1. ۱چه مایه مایلی ای ترک ترک و خفتان رایکی بیا و میازار چهر الوان را
2. ۲هوای جنگ چه داری نوای چنگ شنوبه یک دو جام می‌کهنه تازه‌کن جان را
3. ۳ز شور و طیش چه‌دیدی به‌سور و عیش‌گرایکه حاصلی به ازین نیست دور دوران را
4. ۴ز سینه‌کینه بپرداز وکار آب بسازمزن بر آتش‌کین همچو باد دامان را
5. ۵چهارماهه نه‌بس‌ بود شور و فتنه و جنگکه باز زین زنی از بهرکینه یکران را
6. ۶به زلفکان سیاهت به جای مشک و عبیرچه بینم این همه‌گرد و غبار میدان را
7. ۷از‌ین قبل‌که به بر بینمت سلیح نبردگمان برم‌که خلف مر تویی نریمان را
8. ۸تو فتنه‌کردی و تاجیک و ترک متهمندکه ره به فتنه‌گشودند ملک سلطان را
9. ۹نه از نبایر سلمی نه از نتایج تورتراکه‌گفت‌که ویران نمایی ایران را
10. ۱۰کمان و تیرت اگر نفس آرزو داردکمان ابرو بنمای و تیر مژگان را
11. ۱۱ورت به خود و زره دل‌کشد یکی بگذارچو خود بر سر آن‌گیسوی زره‌سان را
12. ۱۲بس است آن زنخ و زلف‌گوی و چوگانتچه مایلی هله این‌قدرگوی و چوگان را
13. ۱۳همی ز بند حوادث‌گشایش ار طلبیدرآ به حجره و بگشای بند خفتان را
14. ۱۴ورت هواست‌که در فارس فتنه بنشیندیکی ز خلق بپوش آن دو چشم فتان را
15. ۱۵بیار از آن می چون ارغوان‌که مدحت آنمیان جمع به رقص آورد سخندان را
16. ۱۶چو در شود به‌گلوی خورنده از دل جامز دل برون فکند رازهای پنهان را
17. ۱۷از آن شراب‌که‌گر بیندش‌کسی شب تارکند نظاره به ظلمات آب حیوان را
18. ۱۸بده بگیر بنوشان بنوش تا ز طربتو عشوه سازکنی من مدیح سلطان را
19. ۱۹خدیو راد محمد شه آن‌که ملکت اوز هرکرانه محیط‌است ملک امکان را
20. ۲۰ندانما به چه بستایمش‌که شوکت اوگشاده ز آن سوی بازار وهم دکان را
21. ۲۱به خلق پارس بس این رحمتش‌که برهانیدز چنگ حادثه یک مملکت مسلمان را
22. ۲۲اگرچه حاکم و محکوم را نبودگناهکه‌کس نداند علت قضای یزدان را
23. ۲۳سخن درازکشد عفو شه بس اینکه سپردزمام ملک سلیمان امیر دیوان را
24. ۲۴بزرگوار امیری‌که با سیاست اوبه چار رکن جهان نام نیست طغیان را
25. ۲۵ز موشکافی تدبیر موکشان آردبه خاک تیره ز هفتم سپهرکیوان را
26. ۲۶به جامه خانهٔ جودش ندیده چشم جهانجز آفتاب جهانتاب هیچ عریان را
27. ۲۷نظام‌کار جهان پیرو عزیمت تستچنانکه حس عمل تابع است ایمان را
28. ۲۸به‌عهد عدل توصبحست وبس اگربه‌مثلتنی به دست تظلم دردگریبان را
29. ۲۹سبب وجود تو بود ارنه بر فریشتگانهگرز برنگزیدی خدای انسان را
30. ۳۰کشند صورت شمشیرت ار به باغ بهشتبهشتیان همه مایل شوند نیران را
31. ۳۱ز روی صدق‌گواهی دهدکه خلد اینستاگر به بزم تو حاضرکنند رضوان را
32. ۳۲خدانمونه‌یی‌ازطول‌وعرض‌جاه توخواستکه آفرید به یک امرکن دوکیهان را
33. ۳۳جنایتی‌که به‌کیهان رسد زکید سپهرکف‌کریم تو آماده است تاوان را
34. ۳۴ترشح کرمت گرد آز بزدایدچنان‌که آب ستغفار لوث عصیان را
35. ۳۵زمانه بی‌مدد حزم تو ندارد نظمکه بی‌خرد اثر نطق نیست حیوان را
36. ۳۶به آب و آینه ماند ضمیر روشن توکه آشکارکند رازهای پنهان را
37. ۳۷به دست راد تو بیچاره ابرکی ماندچه جرم‌کرده‌که مستوجبست بهتان را
38. ۳۸کدام ابر شنیدی‌که فیض یک‌دمه‌اشدهد به در وگهر غوطه ملک امکان را
39. ۳۹برنده تیغ تو ویحک چگونه الماسیستکه روز معرکه آبستن است مرجان را
40. ۴۰بسان آتش سوزنده صارم قهرتجداکند ز موالید چهار ارکان را
41. ۴۱بتابد ازکف رخشنده‌ات به روز مصافبسان برق‌که بشکافد ابر نیسان را
42. ۴۲تبارک‌الله از آن خنگ‌کوه‌کوههٔ توکه بر نطاق نهم چرخ سوده‌کوهان را
43. ۴۳پیش ز پویه دهانش زکف تنش ز عرقنمونه‌ایست عجب باد و برف وباران را
44. ۴۴گمان بری‌که معلق نموده‌اند به سحرز چارگوشهٔ البرز چار سندان را
45. ۴۵به غیر شخص‌کریمت برو نیافته‌کسفرازکوه دماوند بحر عمان را
46. ۴۶مطیع تست به هرحال در شتاب و درنگچنان‌که باد مطاوع بدی سلیمان را
47. ۴۷مگر نمونهٔ وی خواست آفرید خدایکه آفرید دماوند وکوه ثهلان را
48. ۴۸قوی قوایم او خاک را بتوفاندچنانکه باد به‌گرداب لجه طوفان را
49. ۴۹بزرگوار امیرا تویی‌که همت توزیاد برده عطایای معن و قاآن را
50. ۵۰دوسال و پنج‌مه ایدون رودکه بنده‌به‌فارسشنوده در عوض مدح قدح نادان را
51. ۵۱متاع من همه شعرست و او بس ارزانستیکی بگو چکنم این متاع ارزان را
52. ۵۲کسش ز من نخرد ور خرد بنشناسدز پشک مشک وز خرمهره در غلطان را
53. ۵۳تویی‌که قدر سخن دانی و عیار هنربرآن صفت‌که پیمبر رموز قرآن را
54. ۵۴ولی تو نظم پریشانم آن زمان شنویکه نظم بخشی یک مملکت پریشان را
55. ۵۵چه‌باشد این دو سه مه تا تو نظم‌کار دهیببنده بار دهی خاکبوس خاقان را
56. ۵۶مرا مگو چو ترا نیست سازو برگ سفرهلا چگونه‌کنی جزم عزم طهران را
57. ۵۷ز ساز و برگ سفر یک اراده دارم و بسکه هست حامله صدگونه برگ و سامان را
58. ۵۸بدان ارادهٔ تنها اگر خدا خواهدنبشت خواهم‌کوه و در و بیابان را
59. ۵۹به‌جز تو از تونخواهم‌که‌نافریده خدایعظیم‌تر ز وجود تو هیچ احسان را
60. ۶۰زوال و نقص مبیناد عز و جاه امیرچنانکه فضل خداوندگار پایان را