1. ۱اگر مشاهده خواهی فروغ یزدان رابه صدر فضل نگر میرزا سلیمان را
2. ۲چراغ دودهٔ خیرالبشرکه طاعت اوز لوح دهر فروشسته نقش عصیان را
3. ۳کلیم‌وار عیان بین به طور سینهٔ اوچو نور وادی ایمن فروغ ایمان را
4. ۴هرآنکه بیند بر سفت او ردای ورعبه یک ردا نگرد صدهزار سلمان را
5. ۵کف‌کریمش‌ از بس فشانده در یتیمیتیم ساخته پروردگار عمان را
6. ۶مرآن نشاط بود روح را ز صحبت اوکز آب چشمهٔ زمزم روان عطشان را
7. ۷ز خوان فضلش اگر توشه‌یی برد عاصیبه خوشه‌یی نخرد هفت باغ رضوان را
8. ۸به نوع انسان آنسان بود مباهاتشکه بر بسایر انواع نوع انسان را
9. ۹کلام او همه وحی است لاجرم دانازگفت او نکند فرق هیچ فرقان را
10. ۱۰ز آب چشمهٔ آتش فروغ حکمت اوفلک به باد فنا داده خاک یونان را
11. ۱۱زبان او به‌سخن صارمیست خاره شکافکه بر دو سندس داند پرند و سندان را
12. ۱۲زمانه اشهدبالله به ملک هستی اوبه عمر خود نشنیده است نام پایان را
13. ۱۳سپهرکوکبه صدرا تویی‌که‌کوکب توشکسته‌کوکبه هفت آسمان‌گردان را
14. ۱۴پی تذکر مدح تو شسته حافظ روحز لوح حافظهٔ ناس نقش عصیان را
15. ۱۵به باغ مجد تو سیسنبریست چرخ‌کبودچه افتخار به سیسنبری‌گلستان را
16. ۱۶سپهر رای ترا آفتاب تابان خواندچو نیک دید ستغفارگفت بهتان را
17. ۱۷از آن سپس ز در شرم زیب بزم تو ساختچو آفتابهٔ زر آفتاب تابان را
18. ۱۸ترا به ملک هنر شاه دید و با خودگفتکه آفتابهٔ زر لایق است سلطان را
19. ۱۹نبود آگه ازین ماجراکه اندر شرعز زر و سیم نسازند آب دستان را
20. ۲۰ضعیف پیکر تو یک دو مشت ستخوانستکزوست توشهٔ هستی همای امکان را
21. ۲۱هر آنکه دید تنت خیره ماندکز چه خدایگزیده بردو جهان یک‌دو مشت ستخوان را
22. ۲۲به راه یزد چو یعقوب دیده‌گشت سفیدز شوق خاک رهت سرمهٔ سپاهان را
23. ۲۳ز نور رای توگر دم زد آفتاب مرنجکه التهاب تبش موجبست هذیان را
24. ۲۴ز هجر احمد مرسل حنین حنانهاگر قرین انین ساخت عرش یزدان را
25. ۲۵شب فراق تو نیز این زمان ز نالهٔ یزدنموده حنان بر اهل یزد حنان را
26. ۲۶بزرگوارا از روی شوق قاآنیدهد به مدح تو زیور عروس دیوان را
27. ۲۷که تا به روز قیامت بزرگ بار خدایز وی دریغ ندارد عطا و احسان را