در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
فروغی بسطامی
فروغی بسطامی
۱۲۱۳–۱۲۷۴ ق.بسطام
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص میکرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاعالسلطنه، تخلص خود را به نام فروغالدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
جستجو در آثار فروغی بسطامی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۵۱۶ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
صف مژگان تو بشکست چنان دلها را • که کسی نشکند این گونه صف اعدا را
۲
غزل شمارهٔ ۲
تا اختیار کردم سر منزل رضا را • مملوک خویش دیدم فرماندهٔ قضا را
۳
غزل شمارهٔ ۳
به جان تا شوق جانان است ما را • چه آتشها که بر جان است ما را
۴
غزل شمارهٔ ۴
در خلوتی که ره نیست پیغمبر صبا را • آنجا که میرساند پیغامهای ما را
۵
غزل شمارهٔ ۵
نگارم گر به چین با طرهٔ پرچین شود پیدا • ز چین طرهٔ او فتنهها در چین شود پیدا
۶
غزل شمارهٔ ۶
مکن حجاب وجودت لباس دیبا را • که نیست حاجت دیبا وجود زیبا را
۷
غزل شمارهٔ ۷
زره ز زلف گره گیر بر تن است تو را • به روز رزم چه حاجت به جوشن است تو را
۸
غزل شمارهٔ ۸
گر باغبان نظر به گلستان کند تو را • بر تخت گل نشاند و سلطان کند تو را
۹
غزل شمارهٔ ۹
کی رفتهای ز دل که تمنا کنم تو را • کی بودهای نهفته که پیدا کنم تو را
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
گر در شمار آرم شبی نام شهیدان تو را • فردای محشر هر کسی گیرد گریبان تو را
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
من که مشتاقم به جان برگشته مژگان تو را • کی توانم برکشید از سینه پیکان تو را
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
دوش به خواب دیدهام روی ندیدهٔ تو را • وز مژه آب دادهام باغ نچیدهٔ تو را
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
نازم خدنگ غمزهٔ آن دلپذیر را • کز وی گزیر نیست دل ناگزیر را
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
میفشان جعد عنبر فام خود را • ببین دلهای بی آرام خود را
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
اگر مردان نمی بردند امتحانش را • نمی دانم که بر میداشت این بار گرانش را
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
چنین که برده شراب لبت ز دست مرا • مگر به دامن محشر برند مست مرا
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
باعث مردن بلای عشق جانان شد مرا • راحت جان من آخر آفت جان شد مرا
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
طالب جانان به جان خریده الم را • عاشق صادق کرم شمرده ستم را
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
تا در پی دهانش بگذاشتم قدم را • گفتم به هر وجودی کیفیت عدم را
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا • فغان که دهر، خزان کرد نوبهار مرا
دربارهی فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص میکرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاعالسلطنه، تخلص خود را به نام فروغالدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
۵۳۳
شعر در دیوان
۵۱۶
غزلیات
۱۷
رباعیات