1. ۱بیامد یکی مرد مزدک به نامسخنگوی با دانش و رای و کام
2. ۲گرانمایه مردی و دانش فروشقباد دلاور بدو داد گوش
3. ۳به نزد جهاندار دستور گشتنگهبان آن گنج و گنجور گشت
4. ۴ز خشکی خورش تنگ شد در جهانمیان کهان و میان مهان
5. ۵ز روی هوا ابر شد ناپدیدبه ایران کسی برف و باران ندید
6. ۶مهان جهان بر در کیقبادهمی هر کسی آب و نان کرد یاد
7. ۷بدیشان چنین گفت مزدک که شاهنماید شما را به امید راه
8. ۸دوان اندر آمد بر شهریارچنین گفت کای نامور شهریار
9. ۹به گیتی سخن پرسم از تو یکیگر ایدون که پاسخ دهی اندکی
10. ۱۰قباد سراینده گفتش بگویبه من تازه کن در سخن آبروی
11. ۱۱بدو گفت آن کس که مارش گزیدهمی از تنش جان بخواهد پرید
12. ۱۲یکی دیگری را بود پای زهرگزیده نیابد ز تریاک بهر
13. ۱۳سزای چنین مرد گویی که چیستکه تریاک دارد درم سنگ بیست
14. ۱۴چنین داد پاسخ ورا شهریارکه خونی‌ست این مرد تریاک‌دار
15. ۱۵به خون گزیده ببایدش کشتبه درگاه چون دشمن آمد به مشت
16. ۱۶چو بشنید برخاست از پیش شاهبیامد به نزدیک فریادخواه
17. ۱۷بدیشان چنین گفت کز شهریارسخن کردم از هر دری خواستار
18. ۱۸بباشید تا بامداد پگاهنمایم شما را سوی داد راه
19. ۱۹برفتند و شبگیر باز آمدندشخوده رخ و پرگداز آمدند
20. ۲۰چو مزدک ز در آن گره را بدیدز درگه سوی شاه ایران دوید
21. ۲۱چنین گفت کای شاه پیروزبختسخنگوی و بیدار و زیبای تخت
22. ۲۲سخن گفتم و پاسخش دادی‌امبه پاسخ در بسته بگشادی‌ام
23. ۲۳گر ایدون که دستور باشد کنونبگوید سخن پیش تو رهنمون
24. ۲۴بدو گفت برگوی و لب را مبندکه گفتار باشد مرا سودمند
25. ۲۵چنین گفت کای نامور شهریارکسی را که بندی به بند استوار
26. ۲۶خورش بازگیرند زو تا بمردبه بیچارگی جان و تن را سپرد
27. ۲۷مکافات آن کس که نان داشت اومر این بسته را خوار بگذاشت او
28. ۲۸چه باشد بگوید مرا پادشا؟که این مرد دانا بد و پارسا
29. ۲۹چنین داد پاسخ که می‌کن بنشکه خونی‌ست ناکرده بر گردنش
30. ۳۰چو بشنید مزدک زمین بوس دادخرامان بیامد ز پیش قباد
31. ۳۱به درگاه او شد به انبوه گفتکه جایی که گندم بود در نهفت
32. ۳۲دهید آن به تاراج در کوی و شهربدان تا یکایک بیابید بهر
33. ۳۳دویدند هرکس که بد گُرسِنِهبه تاراج گندم شدند از بنِه
34. ۳۴چه انبار شهری چه آنِ قبادز یک دانه گندم نبودند شاد
35. ۳۵چو دیدند رفتند کارآگهانبه نزدیک بیدار شاه جهان
36. ۳۶که تاراج کردند انبار شاهبه مزدک همی‌بازگردد گناه
37. ۳۷قباد آن سخن‌گوی را پیش خواندز تاراج انبار چندی براند
38. ۳۸چنین داد پاسخ کانوشه بدیخرد را به گفتار توشه بدی
39. ۳۹سخن هرچه بشنیدم از شهریاربگفتم به بازاریان خوارخوار
40. ۴۰به شاه جهان گفتم از مار و زهراز آن کس که تریاک دارد به شهر
41. ۴۱بدین بنده پاسخ چنین داد شاهکه تریاک‌دارست مرد گناه
42. ۴۲اگر خون این مرد تریاک‌داربریزد کسی نیست با او شمار
43. ۴۳چو شد گرسنه نان بود پای زهربه سیری نخواهد ز تریاک بهر
44. ۴۴اگر دادگر باشی ای شهریاربه انبار گندم نیاید به کار
45. ۴۵شکم گرسنه چند مردم بمردکه انبار را سود جانش نبرد
46. ۴۶ز گفتار او تنگ‌دل شد قبادبشد تیز مغزش ز گفتار داد
47. ۴۷وز آن پس بپرسید و پاسخ شنیددل و جان او پر ز گفتار دید
48. ۴۸ز چیزی که گفتند پیغمبرانهمان دادگر موبدان و ردان
49. ۴۹به گفتار مزدک همه کژ گشتسخنهاش ز اندازه اندر گذشت
50. ۵۰بر او انجمن شد فراوان سپاهبسی کس به بیراهی آمد ز راه
51. ۵۱همی‌گفت هر کاو توانگر بودتهیدست با او برابر بود
52. ۵۲نباید که باشد کسی برفزودتوانگر بود تار و درویش پود
53. ۵۳جهان راست باید که باشد به چیزفزونی توانگر چرا جست نیز
54. ۵۴زن و خانه و چیز بخشیدنی‌ستتهی‌دست کس با توانگر یکی‌ست
55. ۵۵من این را کنم راست با دین پاکشود ویژه پیدا بلند از مغاک
56. ۵۶هر آن کس که او جز بر این دین بودز یزدان وز منش نفرین بود
57. ۵۷ببد هرکه درویش با او یکیاگر مرد بودند اگر کودکی
58. ۵۸از این بستدی چیز و دادی بدانفرو مانده بُد زان سخن بخردان
59. ۵۹چو بشنید در دین او شد قبادز گیتی به گفتار او بود شاد
60. ۶۰ورا شاه بنشاند بر دست راستندانست لشکر که موبد کجاست
61. ۶۱بر او شد آن کس که درویش بودوگر نانش از کوشش خویش بود
62. ۶۲به گرد جهان تازه شد دین اونیارست جستن کسی کین او
63. ۶۳توانگر همی سر ز تنگی نگاشتسپردی به درویش چیزی که داشت
64. ۶۴چنان بد که یک روز مزدک پگاهز خانه بیامد به نزدیک شاه
65. ۶۵چنین گفت کز دین پرستان ماهمان پاکدل زیردستان ما
66. ۶۶فراوان ز گیتی سران بر درندفرود آوری گر ز در بگذرند
67. ۶۷ز مزدک شنید این سخن‌ها قبادبه سالار فرمود تا بار داد
68. ۶۸چنین گفت مزدک به پرمایه شاهکه این جای تنگست و چندان سپاه
69. ۶۹همانا نگنجند در پیش شاهبه هامون خرامد کندشان نگاه
70. ۷۰بفرمود تا تخت بیرون برندز ایوان شاهی به هامون برند
71. ۷۱به دشت آمد از مزدکی صدهزاربرفتند شادان بر شهریار
72. ۷۲چنین گفت مزدک به شاه زمینکه ای برتر از دانشِ بآفرین
73. ۷۳چنان دان که کسری نه بر دین ماستز دین سر کشیدن ورا کی سزاست
74. ۷۴یکی خط دستش بباید ستدکه سر بازگرداند از راه بد
75. ۷۵بپیچاند از راستی پنج چیزکه دانا بر این پنج نفزود نیز
76. ۷۶کجا رشک و کین است و خشم و نیازبه پنجم که گردد بر او چیره آز
77. ۷۷تو چون چیره باشی بر این پنج دیوپدید آیدت راه کیهان خدیو
78. ۷۸از این پنج ما را زن و خواسته استکه دین بهی در جهان کاسته است
79. ۷۹زن و خواسته باشد اندر میانچو دین بهی را نخواهی زیان
80. ۸۰کز این دو بود رشک و آز و نیازکه با خشم و کین اندر آید به راز
81. ۸۱همی دیو پیچد سر بخردانبباید نهاد این دو اندر میان
82. ۸۲چو این گفته شد دست کسری گرفتبدو مانده بد شاه ایران شگفت
83. ۸۳از او نامور دست بستد به خشمبه تندی ز مزدک بخوابید چشم
84. ۸۴به مزدک چنین گفت خندان قبادکه از دین کسری چه داری به یاد؟
85. ۸۵چنین گفت مزدک که این راه راستنهانی نداند نه بر دین ماست
86. ۸۶همانگه ز کسری بپرسید شاهکه از دین به بگذری نیست راه
87. ۸۷بدو گفت کسری چو یابم زمانبگویم که کژ است یکسر گمان
88. ۸۸چو پیدا شود کژی و کاستیدرفشان شود پیش تو راستی
89. ۸۹بدو گفت مزدک زمان چند روزهمی‌خواهی از شاه گیتی‌فروز
90. ۹۰ورا گفت کسری زمان پنج ماهششم را همه بازگویم به شاه
91. ۹۱بر این برنهادند و گشتند بازبه ایوان بشد شاه گردن‌فراز
92. ۹۲فرستاد کسری به هر جای کسکه داننده‌ای دید و فریادرس
93. ۹۳کس آمد سوی خره اردشیرکه آنجا بد از داد هرمزد پیر
94. ۹۴ز اصطخر مهرآذر پارسیبیامد بدرگاه با یار سی
95. ۹۵نشستند دانش‌پژوهان به همسخن رفت هرگونه از بیش و کم
96. ۹۶به کسری سپردند یکسر سخنخردمند و دانندگان کهن
97. ۹۷چو بشنید کسری به نزد قبادبیامد ز مزدک سخن کرد یاد
98. ۹۸که اکنون فراز آمد آن روزگارکه دین بهی را کنم خواستار
99. ۹۹گر ایدون که او را بود راستیشود دین زردشت بر کاستی
100. ۱۰۰پذیرم من آن پاک دین ورابه جان برگزینم گزین ورا
101. ۱۰۱چو راه فریدون شود نادرستعزیر مسیحی و هم زند و است
102. ۱۰۲سخن گفتن مزدک آید به جاینباید به گیتی جز او رهنمای
103. ۱۰۳ور ایدون که او کژ گوید همیره پاک یزدان نجوید همی
104. ۱۰۴به من ده ورا و آنکه در دین اوستمبادا یکی را به تن مغز و پوست
105. ۱۰۵گوا کرد زرمهر و خرداد رافرایین و بندوی و بهزاد را
106. ۱۰۶وز آن جایگه شد به ایوان خویشنگه داشت آن راست پیمان خویش
107. ۱۰۷به شبگیر چون شید بنمود تاجزمین شد به کردار دریای عاج
108. ۱۰۸همی‌راند فرزند شاه جهانسخن‌گوی با موبدان و ردان
109. ۱۰۹به آیین به ایوان شاه آمدندسخن‌گوی و جوینده راه آمدند
110. ۱۱۰دلارای مزدک سوی کیقبادبیامد سخن را در اندرگشاد
111. ۱۱۱چنین گفت کسری به پیش گروهبه مزدک که ای مرد دانش‌پژوه
112. ۱۱۲یکی دین نو ساختی پر زیاننهادی زن و خواسته در میان
113. ۱۱۳چه داند پسر کش که باشد پدر؟پدر همچنین چون شناسد پسر؟
114. ۱۱۴چو مردم سراسر بود در جهاننباشند پیدا کهان و مهان
115. ۱۱۵که باشد که جوید در کهتری؟چگونه توان یافتن مهتری؟
116. ۱۱۶کسی کاو مرد جای و چیزش که راست؟که شد کارجو بنده با شاه راست
117. ۱۱۷جهان ز این سخن پاک ویران شودنباید که این بد به ایران شود
118. ۱۱۸همه کدخدایند و مزدور کیست؟همه گنج دارند و گنجور کیست؟
119. ۱۱۹ز دین‌آوران این سخن کس نگفتتو دیوانگی داشتی در نهفت
120. ۱۲۰همه مردمان را به دوزخ بریهمی کار بد را به بد نشمری
121. ۱۲۱چو بشنید گفتار موبد قبادبرآشفت و اندر سخن داد داد
122. ۱۲۲گرانمایه کسری ورا یار گشتدل مرد بی‌دین پرآزار گشت
123. ۱۲۳پرآواز گشت انجمن سر به سرکه مزدک مبادا بر تاجور
124. ۱۲۴همی‌دارد او دین یزدان تباهمباد اندر این نامور بارگاه
125. ۱۲۵از آن دین جهاندار بیزار شدز کرده سرش پر ز تیمار شد
126. ۱۲۶به کسری سپردش همانگاه شاهابا هرکه او داشت آیین و راه
127. ۱۲۷بدو گفت هر کاو بر این دین اوستمبادا یکی را به تن مغز و پوست
128. ۱۲۸بدان راه بد نامور صدهزاربه فرزند گفت آن زمان شهریار
129. ۱۲۹که با این سران هرچه خواهی بکناز این پس ز مزدک مگردان سخن
130. ۱۳۰به درگاه کسری یکی باغ بودکه دیوار او برتر از راغ بود
131. ۱۳۱همی گرد بر گرد او کنده کردمر این مردمان را پراگنده کرد
132. ۱۳۲بکشتندشان هم به سان درختزبر پای و زیرش سرآگنده سخت
133. ۱۳۳به مزدک چنین گفت کسری که روبه درگاه باغ گرانمایه شو
134. ۱۳۴درختان ببین آنکه هر کس ندیدنه از کاردانان پیشین شنید
135. ۱۳۵بشد مزدک از باغ و بگشاد درکه بیند مگر بر چمن بارور
136. ۱۳۶همانگه که دید از تنش رفت هوشبرآمد به ناکام زو یک خروش
137. ۱۳۷یکی دار فرمود کسری بلندفروهشت از دار پیچان کمند
138. ۱۳۸نگون‌بخت را زنده بر دار کردسر مرد بی‌دین نگون‌سار کرد
139. ۱۳۹از آن پس بکشتش به باران تیرتو گر باهشی راه مزدک مگیر
140. ۱۴۰بزرگان شدند ایمن از خواستهزن و زاده و باغ آراسته
141. ۱۴۱همی‌بود با شرم چندی قبادز نفرین مزدک همی‌کرد یاد
142. ۱۴۲به درویش بخشید بسیار چیزبر آتشکده خلعت افگند نیز
143. ۱۴۳ز کسری چنان شاد شد شهریارکه شاخش همی گوهر آورد بار
144. ۱۴۴از آن پس همه رای با او زدیسخن هرچه گفتی از او بشندی
145. ۱۴۵ز شاهیش چون سال شد بر چهلغم روز مرگ اندر آمد به دل
146. ۱۴۶یکی نامه بنوشت پس بر حریربر آن خط شایسته خود بد دبیر
147. ۱۴۷نخست آفرین کرد بر دادگرکه دارد از او دین و هم زو هنر
148. ۱۴۸بباشد همه بی‌گمان هرچه گفتچه بر آشکار و چه اندر نهفت
149. ۱۴۹سر پادشاهیش را کس ندیدنشد خوار هرکس که او را گزید
150. ۱۵۰هر آن کس که بینید خط قبادبه جز پند کسری مگیرید یاد
151. ۱۵۱به کسری سپردم سزاوار تختپس از مرگ ما او بود نیک‌بخت
152. ۱۵۲که یزدان از این پور خشنود باددل بدسگالش پر از دود باد
153. ۱۵۳ز گفتار او هیچ مپراگنیدبدو شاد باشید و گنج آگنید
154. ۱۵۴بر آن نامه بر مُهر زرین نهادبر موبد رام برزین نهاد
155. ۱۵۵به هشتاد شد سالیان قبادنبد روز پیری هم از مرگ شاد
156. ۱۵۶بمرد و جهان مردری ماند از اویشد از چهر و بیناییش رنگ و بوی
157. ۱۵۷تنش را به دیبا بیاراستندگل و مشک و کافور و می خواستند
158. ۱۵۸یکی دخمه کردند شاهنشهییکی تاج شاهی و تخت مهی
159. ۱۵۹نهادند بر تخت زر شاه راببستند تا جاودان راه را
160. ۱۶۰چو موبد بپردخت از سوگ شاهنهاد آن کیی نامه بر پیشگاه
161. ۱۶۱بر آن انجمن نامه برخواندندولیعهد را شاد بنشاندند
162. ۱۶۲چو کسری نشست از بر گاه نوهمی‌خواندندی ورا شاه نو
163. ۱۶۳به شاهی بر او آفرین خواندندبه سر برش گوهر برافشاندند
164. ۱۶۴ورا نام کردند نوشین روانکه مهتر جوان بود و دولت جوان
165. ۱۶۵به سر شد کنون داستان قبادز کسری کنم ز این سپس نام یاد
166. ۱۶۶همش داد بود و همش رای و نامبه داد و دهش یافته نام و کام
167. ۱۶۷الا ای دلارای سرو بلندچه بودت که گشتی چنین مستمند؟
168. ۱۶۸بدان شادمانی و آن فر و زیبچرا شد دل روشنت پرنهیب؟
169. ۱۶۹چنین گفت پرسنده را سروبنکه شادان بدم تا نبودم کهن
170. ۱۷۰چنین سست گشتم ز نیروی شستبه پرهیز و با او مساو ایچ دست
171. ۱۷۱دم اژدها دارد و چنگ شیربخاید کسی را که آرد به زیر
172. ۱۷۲هم‌آواز رعدست و هم زور کرگبه یک دست رنج و به یک دست مرگ
173. ۱۷۳ز سرو دلارای چنبر کندسمن برگ را رنگ عنبر کند
174. ۱۷۴گل ارغوان را کند زعفرانپس زعفران رنجهای گران
175. ۱۷۵شود بسته بی‌بند پای نوندوز او خوار گردد تن ارجمند
176. ۱۷۶مرا در خوشاب سستی گرفتهمان سرو آزاد پستی گرفت
177. ۱۷۷خروشان شد آن نرگسان دژمهمان سرو آزاده شد پشت خم
178. ۱۷۸دل شاد و بی غم پر از درد گشتچنین روز ما ناجوانمرد گشت
179. ۱۷۹بدانگه که مردم شود سیر شیرشتاب آورد مرگ و خواندش پیر
180. ۱۸۰چل و هشت بد عهد نوشین روانتو بر شست رفتی نمانی جوان