1. ۱دو سال بیش ندانم‌گذشت یاکمترکه دور ماندم از ایوان شاه‌کیوان‌فر
2. ۲کجا دو سال که هر روز آن دو سال بودز روز خمسین الفم‌ هزار بار بتر
3. ۳من از ملک نشدم دور دورکرد مراسپهر کشخان‌ کش خانه باد زیر و زبر
4. ۴اگر عنایت شه یاریم کند امسالازین‌ کبود کهن پشته برکشم‌ کیفر
5. ۵سپهر ازرق داند که من چو کین ورزمبه روی هرمز وکیوان همی‌کشم خنجر
6. ۶اگرچه‌کرد مرا آسمان ز خدمت دورنگشت دور ز من مهر شاه دین‌ پرور
7. ۷چو هست قرب نهان گو مباش قرب عیانکه نیست قرب عیان را به نزد عقل خطر
8. ۸مگر نه مهر به چارم سپهر دارد جایو زو فروزان هر روز تودهٔ اغبر
9. ۹مگر نه عقل‌ کزان سوی حیزست و مکانجدا نماند لختی ز مغز دانشور
10. ۱۰مگر نه یزدان‌کز فکرت و قیاس برونبه ماست صدره نزدیکتر و سمع و بصر
11. ۱۱غلام قرب نهانم‌که از دو صد فرسنگکند مجسم منظور را به پیش نظر
12. ۱۲ملک به خطهٔ کرمان و من به طوس برشستاده دست بکش همچو چاکران دگر
13. ۱۳چه سود قرب ملک خصم راکه نفزایدز قرب احمد مختار جایگاه عمر
14. ۱۴مرا به قرب عیان‌ گوش هوش نگرایدکه هست قرب عیان را هزارگونه خطر
15. ۱۵مگر نبینی کز قرب آفتاب منیرهمی چگونه به هر مه شود هلال قمر
16. ۱۶مگر نبینی کز قرب آتش سوزانهمی چگونه شود چوب خشک خاکستر
17. ۱۷مگر نبینی‌ کز قرب شمع بزم‌افروزهمی چگونه پروانه را بسوزد پر
18. ۱۸من آن نیم‌که به من هرکسی شود چیرهبجز خدا و خداوند آسمان چاکر
19. ۱۹هرآن جنین‌که ورا داغ‌کین من به جبیندریده چشم و نگونسار زاید از مادر
20. ۲۰من آن گران سر سندان آهنینستمکه برده سختی من آب پتک آهنگر
21. ۲۱کس ار به دندان خاید ز ابلهی سندانبه سعی خویش ‌رساند همی به‌ خویش ضرر
22. ۲۲مرا خدای نگهبان و چارده تن پاککه رفته‌ گویی یک جان به چارده پیکر
23. ۲۳یکی خورست درخشان ز چارده روزنیکی مهست فروزان ز چارده منظر
24. ۲۴یکیست‌چشمه‌و جاری‌از آن چهارده جوییکیست خانه و برگرد آن چهارده در
25. ۲۵ز آب هر جو نوشی‌کند ز چشمه حدیثبه نزد هر در پویی دهد ز خانه خبر
26. ۲۶پس از عنایت یزدان و چارده تن پاکخجسته خسرو آفاق به مرا یاور
27. ۲۷ابوالشجاع حسن شه جهان مجد که هستبه نزد بحر کفش بحر در شمار شمر
28. ۲۸به جنب حلمش‌ گوییست‌ گنبد مینابه نزد جودش جوییست لجهٔ اخضر
29. ۲۹به راغ شوکت او چرخ سبزهٔ خضرابه باغ دولت او مهر لالهٔ احمر
30. ۳۰به هرچه جزم‌ کند کردگار یاری‌بخشبه هر چه عزم‌ کند روزگار فرمان‌بر
31. ۳۱ز ابر دستش رشحیست ابر فرو‌ردینبه بحر طبعش موجیست بحر پهناور
32. ۳۲به سنگ اگر نگرد سنگ راکند لولوبه خاک اگر گذرد خاک را کند عنبر
33. ۳۳مطیع خدمت او هرچه بر فلک انجمرهین طلعت او هرچه بر زمین ‌کشور
34. ۳۴زمانه چیست‌ که از امر او بتابد رویستاره ‌کیست‌ که از حکم او بپیچد سر
35. ۳۵به‌ گرد معرکه شمشیر او بدان ماندکه تیغ حیدرکرار در دل‌ کافر
36. ۳۶چو رخ نماید گیهان شود پر از خورشیدچو لب‌ گشاید گیتی شود پر از گوهر
37. ۳۷به روزگار نماند مگر به روز وغاکه‌ کینه توزد چون روزگار کین‌گستر
38. ۳۸به بحر ماند اگر بحر پر شود لبریزبه مهر ماند اگر مهر برنهد افسر
39. ۳۹که دیده بحر که در بر همی‌ کند خفتانکه دیده مهر که بر سر همی نهد مغفر
40. ۴۰حسام او ملک الموت را همی ماندکه جان ستاند تنها ز یک جهان لشکر
41. ۴۱بسان روح خدنگش مکان‌ کند در دلبه جای هوش حسامش نهان شود در سر
42. ۴۲اگر ندیدی خورشید را به‌گاه خسوفنهفته بین رخ رخشانش را به زیر سپر
43. ۴۳فنای هرچه به‌ گیتی به قهر او مدغمبقای هرچه به‌گیهان به مهر او مضمر
44. ۴۴شگفت آیدم از ابلهی‌ که رزم تراهمی بیند و انکار دارد از محشر
45. ۴۵اگرچه از در انصاف جای عذرش هستکه این مقام شهودست و آن مقام خبر
46. ۴۶من آنچه دیدم از خنگ برق رفتارتبه هر که ‌گویم نادیده نیستش باور
47. ۴۷به صدهزاران مصحف اگر خورم سوگندهمی فسانه شمارد حدیث من یکسر
48. ۴۸چگونه آری باور کند که کوه‌ گرنبه گاه پویه همی باج گیرد از صرصر
49. ۴۹بود خیال مجسم وگرنه همچو خیالچگونه آسان می‌بگذرد به بحر و به بر
50. ۵۰بود گمان مصور و گرنه همچو گمانچگونه یکسان می‌بسپرد نشیب و زبر
51. ۵۱به‌گرد نقطهٔ پرگار چون خط پرگارهمی بگردد و ساکن نمایدت به نظر
52. ۵۲از آنکه چون خط پرگار بر یکی نقطهبه‌ گردش آید و بر وی‌ کند سریع‌ گذر
53. ۵۳ز چابکی‌ که ورا هست خلق پندارندکه قطب‌سان به یکی نقطه ساکنست ایدر
54. ۵۴اگر به سمت فلک سیر او بدی مقدوربه عون تربیت رایض قضا و قدر
55. ۵۵مجال شبهه نبودی ‌که از سمک به سماکشدی چگونه به یکدم براق پیغمبر
56. ۵۶مجال شبهه‌ کسی راست در عروج براقکه‌ چشم‌ عقلش‌ کورست و گوش هوشش کر
57. ۵۷عنان خیل خیالم‌ گرفت رایض طبعکه از حکایت معراج مصطفی مگذر
58. ۵۸بگو که شاه جهان را خوش آید این گفتارچنان‌که خاطر پرویز را حدیث شکر
59. ۵۹چو ابتدای ثناکردی از مدیح رسولدر انتهای سخن آبروی نظم مبر
60. ۶۰اگر قریحهٔ نظمت بود ز غصه مرنجبخوان زگفتهٔ من این قصیده را از بر