1. ۱داد از دست سیل حادثه، دادکه ازو شد گُل بلا سیراب
2. ۲سیلی از کوه غم فرود آمدکه ازو چشم فتنه شد بی‌خواب
3. ۳وه چه سیل؛ آسمان سیّالیبرده از عمرها گرو ز شتاب
4. ۴بسته بر دوش کوه‌های گرانکرده سیراب موج‌های سراب
5. ۵دیر از سر بدر روی چو خمارزود از پا درافکنی، چو شراب
6. ۶چرخِ میدان فراخِ پهن آغوشبر سرش چرخ‌زن چو قصرِ حباب
7. ۷فتنه‌اش چنگ بر زده به عناناجلس دست بر زده به رکاب
8. ۸این جهان درشت ازو هموارفلک بی‌حساب ازو به حساب
9. ۹شهر قم کابروی عالم بودشد ازو خشک لب چو موج سراب
10. ۱۰در روانی و بی‌ثباتی زددر دروازه تخته بر سر آب
11. ۱۱خانه‌ها از شکستگی‌ها کردخاک دیوار بر سر اسباب
12. ۱۲مدرسه غسل ارتماسی کردرفت در سجده مسجد و محراب
13. ۱۳حرف دیوار، سست در هر جاسخن در، شکسته در هر باب
14. ۱۴کشتی عمر را ز موج بلاجای امنی نبود جز گرداب
15. ۱۵شهر قم را که رشک عالم بودکرد سیلاب همچو نقش بر آب
16. ۱۶اشک عشّاق بود شورانگیزبر دمیده ز کورة سیماب
17. ۱۷با که دست قضا به آتش قهراز گُلِ این زمین گرفت گلاب
18. ۱۸من چه گویم چه کرد با قم سیل؟قم کتان بود و سیل چون مهتاب
19. ۱۹بر لب بام اگر زنی انگشتبا تو گوید حکایت سیلاب
20. ۲۰بهر تاریخ فکر می‌کردمجمعی از دوستان برای صواب
21. ۲۱دوستی آه آتشین زد و گفتخاک قم را به باد داد این آب