1. ۱دلم دُرجی‌ست اسرار سخن دُرهای غلتانشفضای علم دریا فیض حق باران نیسانش
2. ۲تعالی الله چه درهای لطیف آبدارست اینکه زیب گوش و گردن می کند ابکار عرفانش
3. ۳رهی دارد زبان گویا سوی این درج و آن دریاکه بی امساک می بینیم هر ساعت در افشانش
4. ۴زبانست آنکه انسانیش می خوانند اهل دلکه حیوان تا نمی گوید نمی گویند انسانش
5. ۵کسی قدر زبان خویش میدانم نمی داندهمانا قیمتی چندان ندارد لعل در کانش
6. ۶سخن را رتبه تا حدیست کز تعظیم می خواندمعلم گه دعا و گاه وحی و گاه قرانش
7. ۷الا ای آنکه زیب شاهد گفتار می بندیخدا را از لباس معرفت مگذار عریانش
8. ۸مشو قانع بصوت و حرف کسب فیض معنی کنکه داود از نبوت میکند دعوی نه ز الحانش
9. ۹ز تن مپسند جان بیرون رود بی کسب عرفانیکه جان طفلست بهر کسب عرفان تن دبستانش
10. ۱۰مگو تن ذره خاکیست پا در کنه کارش نهکه سر گردانی صد خضر بینی در بیابانش
11. ۱۱مگو جان نفحه بادیست فکر عین ذاتش کنکه بینی صورت و چشم اولوالابصار حیرانش
12. ۱۲بعرفان کوش تا داری حواس و عقل در فرمانچه کار آید ز استادی که بر چینند دکانش
13. ۱۳بهر علمی که داری اعترافی کن بنادانیکه دانا چون شود مغرور می خوانند نادانش
14. ۱۴ز زهد ار زرق خواهد خواست نفرت به ز تقلیدشز علم ار عجب خیزد بهتر از حفظ است نسیانش
15. ۱۵نه از بهر خدا تعمیر مسجد میکند زاهدبرای خود فروشیهاست این تزیین دکانش
16. ۱۶مگو تسبیح گردانست انگشت ریا پیشهپی دنیا خریدن می شمارد نقد ایمانش
17. ۱۷اگر پیوسته پر باشد ز می پیمانه رندیز شیخی به که با معبود خود سست است پیمانش
18. ۱۸کسی گر از جهالت لاف دانش زد مکن باورکه دارد ره باصل حکمت و اسرار پنهانش
19. ۱۹نه ز انسانست پنهان سر کار از دیده دانشکه اهل عقل و حکمت پرده بر دارد ز کتمانش
20. ۲۰نه پنداری که بر صاحب دلان هند روشن شدنه پنداری که دانستند دانایان یونانش
21. ۲۱همه آنرا مدان حکمت که فهمیدست افلاطونهمه آنرا مخوان دانش که دانستست لقمانش
22. ۲۲عصای موسوی بشکافت دریا را چه داند کسکه بر فرعون ظاهر شد چرا ننشاند طغیانش
23. ۲۳ز سعد و نحس هر شکلی که صورت بست در فطرتمحالست آنکه تغییری دهد تأثیر دورانش
24. ۲۴ز محض جاهلی رمال را انیست در خاطرکه حکمی میکند هر جا نشست انگیس و لحیانش
25. ۲۵منجم از کمال ناقصی این مدعا داردکه در هر سیر تأثیریست با برجیس و کیوانش
26. ۲۶ز زشت و خوب هر حکمی که رفت از مبداء خلقتنمی افتد خلل از انقلاب چرخ گردانش
27. ۲۷حریص از ابلهی دارد گمان آنکه می گرددفقیر از کاهلیها منعم از سعی فراوانش
28. ۲۸طبیب از بی وقوفی می کند دعوی اگر دردیز ناپرهیزی است و صحت از تعیین درمانش
29. ۲۹فراغی نیست اهل حرص را زیرا اگر شخصیشه ایران شود البته باید ملک تورانش
30. ۳۰دلی گز آتش حرص است سوزان هست محمومیدمادم اضطراب از بهر زر اوقات هجرانش
31. ۳۱چو کس را نیست بر تکمیل اسباب جهان قدرتره حرص است آن راهی که پیدا نیست پایانش
32. ۳۲کسی گز مال مردم این گمان دارد که تا باشددمادم قلیه و بریان شود آرایش خوانش
33. ۳۳کجا آرد ترحم بر جگرهای دو صد پارهکجا سوزد دلی بی رحم بر دلهای بریانش
34. ۳۴خلایق را فراغی نیست در دور شه ظالمبلای گوسفندست این که باشد گرگ چوبانش
35. ۳۵مزن اره پی ترتیب تخت ای حاکم ظالمبه نخلی کز پی نفع تو پروردست دهقانش
36. ۳۶گل اندامی که از لب مرهم ریش دلت بخشدمروت نیست آزردن لب از آسیب دندانش
37. ۳۷چه می سازی چنان تختی که خواهد رفت چون گشتیبآن آبی که می ریزد فقیر از نوک مژگانش
38. ۳۸تو در اموال دهقان چون شریکان بهره ای داریبشرط آنکه از هر آفتی باشی نگهبانش
39. ۳۹ترا باید کشیدن وقت فوت مال او تاوانتو چون آفت شدی بر مال او بر کیست تاوانش
40. ۴۰گل قرب سلاطین راست خار از چوب درباناننمی ارزد امید گنج بیم زهر ثعبانش
41. ۴۱چو دارد قرب و سلطان بیم صد آفت گدا آن بهکه سازد تخته تعلیم ترک از چوب دربانش
42. ۴۲گدا را بوسه باید زد بچوب حاجبان زانروکه دایم می کند دور از بلای قرب سلطانش
43. ۴۳ره دیوان سلطان هر که بشناسد مخوان مردمکه مردم را نه رسم است این که باشد رفق دیوانش
44. ۴۴تو کز حال سلاطین نیستی آگه نه پنداریکه سلطان مکرم و مرسوم اعیانست احسانش
45. ۴۵باحسان ضروری کی توان گفتن کرم گویاکه سلطان مجرم و تحصیل دارانند اعیانش
46. ۴۶کریم بی ریا آن اهل دل را می توان گفتنکه فرق از دوست تان دشمن نباشد پیش احسانش
47. ۴۷اگر تیری به دشمن می زند مردی کرم پیشهبرای مرهم زخم از زر و سیم است پیکانش
48. ۴۸فقیری گر باستعداد دانش این قدر داندکه تا دارد حیات از لطف ایزد می رسد نانش
49. ۴۹چرا باید نهادن سر بتعظیم کی و کسریچرا باید کشیدن منت از فغفور و خاقانش
50. ۵۰به حکمت خالی از غیر خدا کن خانه دلراامین کعبه ات کردند به بتخانه مگردانش
51. ۵۱مجو از غافلی ارشاد از هر غافلی چون خودچه آگاهیست بت را زانکه آرد سجده رهبانش
52. ۵۲مزن ای دوست دست صدق جز بر دامن شخصیکه باشد دور دست هر تعلق از گریبانش
53. ۵۳چو سوزن در گذر از هر چه پیش آید که عیسی راجو عزم آسمان شد سوزنی بگرفت دامانش
54. ۵۴ز عالم رغبت ار برداشت عارف جای آن داردسمند همتش تند و بسی تنگ است میدانش
55. ۵۵چه سان ماند مقید در چنین پستی سبک سیریکه هنگام نظر بالای نه چرخ است جولانش
56. ۵۶اساس بنیه دهرست غفلت ورنه کی سازدبنایی کس که خواهد ساخت سیر چرخ ویرانش
57. ۵۷سر ایوان به کیوان می کشد کسری نمی داندکه خاک کسری عصریست هر خشتی در ایوانش
58. ۵۸مبند امید بر اسباب دنیایی که تشویش استاگر باشد زوالش گر نه باشد داغ حرمانش
59. ۵۹ز کثرت رو بعزلت نه که گر ماند کسی بیکسملایک در مهالک می شوند انصار و اعوانش
60. ۶۰نرست از فتنه دور زمان هر کس نشد فانیفنا ملکیست از هر آفتی آسوده سکانش
61. ۶۱کسی کز بهر دنیایی ندارد غم چه غم داردز هول محشر و نصب صراط و وضع میزانش
62. ۶۲اگر مالی که داری صرف کردی کامل عصریبدان مالی که اسباب کمال تست نقصانش
63. ۶۳ز خود بگذر که یابی وصل جانان کم مباش از مهکه ناچیزیست وجه وصل با خورشید تابانش
64. ۶۴بفقر آموز و خندان زی که شمع از شعله آتشچو دارد زندگی آتش بهست از آب حیوانش
65. ۶۵فنا چون هست در عسرت بمیری به که در نعمتکه چون معسر ز عسرت رست نوعی نعمت است آنش
66. ۶۶به دردی هر که معتادست از درمان نمی پرسدز رضوان بیشتر حظیست مالک را به نیرانش
67. ۶۷بهشت هر کسی ذوقیست زیرا جنت طفلانکنار مادرست و جوی شهد و شیر پستانش
68. ۶۸کسی را میرسد لاف از کمال عشق در عالمکه تا جانش بود نذر غم جانان بود جانش
69. ۶۹بجانان نیست عاشق عاشق جان خودست آنکسکه بهر راحت جانست شوق وصل جانانش
70. ۷۰ز بهر آنکه هر کس فرق سازد نیک را از بدنصیحت نامه آمد ز ایزد نام فرقانش
71. ۷۱ولی تا خلق داند رتبه درد از دوا برتردبیر حکمت از حرف الم بنوشت عنوانش
72. ۷۲کسی تا غم ندارد یادی از ایزد نمی آردخدا جوی ار بود کس بهتر از شادیست احزانش
73. ۷۳چو نعمت بیش یابی با کم از خود کم تکبر کنکه در اندک زمان با خویش خواهی دید یکسانش
74. ۷۴ببار از دیده آبی تا شود کام دلت حاصلکه خاک آرد گل تر چون رساند فیض بارانش
75. ۷۵بدنیا کار عقبی کن که شدت می کشد آنکسکه تابستان نباشد غصه برگ زمستانش
76. ۷۶به ابنای زمان گر نیک هم باشی مشو ایمنکه بر نیکوئی یوسف حسد بردند اخوانش
77. ۷۷ز مکر ایمن مشو بر قوت بازو مکن تکیهکه صید صد چو رستم میکند زالی بدستانش
78. ۷۸مبادا با وجود عقل باشی غافل از حیلتکه آدم گرچه کامل بود از ره برد شیطانش
79. ۷۹ملون ذره خاکیست هر دانه که میخواندمقوم بر سر تاج شهان لعل بدخشانش
80. ۸۰شهانرا ذره ذره خاک بر سر میکند دورانفریبی میدهد چون طفل با اشکال و الوانش
81. ۸۱چو دیدی چرخ را کج رو به نفع او مشو مایلچو باشد میزبان قاتل نباید گشت مهمانش
82. ۸۲بسر گر نشئه داری مکن ضایع بهر ذوقیبه کف گر جوهری داری مده از دست ارزانش
83. ۸۳منه هر لاله رخساری که می بینی بدل داغشمشو هر عنبرین خطی که می بینی پریشانش
84. ۸۴بهر خاک سیه تخم وفا داری مکن ضایعبه تبدیل دو روزه گه مخوان گل گاه ریحانش
85. ۸۵بسا بیدل که زد هم چون تو لاف از عشق محبوبیپس از تعبیر صورت زان هوس دیدم پشیمانش
86. ۸۶چو دارد زهر هجری در عقب هر شربت وصلینمی ارزد وصال هر که می خواهی بهجرانش
87. ۸۷فقیه از ما سوی الله راه می خواهد سوی ایزدزهی ناقص که رهبر میشوند امثال و اقرانش
88. ۸۸خدا را اهل حق از حشمت فرعون میداندنه چون فرعون باید معجز موسی عمرانش
89. ۸۹اگر طالب به هستی خدا برهان طلب دارددرین دعوی به هستی خدا هستیست برهانش
90. ۹۰چو انسان بست صورت در رحم تا وقت داناییمیسر میشود بی سعی رزق از لطف سبحانش
91. ۹۱ز دانایی چو دم زد رزق را از محض داناییز سعی خویش میداند زهی انسان و کفرانش
92. ۹۲نمیدانم چرا دارد تکبر نفس نمرودیچو شر پشه را دفع کردن نیست امکانش
93. ۹۳قیاس عجز غیر خالق از حکم سلیمان کنکه آخر برد خاکش آنچه اول برد فرمانش
94. ۹۴گر انسانست کس او را ز یزدانست ترس و بسوگر دیوست باید داشت صد بیم از سلیمانش
95. ۹۵صلاحی در فساد کفر دارد صاحب حکمتوگر نه هر چه باطل شد برو سهلست بطلانش
96. ۹۶و اگرچه هست گل مقصود دهقان بهر حفظ آنز گل به می نماید خار دیوار گلستانش
97. ۹۷به ظالم دفع ظالم میکند دوران که گر چوبیدرشت افتاد می سازد درشتیهای سوهانش
98. ۹۸بسا ایمان که آن از کفر می خیزد بیوسف بینکه در عزم کنه بت گشت سد راه عصیانش
99. ۹۹تو ای غافل که فرمان خدا مطلق نمی گیریگرفتم نیستی شایسته فردوس رضوانش
100. ۱۰۰مشو چندان سیه رو هم که چون دوزخ شود جایتکند از تیره گیهایت تنفر قیر و قطرانش
101. ۱۰۱ز کافر می ستانی مال و می گویی حلالست اینچه می گویی که حالا می ستانی از مسلمانش
102. ۱۰۲جهان شوریده دریاییست کز امواج آن موجیبدور نوح پیدا شد لقب کردند طوفانش
103. ۱۰۳ز بیم غرقه هر سرگشته ای بر روی این دریاشنایی می کند چندانکه پر بادست انبانش
104. ۱۰۴چو واصل گشت طالب ز انقلاب دهر کی ترسدچو بط از غرقه هست ایمن چه باک از موج عمانش
105. ۱۰۵مشو نومید در ایزدشناسی گر نه ای کاذبامیدی کان به عفو اوست ممکن نیست حرمانش
106. ۱۰۶چو مقبل قابل فیض حق افتد هست امیدیکه مدبر نیز گردد مظهر آثار غفرانش
107. ۱۰۷خدا گر در خور اعمال خواهد دید در مردمنخواهد دید چشم کس جمال حور و غلمانش
108. ۱۰۸و گر هر کس که سهوی کرد محرومست از جنتنخواهد برد از جنت تمتع غیر رضوانش
109. ۱۰۹رسان فیضی که یابی قدر زنبور عسل را بینچو دارد نفع برتر شد ز زنبور دگر شانش
110. ۱۱۰به کسوتهای رنگین چند آرایش دهی تن راچو مرگ آورد عریان باز خواهد برد عریانش
111. ۱۱۱مراد از هر دو کونت حاصل آید بر ورع داریورع نخلیست کام هر دو کون اوراق و اغصانش
112. ۱۱۲تویی بس عاجز و کار دو عالم بایدت کردنعجب کاری ترا افتاده آسان نیست سامانش
113. ۱۱۳مگر خواهی مدد از فیض روح پاک پیغمبرکه سامان مهم هر دو عالم هست آسانش
114. ۱۱۴نبی هاشمی ابطحی امی مکیکه مفتاح در گنجینه دین کرده دیانش
115. ۱۱۵قد او شمع انور صد چو ابراهیم پروانهرخ او عید اکبر صد چو اسماعیل قربانش
116. ۱۱۶امین خاتم ملک سلیمان خواجه سلمانکه می زیبد سلیمان خادم درگاه سلمانش
117. ۱۱۷نه موسی هست چون او نه چو بطحی وادی ایمننه یوسف هست همچون او نه همچون کعبه کنعانش
118. ۱۱۸بحمدالله بنایی ساختم از بهر آسایشز سنگ صبر و آب حلم و خاک علم بنیانش
119. ۱۱۹نه من تنها شدم بانی این خانه کز اول بوداساس از کاملان هند و شروان و خراسانش
120. ۱۲۰سه رکن از خانه بود از خسرو و خاقانی و جامیمن از بغداد کردم سعی در تکمیل ارکانش
121. ۱۲۱فضولی را بسعی خود نشد توفیق این جرأتمدد کردند وقت کار هم ارواح ایشانش
122. ۱۲۲الهی رحم بر بیهوده کاری کن که در عالمنه در کسب معارف عمر ضایع شد به هذیانش
123. ۱۲۳غلط گفتم نه هذیانست شعرم قیمتی داردچو در بحریست منزل همچو مروارید و مرجانش
124. ۱۲۴بجرم شعر روز نصب میزان کی خطر دارمنخواهد شد گران چیزی که بر بادست اوزانش
125. ۱۲۵ز هر علمی دلم را بهره ده یارب چو میدانیدل من پیر تعلیم است و من طفل سبق خوانش
126. ۱۲۶ز کان طبع پولادی برون آورد خاقانیسوی دریای هند ارسال کرد از سوی شروانش
127. ۱۲۷به استادی ازان پولاد خسرو ساخت میر آتیروان سوی خراسان کرد از دلهی و ملتانش
128. ۱۲۸جلایی داد آنرا جامی آنکه جانب بغدادفرستاد از برای خادمان شاه مردانش
129. ۱۲۹مرا از کور طبعی نسبتی با آن نبود امابگستاخی ربودم از کف روشن ضمیرانش
130. ۱۳۰بر آن آیینه زیبی بست بر خود بکر نظم منکه هر کس دید حسن صورت او ماند حیرانش
131. ۱۳۱انیس القلب کردم نام این محبوب و میخواهمکه هر ساعت دهم در بزم اهل فهم جولانش
132. ۱۳۲میسر کن که شمع محفل اهل نظر گرددندارم بیش ازین در پرده تضییع پنهانش
133. ۱۳۳بدست پاکبازان امانت پیشه بسپارمفرستم سوی دارالعدل روم از ملک ایرانش
134. ۱۳۴به امیدی که در عالم‌ستانی و جهان‌گیریرسد تأثیر فتح از دولت سلطان سلیمانش