1. ۱شهید عشق تو آید به یاد جانش و لرزدکند خیال خدنگ تو استخوانش و لرزد
2. ۲مریض عشق ترا تا ز درد خسته نگردداجل به بالین آید به قصد جانش و لرزد
3. ۳به خاک کشته خود گر کنی گذر ز ره نازز شوق زنده شود جان نانتوانش و لرزد
4. ۴قتیل تیغ نگاه تو از سیاست خویتنفس برون رود از قالب تپانش و لرزد
5. ۵ز بس که مضطرب از تن برون رود بنشیندبه شاخ سدره خجل جان گشتگانش و لرزد
6. ۶خط نگاه ز رویت به دیده مضطرب آیدبسان دزد که دریافت پاسبانش و لرزد
7. ۷غمت جدا ز دلم مضطرب بود چو دل منبسان مرغ که گم کرده آشبانش و لرزد
8. ۸غمت گذاشت دلم را و شد زبیکسی از خودچو رهروی که گذارند کاروانش و لرزد
9. ۹ز بس که گشته سراپا پر از جراحت تیغشدلم ز بیم کند یاد ابروانش و لرزد
10. ۱۰نگاه او چو کشد از نیام تیغ سیاستاجل زبیم زند دست در عنانش و لرزد
11. ۱۱هوس نگاری شوقم به دست و خامه حسرتخیال بوسه کند نقش بر لبانش و لرزد
12. ۱۲خیال بوسه آن لب به دل چه گونه نگارمکه می برد لب من نام آستانش و لرزد
13. ۱۳چه گونه در کمر آرم دو دست شوخ وشی راکه زلف خیره کند دست در میانش و لرزد
14. ۱۴ز هیچ خامه کند مانی تصور وانگهبه لوح ذره کشد صورت دهانش و لرزد
15. ۱۵چنان فکنده به خواریم کافری که ز بیمشفلک لقب کندم خاک آستانش و لرزد
16. ۱۶نظر به سوی من افکند و مضطرب شدم از بیمچو بسملی که نمایند قصد جانش و لرزد
17. ۱۷چنان که دل ز جفاهای آن ستمگر بدخوبه دیده جای دهد ناوک سنانش و لرزد
18. ۱۸سزد دگر که برم شکوه از غمش به جنابیکه پیر چرخ کند یاد امتحانش و لرزد
19. ۱۹علی عالی آن کو ز شرم بی ادبی هافلک به دیده کشد خاک آستانش و لرزد
20. ۲۰بلند رتبه شهی کز علو قدر نمایدفلک گدایی رفعت ز آستانش و لرزد
21. ۲۱حریم روضه او گلشنی است درخور شانشکه چرخ نام کند روضه جنانش و لرزد
22. ۲۲کمینه کوچه شهر جلال اوست طریقیکه عقل نام کند راه کهکشانش و لرزد
23. ۲۳به میهمانی خدام او قضا ز خجالتفرستد اطلس چرخ از برای خوانش و لرزد
24. ۲۴به مکتب ادبش بار اگر دهند خرد راچو طفل لوح به کف گیرد از بنانش و لرزد
25. ۲۵بهگاه معرکه آن شیرافکن از دم تیغیکه مهر یاد کند تیغ خونفشانش و لرزد
26. ۲۶اگر به موج کند آفتاب نسبت تیغشز بیم آب شود جمله استخواش ولرزد
27. ۲۷چو باد قهرش در معرکه به جلوه درآیدچو بید تر شود اعضای دشمنانش و لرزد
28. ۲۸چو آتش غضبش برفروزد از پی کینهسپندوار زمین خیزد از مکانش ولرزد
29. ۲۹ز مشت خار و خس استخوان دشمن جاهشز بیم کینه او خاست دود جانش و لرزد
30. ۳۰سمند عمر خرامش چه تند و سرکش و شوخستکه می فرستد نعل مه آسمانش و لرزد
31. ۳۱زمین ز سخت سمی های او چو زلزله گیردجهد ز روی ادب بوسه بر عنانش و لرزد
32. ۳۲به گاه پویه چو خواهد که در رکاب وی افتدبه لب رسد ز دویدن زمانه جانش و لرزد
33. ۳۳چو در جلو فکند سرعتش سپهر برین رافتد ز پی به دو گام ابرش زمانش و لرزد
34. ۳۴فلک بلرزد بر وی چو دود بر سر شعلهچو گرم پویه شود یک یک استخوانش و لرزد
35. ۳۵ز مطلع دگرم روی صفحه نور گرفتهکه آفتاب قسم می خورد به جانش و لرزد