1. ۱ای جوهری که درته این هشت نُه بساطچشم خرد ندیده چو تو یک در خوشاب
2. ۲مینائی سپهر ز خمخانة عقولآورده کم به نشئة طبعت دگر شراب
3. ۳چرخ از بیاض صنع به عمر دراز خویشبیت بلند طبع ترا کرده انتخاب
4. ۴هم جوهرت منزّه از آلایش عرضهم گوهرت یگانه‌تر از لعل آفتاب
5. ۵چون حسن سرفرازی و چون عشق دلنوازای برده هم ز حسن و هم از عشق آب و تاب
6. ۶ای طبع مستقیم تو سر خطّ هر کمالوی نقش دلپذیر تو سرلوح هر کتاب
7. ۷شعر ترت که آب گهر می‌چکد ازودر لجّة سراب دهد تشنه را شراب
8. ۸حیران شوم ز فکر دقیقت که می‌دهدسیرابی خیال تو اندیشه را به آب
9. ۹رنگینی خیال تو تا موج‌ور نشدبر دست و پا نیافت عروس سخن خضاب
10. ۱۰بقراط را ز شرم، تو چون دم زنی ز طبّدر خاک نبض مرده درآید به اضطراب
11. ۱۱بیمار را که از تو سؤال دوا کندبهر شفا بس است همین شربت جواب
12. ۱۲گر گویمت مسیح چه جای تعجب استشیب زمانه را به نفس کرده‌ای شباب
13. ۱۳ای طبع ذوفنون تو مجموعة کمالوی نام سربلند تو سردفتر خطاب
14. ۱۴ای آنکه در مدارج دانش فزوده‌ایدر هر فنی به صاحب فن صدهزار باب
15. ۱۵خونین دل مرا که به حسرت تپیده استچون قطرة چکیده ز دریای اضطراب
16. ۱۶بی‌التفاتیت به زبان، داد شکوه‌ایکز شرم گشته رشتة جان محو پیچ و تاب
17. ۱۷باری اگر نه موجب رنجش شود کنمتقریر آن نه بر روش طعن یا عتاب
18. ۱۸امّا به جان طبع نزاکت سرشت توکانصاف رو نپیچد از جادة صواب
19. ۱۹بوی ستم ز درد دلم می‌توان شنیدزآتش کند تظلّم، دود دل کباب
20. ۲۰نازک‌دلی، از آن کنم از درد ناله‌اینازکتر و حزین‌تر از نغمة رباب
21. ۲۱نخلی که من به شیرة جان پروریده‌امزهرم چرا به لب نچکاند چو شهد ناب!
22. ۲۲شاخی که شبنم گلش از اشک بلبل استآخر چرا نگردد سیخی برین کباب!
23. ۲۳شمعی که رخ ز دامن پروانه برفروختپروانه را چرا نشود خانه زو خراب!
24. ۲۴من کرده‌ام که شاهد معنی به کام تستبرداشته‌ست دست من این گوشة نقاب
25. ۲۵من کرده‌ام که بی‌خودِ صد رنگ باده‌ایاکنون اگر مرا نشناسی چه اضطراب!
26. ۲۶من ساقی و تو می‌فکنی مشک در قدحمن مانی و تو نقش چنین می‌زنی بر آب
27. ۲۷وقتی که بود در کف من همعنان گذشتاکنون منم پیاده و پای تو در رکاب
28. ۲۸گر از حقوق خدمت دیرینه تن زنمباری چه شد محبّت بی‌حد و بی‌حساب؟
29. ۲۹گفتی بریده‌ام طمع از استفاده‌اشخم را چه غم که شیشه نخواهد ازو شراب
30. ۳۰منع کسی ز من پی ناموس تازه استننگ رخی که بایدش از آینه حجاب
31. ۳۱شکر خدا که پردة ناموس عالمی‌ستدامان خواهشم که نیالوده هم به آب
32. ۳۲آن کس که طفل مکتب طبعت نمی‌شوددانسته است پاکی ذاتم به آب و تاب
33. ۳۳در حیرتم که تجربه هم شاهد تو نیستآخر حکیمی، از در انصاف رو متاب
34. ۳۴این شکوة به جای تو از اضطراب، منگرچه نصیحت است ولی دارمش جواب
35. ۳۵طوفان عشق و جلوة جسن و شتاب شوقیک ذرّه در کشاکش صد چشمه آفتاب
36. ۳۶عشقی که سایه بر سر عالم فکنده استپنهان چه‌سان بماند خورشید و احتجاب!
37. ۳۷نشنیده بودم اینکه بود شعله را قرارهرگز ندیده بودم خورشید را حجاب
38. ۳۸باشد هوس که شاهد در پرده داشتنورنه ندیده است کسی شعله را نقاب
39. ۳۹باری به جرم خواهش اگر گیردم کسیروز حساب پاک نخواهد شد این حساب
40. ۴۰پنهان چرا کنم؟ نظرم پاک‌تر ز دلدرهم چرا شوم؟ دل من پاک‌تر ز آب
41. ۴۱بر شعله گر ز خار و خس آلایشی رسددامان عشق را ز هوس باشد ارتیاب
42. ۴۲من دانم و خدای که در دل مرا چه‌هاستبا هر که کرده‌ام ز ره خواهش انتساب
43. ۴۳ظاهر شود نتیجة مهر و محبتّمگر چشم اعتبار بمالی ز گرد خواب
44. ۴۴آنرا که احتراز منش می‌دهی به یادای کاشکی ز غیر منش بودی اجتناب
45. ۴۵یوسف نگاه داشتن از گرگ لازم استورنه چه سود خانة چشم پدر خراب