1. ۱جهان آفرین تا جهان آفریدچون او مرزبانی نیامد پدید
2. ۲چو خورشید بر چرخ بنمود تاجزمین شد به کردار تابنده عاج
3. ۳چه گویم که خورشید تابان که بودکز او در جهان روشنایی فزود
4. ۴ابوالقاسم آن شاه پیروز بختنهاد از بر تاج خورشید تخت
5. ۵ز خاور بیاراست تا باخترپدید آمد از فرّ او کان زر
6. ۶مرا اختر خفته بیدار گشتبه مغز اندر اندیشه بسیار گشت
7. ۷بدانستم آمد زمان سخنکنون نو شود روزگار کهن
8. ۸بر اندیشهٔ شهریار زمینبخفتم شبی لب پر از آفرین
9. ۹دل من چو نور اندر آن تیره شبنخفته گشاده دل و بسته لب
10. ۱۰چنان دید روشن روانم به خوابکه رخشنده شمعی بر آمد ز آب
11. ۱۱همه روی گیتی شب لاژورداز آن شمع گشتی چو یاقوت زرد
12. ۱۲در و دشت بر سان دیبا شدییکی تخت پیروزه پیدا شدی
13. ۱۳نشسته بر او شهریاری چو ماهیکی تاج بر سر به جای کلاه
14. ۱۴رده بر کشیده سپاهش دو میلبه دست چپش هفتصد ژنده پیل
15. ۱۵یکی پاک دستور پیشش به پایبه داد و به دین شاه را رهنمای
16. ۱۶مرا خیره گشتی سر از فرّ شاهو زان ژنده پیلان و چندان سپاه
17. ۱۷چو آن چهرهٔ خسروی دیدمیاز آن نامداران بپرسیدمی
18. ۱۸که این چرخ و ماه است یا تاج و گاهستاره است پیش اندرش یا سپاه
19. ۱۹یکی گفت کاین شاه روم است و هندز قنّوج تا پیش دریای سند
20. ۲۰به ایران و توران ورا بنده‌اندبه رای و به فرمان او زنده‌اند
21. ۲۱بیاراست روی زمین را به دادبپردخت از آن تاج بر سر نهاد
22. ۲۲جهاندار محمود شاه بزرگبه آبشخور آرد همی میش و گرگ
23. ۲۳ز کشمیر تا پیش دریای چینبر او شهریاران کنند آفرین
24. ۲۴چو کودک لب از شیر مادر بشستز گهواره محمود گوید نخست
25. ۲۵نپیچد کسی سر ز فرمان اوینیارد گذشتن ز پیمان اوی
26. ۲۶تو نیز آفرین کن که گوینده‌ایبدو نام جاوید جوینده‌ای
27. ۲۷چو بیدار گشتم بجستم ز جایچه مایه شب تیره بودم به پای
28. ۲۸بر آن شهریار آفرین خواندمنبودم درم جان بر افشاندم
29. ۲۹به دل گفتم این خواب را پاسخ استکه آواز او بر جهان فرخ است
30. ۳۰بر آن آفرین کو کند آفرینبر آن بخت بیدار و فرخ زمین
31. ۳۱ز فرش جهان شد چو باغ بهارهوا پر ز ابر و زمین پر نگار
32. ۳۲از ابر اندر آمد به هنگام نمجهان شد به کردار باغ ارم
33. ۳۳به ایران همه خوبی از داد اوستکجا هست مردم همه یاد اوست
34. ۳۴به بزم اندرون آسمان سخاستبه رزم اندرون تیز چنگ اژدهاست
35. ۳۵به تن ژنده پیل و به جان جبرئیلبه کف ابر بهمن به دل رود نیل
36. ۳۶سر بخت بدخواه با خشم اویچو دینار خوارست بر چشم اوی
37. ۳۷نه کند آوری گیرد از باج و گنجنه دل تیره دارد ز رزم و ز رنج
38. ۳۸هر آن کس که دارد ز پروردگاناز آزاد و از نیک‌دل بردگان
39. ۳۹شهنشاه را سر به سر دوست‌واربه فرمان ببسته کمر استوار
40. ۴۰نخستین برادرش که‌تر به سالکه در مردمی کس ندارد همال
41. ۴۱ز گیتی پرستندهٔ فر و نصرزیَد شاد در سایهٔ شاه عصر
42. ۴۲کسی کش پدر ناصرالدین بودسر تخت او تاج پروین بود
43. ۴۳و دیگر دلاور سپهدار طوسکه در جنگ بر شیر دارد فسوس
44. ۴۴ببخشد درم هر چه یابد ز دهرهمی آفرین یابد از دهر بهر
45. ۴۵به یزدان بود خلق را رهنمایسر شاه خواهد که باشد به جای
46. ۴۶جهان بی‌سر و تاج خسرو مبادهمیشه بماناد جاوید و شاد
47. ۴۷همیشه تن آباد با تاج و تختز درد و غم آزاد و پیروز بخت
48. ۴۸کنون باز گردم به آغاز کارسوی نامهٔ نامور شهریار