封丘作 — سروده در فنگ‌چیو (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1من از اصل ماهی‌گیر و هیزم‌شکنِ دشتِ مِنگ‌جو بودم؛ همهٔ عمر آدمی آسوده و بی‌خیال بوده‌ام.•我本漁樵孟諸野，一生自是悠悠者。
2. 2بهتر آن که در علفزار و نیزار سرودِ مستانه بخوانم؛ کجا تابِ آن دارم که در گرد و غبارِ دیوان کارمند باشم؟•乍可狂歌草澤中，寧堪作吏風塵下。
3. 3پنداشتم شهرکی کوچک است و کاری ندارد؛ اما در دیوان صد کار هست و هر یک را موعدی.•秪言小邑無所爲，公門百事皆有期。
4. 4به خوشامدِ بالادستان که تعظیم می‌کنم، دلم پاره‌پاره می‌شود؛ تازیانه بر مردم زدن آدمی را اندوهگین می‌کند.•拜迎官長心欲碎，鞭撻黎庶令人悲。
5. 5به خانه بازمی‌گردم و از زن و فرزند می‌پرسم؛ همهٔ خانواده می‌خندند که کار به اینجا کشیده است.•歸來向家問妻子，舉家盡笑今如此。
6. 6روزیِ زندگی را باید از کشتزارِ جنوبی جست، و رسمِ روزگار را به آبی سپرد که رو به خاور می‌رود.•生事應須南畝田，世情付與東流水。
7. 7کوه‌های دیرینی که در خواب می‌بینم کجایند؟ چون فرمانِ شاه را بر دوش دارم، هنوز درنگ می‌کنم.•夢想舊山安在哉，爲銜君命且遲廻。
8. 8اکنون دانستم که مِی فو بیهوده چنان کرد، و باز یادِ سرودِ «بازگشت»ِ تائو چیان (تائو یوان‌مینگ) می‌افتم.•乃知梅福徒爲爾，轉憶陶潛歸去來。