1. ۱مرده دیدم پریشان گشته اجزای تنشکرده منزل استخوان کله اش از مار و مور
2. ۲طبع را از فکر اوصاف غم افزایش ملالدیده را از دیدن حال پریشانش نفور
3. ۳گفتم ای دوران چرا این نطفه پاکیزه رااز سریر دولت آوردی بمحنت گاه گور
4. ۴چیست جرم این که در عالم سزای خویش یافتفطرت او را چه شد واقع که واقع شد فتور
5. ۵گفت ای از حکمت احوال دوران بی خبرغره بود این بی ادب اینست انجام غرور
6. ۶قبل ازین خلقت وجودش را نبود این اعتبارره نمودم هستی او را بصحرای ظهور
7. ۷من شدم مشاطه حسنش بزلف و خط و خالمن شدم استاد تعلیمش به ادراک و شعور
8. ۸یافت چون تمکین استقلال قدر و منزلتگشت چون سرمست جام عشرت عیش و سرور
9. ۹دید خاک و انجم و افلاک را محکوم خودکرد دعوای انانیت بتدریج و مرور
10. ۱۰شد چنان سرمست کز مستی ندانست از کجاستدر طبیعت میل در دل معرفت در دیده نور
11. ۱۱با وجود آن که می کردند دایم خدمتشطعنه می زد بر مدار چرخ و دوران و دهور
12. ۱۲در جمیع عمر خود هرگز ز من راضی نشدگشت بر من نیز استرداد نعمتها ضرور
13. ۱۳مستعار چند کز من داشت بگرفتم ازومن ازو چیزی که از وی بود بگرفتم بزور
14. ۱۴حال او اینست حالا تا چه بیند عاقبتاز جزای این عمل در موقف عرض امور