1. ۱حوا چو دید ایمنی راه و رفع منعباور شدش بخورد از آن و ندید اذا / آمد به نزد آدم و گفت ای صفی حق / گردید آن درخت مرا و تو را روا / از بهر امتحان به سوی آن شجر رویم / تا زین قضیه رفع شود پرده خفا / رفتم بسوی آن من و خوردم از آن بری / نی منع دیدم از کس و نی یافتم اذا / آدم فریب خورد و در آورد در خیال / کو را از آن درخت نصیبی است بی‏عنا / کرد اجتهاد و بود خطا اجتهاد او / منعی ندید کرد گمان شد مگر روا / دستی دراز کرد به سوی درخت علم / علمی که بود خاصه اولاد مصطفا / چون برگرفت ثمری خورد از آن بری / در خویش دید ذلّ زلل خواری خطا / آن حله ‏ای که داشت ببر رفت از برش / عریان شد از لباس کرامت بیک ادا / گر منتهی شدی ز شجر منتهی شدی / سدّ رهش نبود به جز سِدرِهِ منتهی