1. ۱چو بر تخت بنشست فرخ قبادکلاه بزرگی به سر برنهاد
2. ۲سوی طیسفون شد ز شهر صطخرکه آزادگان را بدو بود فخر
3. ۳چو بر تخت پیروز بنشست گفتکه از من مدارید چیزی نهفت
4. ۴شما را سوی من گشادست راهبه روز سپید و شبان سیاه
5. ۵بزرگ آن کسی کو به گفتار راستزبان را بیاراست و کژی نخواست
6. ۶چو بخشایش آرد به خشم اندرونسر راستان خواندش رهنمون
7. ۷نهد تخت خشنودی اندر جهانبیابد به داد آفرین مهان
8. ۸دل خویش را دور دارد ز کینمهان و کهانش کنند آفرین
9. ۹هر آن گه که شد پادشا کژ گویز کژی شود شاه پیکارجوی
10. ۱۰سخن را بباید شنیدن نخستچو دانا شود پاسخ آید درست
11. ۱۱چو داننده مردم بود آزوِرهمی دانش او نیاید به بر
12. ۱۲هر آن گه که دانا بود پرشتابچه دانش مر او را چه در سر شراب
13. ۱۳چنان هم که باید دل لشکریهمه در نکوهش کند کهتری
14. ۱۴توانگر کجا سخت باشد به چیزفرومایه‌تر شد ز درویش نیز
15. ۱۵چو درویش نادان کند مهتریبه دیوانگی ماند این داوری
16. ۱۶چو عیب تن خویش داند کسیز عیب کسان برنخواند بسی
17. ۱۷ستون خرد بردباری بودچو تندی کند تن به خواری بود
18. ۱۸چو خرسند گشتی به داد خدایتوانگر شدی یکدل و پاکرای
19. ۱۹گر آزاد داری تنت را ز رنجتن مرد بی‌رنج بهتر ز گنج
20. ۲۰هر آن کس که بخشش کند با کسیبمیرد تنش نام ماند بسی
21. ۲۱همه سر به سر دست نیکی بریدجهان جهان را به بد مسپرید
22. ۲۲همه مهتران آفرین خواندندزبرجد به تاجش برافشاندند
23. ۲۳جوان بود سالش سه پنج و یکیز شاهی ورا بهره بود اندکی
24. ۲۴همی‌راند کار جهان سوفزایقباد اندر ایران نبد کدخدای
25. ۲۵همه کار او پهلوان راندیکسی را بر شاه ننشاندی
26. ۲۶نه موبد بد او را نه فرمان روایجهان بد به دستوری سوفزای
27. ۲۷چنین بود تا بیست و سه ساله گشتبه جام اندرون باده چون لاله گشت
28. ۲۸بیامد بر تاجور سوفزایبه دستوری بازگشتن به جای
29. ۲۹سپهبد خود و لشکرش ساز کردبزد کوس و آهنگ شیراز کرد
30. ۳۰همی‌رفت شادان سوی شهر خویشز هر کام برداشته بهر خویش
31. ۳۱همه پارس او را شده چون رهیهمی‌بود با تاج شاهنشهی
32. ۳۲بدان بد که من شاه بنشاندمبه شاهی بر او آفرین خواندم
33. ۳۳گر از من کسی زشت گوید بدویورا سرد گوید براند ز روی
34. ۳۴همی باژ جستی ز هر کشوریز هر نامداری و هر مهتری
35. ۳۵چو آگاهی آمد به سوی قبادز شیراز وز کار بیداد و داد
36. ۳۶همی‌گفت هر کس که جز نام شاهندارد ز ایران ز گنج و سپاه
37. ۳۷نه فرمانش باشد به چیزی نه رایجهان شد همه بندهٔ سوفزای
38. ۳۸هر آن کس که بد رازدار قبادبر او بر سخنها همی‌کرد یاد
39. ۳۹که از پادشاهی به نامی بسندچرا کردی ای شهریار بلند
40. ۴۰ز گنج تو آگنده‌تر گنج اوبباید گسست از جهان رنج او
41. ۴۱همه پارس چون بندهٔ او شدندبزرگان پرستندهٔ او شدند
42. ۴۲ز گفتار بد شد دل کیقبادز رنجش به دل برنکرد ایچ یاد
43. ۴۳همی‌گفت گر من فرستم سپاهسر او بگردد شود رزمخواه
44. ۴۴چو من دشمنی کرده باشم به گنجاز او دید باید بسی درد و رنج
45. ۴۵کند هر کسی یاد کردار اوینهانی ندانند بازار اوی
46. ۴۶ندارم ز ایران یکی رزمخواهکز ایدر شود پیش او با سپاه
47. ۴۷بدو گفت فرزانه مندیش ز اینکه او شهریاری شود بآفرین
48. ۴۸تو را بندگانند و سالار هستکه سایند بر چرخ گردنده دست
49. ۴۹چو شاپور رازی بیاید ز جایبه درد دل بدکنش سوفزای
50. ۵۰شنید این سخن شاه و نیرو گرفتهنرها بشست از دل آهو گرفت
51. ۵۱همانگه جهاندیده‌ای کیقبادبفرمود تا برنشیند چو باد
52. ۵۲به نزدیک شاپور رازی شودبر آواز نخچیر و بازی شود
53. ۵۳هم اندر زمان برنشاند وراز ری سوی درگاه خواند ورا
54. ۵۴دو اسبه فرستاده آمد به ریچو باد خزانی به هنگام دی
55. ۵۵چو دیدش بپرسید سالار باروز او بستد آن نامهٔ شهریار
56. ۵۶بیامد به شاپور رازی سپردسوار سرافراز را پیش برد
57. ۵۷بر او خواند آن نامهٔ کیقبادبخندید شاپور مهرک‌نژاد
58. ۵۸که جز سوفزا دشمن اندر جهانورا نیست در آشکار و نهان
59. ۵۹ز هر جای فرمانبران را بخواندسوی طیسفون تیز لشکر براند
60. ۶۰چو آورد لشکر به نزدیک شاههم اندر زمان برگشادند راه
61. ۶۱چو دیدش جهاندار بنواختشبر تخت پیروزه بنشاختش
62. ۶۲بدو گفت ز این تاج بی‌بهره‌امبه بی‌بهرگی در جهان شهره‌ام
63. ۶۳همه سوفزا راست بهر از مهیهمی نام بینم ز شاهنشهی
64. ۶۴از این داد و بیداد در گردنمبه فرجام روزی بپیچد تنم
65. ۶۵به ایران برادر بدی کدخدایبه هستی ز بیدادگر سوفزای
66. ۶۶بدو گفت شاپور کای شهریاردلت را بدین کار رنجه مدار
67. ۶۷یکی نامه باید نوشتن درشتتو را نام و فر و نژادست و پشت
68. ۶۸بگویی که از تخت شاهنشاهیمرا بهره رنجست و گنج تهی
69. ۶۹تویی باژخواه و منم با گناهنخواهم که خوانی مرا نیز شاه
70. ۷۰فرستادم اینک یکی پهلوانز کردار تو چند باشم نوان
71. ۷۱چو نامه بدین‌گونه باشد بدویچو من دشمن و لشکری جنگجوی
72. ۷۲نمانم که بر هم زند نیز چشمنگویم سخن پیش او جز به خشم
73. ۷۳نویسندهٔ نامه را خواندندبه نزدیک شاپور بنشاندند
74. ۷۴بگفت آن سخنها که با شاه گفتشد آن کلک بیجاده با قار جفت
75. ۷۵چو بر نامه بر مهر بنهاد شاهبیاورد شاپور لشکر به راه
76. ۷۶گزین کرد پس هرکه بد نامدارپراگنده از لشکر شهریار
77. ۷۷خود و نامداران پرخاشجویسوی شهر شیراز بنهاد روی
78. ۷۸چو آگاه شد زآن سخن سوفزایهمانگه بیاورد لشکر ز جای
79. ۷۹پذیره شدش با سپاهی گرانگزیده سواران و جوشنوران
80. ۸۰رسیدند پس یک به دیگر فرازفرود آمدند آن دو گردن‌فراز
81. ۸۱چو بنشست شاپور با سوفزایفراوان زدند از بد و نیک رای
82. ۸۲بدو داد پس نامهٔ شهریارسخن رفت هرگونه دشوار و خوار
83. ۸۳چو برخواند آن نامه را پهلوانبپژمرد و شد کند و تیره‌روان
84. ۸۴چو آن نامه برخواند شاپور گفتکه اکنون سخن را نباید نهفت
85. ۸۵تو را بند فرمود شاه جهانفراوان بنالید پیش مهان
86. ۸۶بر آن سان که برخوانده‌ای نامه راتو دانی شهنشاه خودکامه را
87. ۸۷چنین داد پاسخ بدو پهلوانکه داند مرا شهریار جهان
88. ۸۸بدان رنج و سختی که بردم ز شاهبرفتم ز زابلستان با سپاه
89. ۸۹به مردی رهانیدم او را ز بندنماندم که آید به رویش گزند
90. ۹۰مرا داستان بود نزدیک شاههمان نزد گردان ایران سپاه
91. ۹۱گر ایدون که بندست پاداش منتو را چنگ دادن به پرخاش من
92. ۹۲نخواهم زمان از تو پایم ببندبدارد مرا بند او سودمند
93. ۹۳ز یزدان وز لشکرم نیست شرمکه من چند پالوده‌ام خون گرم
94. ۹۴بدانگه کجا شاه در بند بودبه یزدان مرا سخت سوگند بود
95. ۹۵که دستم نبیند مگر دست تیغبه جنگ آفتاب اندر آرم به میغ
96. ۹۶مگر سر دهم گر سر خوشنوازبه مردی ز تخت اندر آرم به گاز
97. ۹۷کنونم که فرمود بندم سزاستسخنهای ناسودمندم سزاست
98. ۹۸ز فرمان او هیچ گونه مگردچو پیرایه دان بند بر پای مرد
99. ۹۹چو بنشست شاپور پایش ببستبزد نای رویین و خود برنشست
100. ۱۰۰بیاوردش از پارس پیش قبادقباد از گذشته نکرد ایچ یاد
101. ۱۰۱بفرمود کو را به زندان برندبه نزدیک ناهوشمندان برند
102. ۱۰۲به شیراز فرمود تا هرچه بودز مردان و گنج و ز کشت و درود
103. ۱۰۳بیاورد یک سر سوی طیسفونسپردش به گنجور او رهنمون
104. ۱۰۴چو یک هفته بگذشت هرگونه رایهمی‌راند با موبد از سوفزای
105. ۱۰۵چنین گفت پس شاه را رهنمونکه یارند با او همه طیسفون
106. ۱۰۶همه لشکر و زیردستان ماز دهقان وز در پرستان ما
107. ۱۰۷گر او اندر ایران بماند درستز شاهی بباید تو را دست شست
108. ۱۰۸بداندیش شاه جهان کشته بهسر بخت بدخواه برگشته به
109. ۱۰۹چو بشنید مهتر ز موبد سخنبنو تاخت و بیزار شد از کهن
110. ۱۱۰بفرمود پس تاش بیجان کنندبر او بر دل و دیده پیچان کنند
111. ۱۱۱بکردند پس پهلوان را تباهشد آن گرد فرزانه و نیک‌خواه
112. ۱۱۲چو آگاهی آمد به ایرانیانکه آن پیلتن را سرآمد زمان
113. ۱۱۳خروشی برآمد ز ایران به دردزن و مرد و کودک همی مویه کرد
114. ۱۱۴برآشفت ایران و برخاست گردهمی هر کسی کرد ساز نبرد
115. ۱۱۵همی‌گفت هرکس که تخت قباداگر سوفزا شد به ایران مباد
116. ۱۱۶سپاهی و شهری همه شد یکینبردند نام قباد اندکی
117. ۱۱۷برفتند یکسر به ایوان شاهز بدگوی پردرد و فریادخواه
118. ۱۱۸کسی را که بر شاه بدگوی بودبداندیش او و بلاجوی بود
119. ۱۱۹بکشتند و بردند ز ایوان کشانز جاماسب جستند چندی نشان
120. ۱۲۰که کهتر برادر بد و سرفرازقبادش همی‌پروریدی به ناز
121. ۱۲۱ورا برگزیدند و بنشاندندبه شاهی بر او آفرین خواندند
122. ۱۲۲به آهن ببستند پای قبادز فر و نژادش نکردند یاد
123. ۱۲۳چنینست رسم سرای کهنسرش هیچ پیدا نبینی ز بن
124. ۱۲۴یکی پور بد سوفزا را گزینخردمند و پاکیزه و بآفرین
125. ۱۲۵جوانی بی‌آزار و زرمهر نامکه از مهر او بد پدر شادکام
126. ۱۲۶سپردند بسته بدو شاه رابدان گونه بد رای بدخواه را
127. ۱۲۷که آن مهربان کینهٔ سوفزایبخواهد به درد از جهان کدخدای
128. ۱۲۸بی‌آزار زرمهر یزدان‌پرستنسودی به بد با جهاندار دست
129. ۱۲۹پرستش همی‌کرد پیش قبادوز آن بد نکرد ایچ بر شاه یاد
130. ۱۳۰جهاندار ز او ماند اندر شگفتز کردار او مردمی برگرفت
131. ۱۳۱همی‌کرد پوزش که بدخواه منپرآشوب کرد اختر و ماه من
132. ۱۳۲گر ایدون که یابم رهایی ز بندتو را باشد از هر بدی سودمند
133. ۱۳۳ز دل پاک بردارم آزار توکنم چشم روشن به دیدار تو
134. ۱۳۴بدو گفت زرمهر کای شهریارزبان را بدین باز رنجه مدار
135. ۱۳۵پدر گر نکرد آنچه بایست کردز مرگش پسر گرم و تیمار خورد
136. ۱۳۶تو را من به سان یکی بنده‌امبه پیش تو اندر پرستنده‌ام
137. ۱۳۷چو گویی به سوگند پیمان کنمکه هرگز وفای تو را نشکنم
138. ۱۳۸از او ایمنی یافت جان قبادز گفتار آن پر خرد گشت شاد
139. ۱۳۹وز آن پس بدو راز بگشاد و گفتکه اندیشه از تو تخواهم نهفت
140. ۱۴۰گشادست بر پنج تن راز منجز این نشنود یک تن آواز من
141. ۱۴۱همین تاج و تخت از تو دارم سپاسبوم جاودانه تو را حق‌شناس
142. ۱۴۲چو بشنید زر مهر پاکیزه‌رایسبک بند را برگشادش ز پای
143. ۱۴۳فرستاد و آن پنج تن را بخواندهمه رازها پیش ایشان براند
144. ۱۴۴شب تیره از شهر بیرون شدندز دیدار دشمن به هامون شدند
145. ۱۴۵سوی شاه هیتال کردند رویز اندیشگان خسته و راه جوی
146. ۱۴۶بر این گونه سرگشته آن هفت مردبه اهواز رفتند تازان چو گرد
147. ۱۴۷رسیدند پویان به پرمایه دهبه ده در یکی نامبردار مه
148. ۱۴۸بدان خان دهقان فرود آمدندببودند و یک هفته دم برزدند
149. ۱۴۹یکی دختری داشت دهقان چو ماهز مشک سیه بر سرش بر کلاه
150. ۱۵۰جهانجوی چون روی دختر بدیدز مغز جوان شد خرد ناپدید
151. ۱۵۱همانگه بیامد به زرمهر گفتکه با تو سخن دارم اندر نهفت
152. ۱۵۲برو راز من پیش دهقان بگویمگر جفت من گردد این خوبروی
153. ۱۵۳بشد تیز و رازش به دهقان بگفتکه این دخترت را کسی نیست جفت
154. ۱۵۴یکی پاک انبازش آمد به جایکه گردی بر اهواز بر کدخدای
155. ۱۵۵گرانمایه دهقان به زرمهر گفتکه این دختر خوب را نیست جفت
156. ۱۵۶اگر شاید این مرد فرمان تو راستمر این را بدان ده که او را هواست
157. ۱۵۷بیامد خردمند نزد قبادچنین گفت کاین ماه جفت تو باد
158. ۱۵۸پسندیدی و ناگهان دیدیشبدان سان که دیدی پسندیدیش
159. ۱۵۹قباد آن پری روی را پیش خواندبه زانوی کنداورش برنشاند
160. ۱۶۰ابا او یک انگشتری بود و بسکه ارزش به گیتی ندانست کس
161. ۱۶۱بدو داد و گفت این نگین را بداربود روز کاین را بود خواستار
162. ۱۶۲بدان ده یکی هفته از بهر ماههمی‌بود و هشتم بیامد به راه
163. ۱۶۳بر شاه هیتال شد کیقبادگذشته سخنها بدو کرد یاد
164. ۱۶۴بگفت آنچه کردند ایرانیانبدی را ببستند یک یک میان
165. ۱۶۵بدو گفت شاه از بد خوشنوازهمانا بدین روزت آمد نیاز
166. ۱۶۶به پیمان سپارم تو را لشکریاز آن هر یکی بر سران افسری
167. ۱۶۷که گر باز یابی تو گنج و کلاهچغانی بباشد تو را نیکخواه
168. ۱۶۸مرا باشد این مرز و فرمان تو راز کرده نباشد پشیمان تو را
169. ۱۶۹زبردست را گفت خندان قبادکزین بوم هرگز نگیریم یاد
170. ۱۷۰چو خواهی فرستمت بی‌مر سپاهچغانی که باشد که یازد به گاه
171. ۱۷۱چو کردند عهد آن دو گردن فرازدر گنج زر و درم کرد باز
172. ۱۷۲به شاه جهاندار دادش رمهسلیح سواران و لشکر همه
173. ۱۷۳بپذرفت شمشیرزن سی‌هزارهمه نامداران گرد و سوار
174. ۱۷۴ز هیتالیان سوی اهواز شدسراسر جهان زو پر آواز شد
175. ۱۷۵چو نزدیکی خان دهقان رسیدبسی مردم از خانه بیرون دوید
176. ۱۷۶یکی مژده بردند نزد قبادکه این پور بر شاه فرخنده باد
177. ۱۷۷پسر زاد جفت تو در شب یکیکه از ماه پیدا نبود اندکی
178. ۱۷۸چو بشنید در خانه شد شادکامهمانگاه کسریش کردند نام
179. ۱۷۹ز دهقان بپرسید زان پس قبادکه ای نیکبخت از که داری نژاد
180. ۱۸۰بدو گفت کز آفریدون گردکه از تخم ضحاک شاهی ببرد
181. ۱۸۱پدرم این چنین گفت و من این چنینکه بر آفریدون کنیم آفرین
182. ۱۸۲ز گفتار او شادتر شد قبادز روزی که تاج کیی برنهاد
183. ۱۸۳عماری بسیجید و آمد به راهنشسته بدو اندرون جفت شاه
184. ۱۸۴بیاورد لشکر سوی طیسفوندل از درد ایرانیان پر ز خون
185. ۱۸۵به ایران همه سالخورده رداننشستند با نامور بخردان
186. ۱۸۶که این کار گردد به ما بر درازمیان دو شهزاد گردن‌فراز
187. ۱۸۷ز روم و ز چین لشکر آید کنونبریزند ز این مرز بسیار خون
188. ۱۸۸بباید خرامید سوی قبادمگر کان سخنها نگیرد به یاد
189. ۱۸۹بیاریم جاماسب ده ساله راکه با در همتا کند ژاله را
190. ۱۹۰مگرمان ز تاراج و خون ریختنبه یک سو گراییم ز آویختن
191. ۱۹۱برفتند یکسر سوی کیقبادبگفتند کای شاه خسرونژاد
192. ۱۹۲گر از تو دل مردمان خسته شدبه شوخی دل و دیدها شسته شد
193. ۱۹۳کنون کامرانی بدان کت هواستکه شاه جهان بر جهان پادشاست
194. ۱۹۴پیاده همه پیش او در دوانبرفتند پر خاک تیره‌روان
195. ۱۹۵گناه بزرگان ببخشید شاهز خون ریختن کرد پوزش به راه
196. ۱۹۶ببخشید جاماسب را همچنینبزرگان بر او خواندند آفرین
197. ۱۹۷بیامد به تخت کیی برنشستورا گشت جاماسب مهترپرست
198. ۱۹۸بر این گونه تا گشت کسری بزرگیکی کودکی شد دلیر و سترگ
199. ۱۹۹به فرهنگیان داد فرزند راچنان بار شاخ برومند را
200. ۲۰۰همه کار ایران و توران بساختبگردون کلاه مهی برفراخت
201. ۲۰۱وز آن پس بیاورد لشکر به رومشد آن بارهٔ او چو یک مهره موم
202. ۲۰۲همه بوم و بر آتش اندر زدندهمه رومیان دست بر سر زدند
203. ۲۰۳همی‌کرد زان بوم و بر خارستانازو خواست زنهار دو شارستان
204. ۲۰۴یکی مندیا و دگر فارقینبیامختشان زند و بنهاد دین
205. ۲۰۵نهاد اندر آن مرز آتشکدهبزرگی به نوروز و جشن سده
206. ۲۰۶مداین پی افگند جای کیانپراگنده بسیار سود و زیان
207. ۲۰۷از اهواز تا پارس یک شارستانبکرد و برآورد بیمارستان
208. ۲۰۸اران خواند آن شارستان را قبادکه تازی کنون نام حلوان نهاد
209. ۲۰۹گشادند هر جای رودی ز آبزمین شد پر از جای آرام و خواب