موی بافته یک شهر زنگبار
14. ۱۴هم رویشان چو کوکب سیاره نوربخشهم مویشان چو عقرب جراره جان‌شکار
15. ۱۵دلهای زندگان همه در خط و زلفشانچون جسم مردگان شده مقهور مور و مار
16. ۱۶لبشان به پیش طره چوضحاک ماردوشقدشان به زیر چهره چو شمشاد باردار
17. ۱۷بنهفته در قصب همه آیینهٔ حلببگرفته در رطب همه لولوی آبدار
18. ۱۸تار کتان به جای میان بسته بر کمرتل سمن به جای سرین هشته در ازار
19. ۱۹پوشیده سیم ساده به خفتان به جای تنپاشیده مشک ساده به‌گیسو به جای تار
20. ۲۰قدشان به جای سرو و بر آن سرو بوستانخدشان به شکل باغ و بر آن باغ نوبهار
21. ۲۱ای اهل فارس دولت فرخنده ‌کرد رویکاین دولت از خدای بماناد یادگار
22. ۲۲ای عالمان ز فخر به ‌کیوان علم زنیدکامد تنی ‌که علم ازو یابد اشتهار
23. ۲۳ای فاضلان ز وجد به ‌گردون قدم زنیدکامدکسی‌که فضل ازو جوید انتشار
24. ۲۴ای عاملان عمل ننمایید جز به عدلکامد کسی ‌که ملک ازو گیرد اعتبار
25. ۲۵هان ای هژبر زهره دلیران ملک فارسآمد یلی ‌که بر سر شیران‌ کند مهار
26. ۲۶هان ای بهشت چهره نکویان ملک جمآمدکسی‌که غازه‌کند بر رخ نگار
27. ۲۷هان برزنید شانه به ‌گیسوی پرشکنهین درکشید سرمه به چشمان پرخمار
28. ۲۸مجمر همی بسوزید از چهر آتشینعنبر همی بسایید از خال مشکبار
29. ۲۹از ابروان به فرق عدویش زنید تیغوز مژٌگان به سینهٔ خصمش خلید خار
30. ۳۰ای خلق فارس فارس دولت ز ره رسیددر راه او ز شوق نمایید جان‌ نثار
31. ۳۱هست این همان امیر که آزادتان نموداز بند صد هزار جفاجوی نابکار
32. ۳۲هست این همان امیر که بخشد و برفشاندتشریف بسته بسته زر و سیم بار بار
33. ۳۳هست این همان امیر که از نعل توسنشهر ماه نو به‌گوش‌کشد چرخ‌گوشوار
34. ۳۴هست این همان امیر که در غوریان نمودکاری ‌که ‌کرد در دز رویین سفندیار
35. ۳۵هست این همان امیر که از سهم تیر اواندر دهان مور خزد شیر مرغزار
36. ۳۶هست این همان امیرکه هنگام امتحانبر گرد آب زآتش سوزان ‌کشد حصار
37. ۳۷هست این همان امیرکه از آتشین سنانبر باد داده آبروی خصم خاکسار
38. ۳۸طوبی لک ای امیر امیران کامرانکز همت تو دولت و دینست ‌کامگار
39. ۳۹چشم عدو به سوزن پیکان یکی بدوزپشت ستم به ناخن خنجر یکی بخار
40. ۴۰مهری الا به‌کلبهٔ بیچارگان بتابابری هلا به‌کشتهٔ آزادگان ببار
41. ۴۱گوش ستم بپیچگان چشم بلا بکنتخم‌کرم بیفشان نخل وفا بکار
42. ۴۲مادح بخوان و سیم ببخش و ثنا بخرلشکر بران و ملک بگیر و جهان بدار
43. ۴۳پایی که جز به سوی تو پوید ز پی ببرچشمی‌ که جز به روی تو بیند ز بن بر آر
44. ۴۴میرا منم ‌که از شرف بندگی توبر خواجگان روی زمین دارم افتخار
45. ۴۵چرخم‌ گر اختیارکند از جهان رواستزیرا که من ترا به جهان ‌کردم اختیار
46. ۴۶شد درجهان سخا و سخن بر من و تو ختمتا ماند این‌یک از من و آن از تو یادگار
47. ۴۷از ابر تا که ژاله ببارد به مهرگاناز خاک تاکه لاله برآید به نوبهار
48. ۴۸خندان چو لاله مادح بخت تو قاه‌قاهگریان چو ژاله دشمن جاه تو زارزار