1. ۱دلکا هیچ خبر داری‌ کان ترک پسردوشم از ناز دگر بار چه آورد به سر
2. ۲با لب نوش آمد شب دوشین به سرایحلقه بر در زد و برجستم و بگشودم در
3. ۳تنگ بگرفتمش اندر بر و بر تنگ دهانشآنقدر بوسه زدم‌کز دو لبم ریخت شکر
4. ۴گفت قاآنیا تا کی خسبی به سرایخیز کز روزه شد اوضاع جهان زیر و زبر
5. ۵غالباً مست چنان خفته‌یی اندر شعبانکز مه روزه و از روزه ترا نیست خبر
6. ۶گفتم ای ترک دلارام مگر بازآمدرمضان آن مه شاهد کش زاهد پرور
7. ۷گفت آری رمضان آمد و گوید که به خلقرقم از بار خدا دارم و از پیغمبر
8. ۸راست‌ گویی‌ که ز نزد ملک‌الموت رسیدکه ز ره نامده روح از تن من‌ کرد سفر
9. ۹رمضان کاش نمی‌آمد هرگز به جهانتا نمی‌رفت مرا روح روان از پیکر
10. ۱۰مر مرا روزه یک ‌روزه درآورد ز پایتا دگر روزهٔ سی‌روزه چه آرد بر سر
11. ۱۱من شکر بودم و بگداختم از بی‌آبیگرچه رسمست که بگدازد از آب شکر
12. ۱۲من‌ گهر بودم و آوردم دریا ز دو چشمگرچه شک نیست‌ که از دریا آرند گهر
13. ۱۳می‌شنیدم‌ که ز همسایه به همسایه رسدگه‌ گه آسیب و نمی‌کردم از آن‌کار حذر
14. ۱۴دیدی آخر که ز همسایگی زلف و میانشد چسان رویم باریک و سرینم لاغر
15. ۱۵مردم دیده‌ام از جنبش صفرای صیامصبح تا شب یرقان دارد همچون عبهر
16. ۱۶شام زاندوه علایق شودم تیره روانصبح زانبوه خلایق شودم خیره بصر
17. ۱۷بَدَل بانگ نیم بانگ مؤذن درگوشعوض خون رزم خون دل اندر ساغر
18. ۱۸خلق گویند در آتش نگدازد یاقوتبالله این حرف دروغست و ندارم باور
19. ۱۹زانکه یاقوت لبم ز آتش صفرای صیامصاف بگداخت بدانسان ‌کهازو نیست اثر
20. ۲۰غُصّه ‌ها دارم نا گفتنی از دور سپهرقصه‌ها دارم نشنفتنی از جور قدر
21. ۲۱وقت آن آمد کان واعظک از بعد نمازهمچو بوزینه به یکبار جهد بر منبر
22. ۲۲آسیا سنگی بر فرق نهد از دستارناو آن آس شود نایش و گردن محور
23. ۲۳من ‌که بی‌ غمزه نمی‌خواندم یک روز نمازورد بوحمزه چسان خوانم هر شب به سحر
24. ۲۴گفتم ای روی تو بر قد چو به طوبی فردوس‌گفتم ای زلف تو بر رخ چو بر آتش عنبر
25. ۲۵خط تو برجی از مشک و د ر ‌آن برج سهیللب تو دُرجی از لعل و در آن درج ‌گهر
26. ۲۶زلف چون غالیه‌ات غالی اگر نیست چرانرسد زآتش روی تو بدو هیچ ضرر
27. ۲۷زهر چشم تو چرا زان حط مشکن افزودراستی دافع زهرست اگر سیسنبر
28. ۲۸از دل سخت تو شد چهره‌ام از اشکم سیموین عجب نی که زر و سیم برآید ز حجر
29. ۲۹دل من رهرو و زلفت شب و رخسارت ماهشب همان به‌ که به مهتاب نمایند سفر
30. ۳۰ز لفکانت دو غلامند سیه‌ کاره و دزدکه نهادستند از خجلت بر زانو سر
31. ۳۱یا دوگبرند سیه‌چرده‌که آرند سجودچون براهیم زراتشت همی بر آذر
32. ۳۲یا نه هستند دو هندو که به بتخانهٔ‌ گنگپشت ‌کردستند از بهر ریاضت چنبر
33. ۳۳یا نه دو زنگی جادوگر آتشبازندکه همی بر زبر سرو فروزند اخگر
34. ۳۴یا نه بنشسته به زانو بر ماه مدنیاز سوی راست بلال از طرف چپ قنبر
35. ۳۵ان‌ا عجب نیست به هر خانه‌که تویر بودگر در آن خانه ملک را نبود هیچ گذر
36. ۳۶عجب آنست که هر جا تو ملک‌وار رویخلق حیرت‌زده مانند به مانند صور
37. ۳۷غم‌مخور زآنکه‌ به‌ یک‌حال ‌نماندست جهانشادی آید ز پس غصه و خیر از پی شر
38. ۳۸به‌کسوف اندر پیوسته نپاید خورشیدبه وبال اندر همواره نماند اختر
39. ۳۹رمضان عمر ملک نیست ‌که ماند جاویدبلکه چون خصم ولیعهد بود زودگذر
40. ۴۰ماه شوال ز نزدیکی دورست چنانکمردم چشم ز نزدیکی ناید به نظر
41. ۴۱اینک از غرهٔ غرارگره بازگشایکه بر آن طرهٔ طرارگره اولی‌تر
42. ۴۲نذرکردم صنما چون مه شوال آیدنقل و می آرم و طنبور و نی و رامشگر
43. ۴۳صبح عید آن‌گه کز کوه برآید خورشیدکوه را جامهٔ زربفت نماید در بر
44. ۴۴وام یک‌ماهه‌کت از بوسه به من باید دادهمه را بازستانم ز تو بی‌بوک و مگر
45. ۴۵بوسه‌ائی‌که در آن تگ‌دهان جمع‌شدستبشمار از تو بگیرم سپس یکدیگر
46. ۴۶همی همی بوسمت از شوق و تو چون ناز کنیبه ادب گویمت ای ماه غلط شد بشمر
47. ۴۷تا تو هم وارهی از زحمت یک‌ماه صیاممدح مستورهٔ آفاقت خوانم از بر
48. ۴۸مهد علیا ملک دهر در درج وجودسترکبری فلک جود مه برج هنر
49. ۴۹قمر زهره بها زهرهٔ خورشید شرفهاجر ساره لقا سارهٔ بلقیس‌گهر
50. ۵۰شمس‌‌خوانث به‌عفت نه قمرکاهل لغتمهر را ماده شمارند همه مه را نر
51. ۵۱همچو خورشید عیانست‌و ز خلقست‌نهانکه هم از پرتو خویشست مر او را معجر
52. ۵۲ای به هرحال ترا بوده ز باری یاریوی به هر کار ترا آمده داور یاور
53. ۵۳عکسی ار افتد زآیینهٔ حسن تو به زنگمی‌نماند ز سیاهی به همه زنگ اثر
54. ۵۴در ازل آدم اگر مدح تو می‌کردی ‌گوشهیچ کس تا ابد از مام نمی‌زادی کر
55. ۵۵ور به ظلمات جمال تو فکندی پرتوایمن از وحشت ظلمات شدی اسکندر
56. ۵۶گر زنان حبشی روی تو آرند به یادبجز از حور نزایند همی تا محشر
57. ۵۷واجب آمدکه مشیت نهمت نام از آنکآفرینش ز توگردید عیان سرتاسر
58. ۵۸آفرینش ز تو پیدا شد ها منکرکیستتاش گویم به سراپای ولیعهد نگر
59. ۵۹ثانی رابعه‌یی در ورع و زهد و عفافتالی آمنه‌یی درکرم و حسن سیر
60. ۶۰عیسی از چرخ زند عطسه اگر روح‌القدسعوض عود نهد موی ترا بر‌ مجمر
61. ۶۱مگر از عصمت تو روح و خرد خلق شدندکه به آثار عیانند و به صورت مضمر
62. ۶۲گر در آن‌دم‌که خلیل‌الله بتها بشکستنقش رخسار تو بر بت بکشیدی آزر
63. ۶۳من برانم‌که براهیم ستغفارکنانبت بنشکستی و برگشتی زی‌ کیش پدر
64. ۶۴بس ‌عجب‌نیست‌که از یمن عفافت تا حشرمادر فکرت من بکر بزاید دختر
65. ۶۵عصمتت‌بر خون‌ گر پرده‌کشیدی به عروقخون برون نامدی از رگ به هزاران نشتر
66. ۶۶وندر اوهام اگر عفت تو جستی جاینام مردان جهان راه نبردی به فکر
67. ۶۷نسلها قطع شدی ورنه پس از زادن تونطفه‌یی در رحم مام نمی‌گشت پسر
68. ۶۸سدی از عصمت تو گر به ره بادکشندتا به شام ابد از جای نجبند صرصر
69. ۶۹تا دمد نیلوفر افتان خیزان به چمنباد افتان خیزان خصم تو چون نیلوفر
70. ۷۰لاله‌سان لال بود خصمت و بادا شب و روزخون سرخش به ‌رخ و داغ سیاهش به جگر
71. ۷۱شعر قاآنی اگر نطفه به زهدان شنوداز طرب رقص نماید به مشیمهٔ مادر