1. ۱مأیوس شد ز آدم و شد سوی زوجه‏‌اشهم در دهان حیه و هم از ره دغا / گفتا حلال گشت درختی که بُد حرام / از حسن طاعتی که نمودید با خدا / خواهی که بر تو کشف شود سرّ این سخن / رو نزد آن درخت بخور زان بیازما / خیل فرشته هست نگهبان این درخت / از بهر منع در کف ایشان حراب‏ها / آن را که آن درخت حلال است ره دهد / آن را که شد حرام زنندش به حرب‏ها / گر تو بدان درخت روی تا بری بری / منعت اگر کنند بدان کان نشد روا / گر تو از آن درخت خوری بیشتر ز شوی / گردی بر او مسلط در امر و نهی‏ها! / حوا بدان درخت توجه نمود و رفت / تا موضعی که بود در آنجا فرشته‏ها / می‏خواستند منع کنندش از آن درخت / منع آمد از جناب خدا اهل منع را / زنهار منع او مکنید و رهش دهید / تا اهل عقل گردد از اهل هوا جدا / نهیش نموده داده خرد داده اختیار / آن را کنید منع که نیست از اولی النهی‏ / عاقل اگر مطیع شود می‏برد ثواب / ور عاصی است می‏برد از خویشتن سزا