1. ۱بدین نامه چون دست کردم درازیکی مهتری بود گردن‌فراز
2. ۲جوان بود و از گوهر پهلوانخردمند و بیدار و روشن روان
3. ۳خداوند رای و خداوند شرمسخن گفتن خوب و آوای نرم
4. ۴مرا گفت کز من چه باید همیکه جانت سخن برگراید همی
5. ۵به چیزی که باشد مرا دسترسبکوشم نیازت نیارم به کس
6. ۶همی داشتم چون یکی تازه سیبکه از باد نامد به من بر نهیب
7. ۷به کیوان رسیدم ز خاک نژنداز آن نیک‌دل نامدار ارجمند
8. ۸به چشمش همان خاک و هم سیم و زرکریمی بدو یافته زیب و فر
9. ۹سراسر جهان پیش او خوار بودجوانمرد بود و وفادار بود
10. ۱۰چنان نامور گم شد از انجمنچو در باغ سرو سهی از چمن
11. ۱۱نه ز او زنده بینم نه مرده نشانبه دست نهنگان مردم کشان
12. ۱۲دریغ آن کمربند و آن گِردگاهدریغ آن کِیی برز و بالای شاه
13. ۱۳گرفتار ز او دل شده نا‌امیدنوان لرز لرزان به کردار بید
14. ۱۴یکی پند آن شاه یاد آوریمز کژی روان سوی داد آوریم
15. ۱۵مرا گفت کاین نامهٔ شهریارگرت گفته آید به شاهان سپار
16. ۱۶بدین نامه من دست بردم فرازبه نام شهنشاه گردن‌فراز