شاعر کلاسیک

فضولی بغدادی

۸۸۵–۹۶۳ ق.حله

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

جستجو در آثار فضولی بغدادی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۴۱۰ اثر

شمارهٔ ۱

بِاسمک اللهم یا فتاح اَبوابُ المنا • یا غنی الذات یا مَن فیهِ بُرهان الغنا

شمارهٔ ۲

ای ذکر ذوق بخش تو زیب زبان ما • بی ذکر تو مباد زبان در دهان ما

شمارهٔ ۳

ای بسته دانش تو زبان سوآل ما • ناکرده شرح ، پیشِ تو معلوم حالِ ما

شمارهٔ ۴

زهی فیض وجود از پرتو ذات تو عالم را • کمال قدر تو برداشته از خاک آدم را

شمارهٔ ۵

بکه نسبت کنم آن سرو صنوبر قد را • انه اعظم من کل عظیم قدرا

شمارهٔ ۶

مکش بر دیده ای خورشید خاک آن کف پا را • مکن با خاک یکسان توتیای دیده ما را

شمارهٔ ۷

چو از غم کنم چاک پیراهنم را • ز مردم کند اشک پنهان تنم را

شمارهٔ ۸

ز ضعف تاب تردد دگر نماند مرا • خوشم که ضعف ز سرگشتگی رهاند مرا

شمارهٔ ۹

چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما • بشرح حال زبانیست بی زبانی ما

۱۰

شمارهٔ ۱۰

بخاک ره کشیدم صورت جسم نزارم را • بدین صورت مگر بوسم کف پای نگارم را

۱۱

شمارهٔ ۱۱

نهان می‌سوخت چون شمع آتش دل رشتهٔ جان را • زبان حالم آخر کرد روشن سوز پنهان را

۱۲

شمارهٔ ۱۲

با خود ای جان در غمش همدم نمی خواهم ترا • بی ثباتی محرم این غم نمی خواهم ترا

۱۳

شمارهٔ ۱۳

شنیده صبحدم از جور گل افغان بلبل را • بدندان پاره پاره ساخته شبنم تن گل را

۱۴

شمارهٔ ۱۴

چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را • که رفته عمرها نی او مرا دیده نه من او را

۱۵

شمارهٔ ۱۵

عشقت از دایره عقل برون کرد مرا • داخل سلسله اهل جنون کرد مرا

۱۶

شمارهٔ ۱۶

عشق حیران بتان سیمبر دارد مرا • چون بت از حالی که دارم بی خبر دارد مرا

۱۷

شمارهٔ ۱۷

ساقیا می ده که حرفی ز آن دهان گویم ترا • تا نکردم مست کی راز نهان گویم ترا

۱۸

شمارهٔ ۱۸

خاک در تو کحل بصر کرده ایم ما • وز هر که جز تو قطع نظر کرده ایم ما

۱۹

شمارهٔ ۱۹

بهار آمد صدایی برنمی‌آید ز بلبل‌ها • مگر امسال رنگ دلربایی نیست در گل‌ها

۲۰

شمارهٔ ۲۰

روزی که پیش خویش نبینم حبیب را • دارم هزار شوق که بینم رقیب را

درباره‌ی فضولی بغدادی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است.

زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است.

آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

۶۱۰

شعر در دیوان

۴۱۰

غزلیات

۴۹

قصاید

۱۰۵

رباعیات