1. ۱شکر که گردید ز لطف خدایتخت مقام شه فرمانروای
2. ۲شاه جوان طالع بیدار بختصفدر دریا دل کشور گشای
3. ۳خسرو جم حشمت گردون شکوهداور مه طلعت خورشید رای
4. ۴وارث تخت جم و تاج کیانحارس ملک خود و دین خدای
5. ۵شاه صفی آنکه ز اقبال اوستقاعده سلطنت و دین به‌پای
6. ۶دیده شرع از رخ او نورگیرآینه دولت ازو باصفای
7. ۷کرد چو بر تخت سعادت قراریافت چو بر مسند اقبال جای
8. ۸داد فروغ رخ اقبال اودیده یعقوب جهان را ضیای
9. ۹تاج شد از میمنتش سرفرازتخت شد از مقدم او عرش‌سای
10. ۱۰تاج به پرواز درآمد ز شوقتا به سرش سایه کند چون همای
11. ۱۱تخت، روان شد پی پابوس اوچرخ‌زنان گشت ز شادی، لوای
12. ۱۲سکه چو نامش همه عالم دویدتا برد این مژده فتح انتمای
13. ۱۳در همه گوش است کنون این سروشبر همه لب‌هاست کنون این نوای
14. ۱۴نقش نشسته است درم را که یافتاز شرف نام خوشش رونمای
15. ۱۵تیغ جهانگیری او بر میانتخت جهانداری او بر سمای
16. ۱۶از ره عزت به پر تیر اوفال سعادت زده بال همای
17. ۱۷رخش جهانده به فلک چون نگاهصیت رسانده به ملک چون دعای
18. ۱۸سکه ز نامش به جهان روشناسخطبه ز اسمش به زبان آشنای
19. ۱۹سر به خط حکم نهادش فلکدین به کف عدل سپردش خدای
20. ۲۰شد قدرش تابع امر مطاعپیرو تدبیر درستش قضای
21. ۲۱انجم ازین کوکبه دارد هراسچرخ فروتن شده زین کبریای
22. ۲۲بارد از قبال جهانگیریشاز پر تیرش همه فر همای
23. ۲۳زود بود کز اثر داروگیرقیصر و فغفور درآید زپای
24. ۲۴چین چو سر زلف درآید به دستروم بگیرد ز خط مشک‌سای
25. ۲۵نافه گشاید ز غزال ختنبوسه رباید ز بتان ختای
26. ۲۶هند که سودایی این دولتستبشنود این صیت صلابت صدای
27. ۲۷دادکنان بر گذرش رونهدناله برآورده چو هندی درای
28. ۲۸کوهه پیلان شودش پای‌تختوز پر طاووس کند متکای
29. ۲۹مصر عزیزش کند از نیکویییثرب و بطحا شودش دلگشای
30. ۳۰شام بخندد به رخش همچو صبحقدس بخواهد به دعاش از خدای
31. ۳۱رایت دین راست شود در فرنگکفر نگونسار ببیند لوای
32. ۳۲معبد کفار مساجد شودبتکده گردد حرم کبریای
33. ۳۳دهر مسخر شودش سربسرملک مقرر شودش جابجای
34. ۳۴امن و امان فاش شود در جهانعیش و طرب روی نهد بر ملای
35. ۳۵قدر عزیزان همه پیدا شودپرده ز رو برفکند مدعای
36. ۳۶اهل هنر روز ببینند و روینکته وران هوش فزایند ورای
37. ۳۷فضل نهد روی به اوج ظهورقدر برآید ز حضیض خفای
38. ۳۸علم به معراج رود چون رسولبرسر شعری بنهد شعر پای
39. ۳۹ساده کند دهر ز هر ناخوشیپاک کند ملک ز هر ناسزای
40. ۴۰هرکه ندیدست فلک برقرارگو نگرد کوه شکوهش به‌جای
41. ۴۱وانکه ندیدست روان کوه قافگو به سمندش نگرد ره‌گرای
42. ۴۲وه چه سمندی که سبک‌سیریشبرسر افلاک نهادست پای
43. ۴۳سر ننهد پاش به نعل هلالمی ندهد دست به رنگ حنای
44. ۴۴رشته وهمش نکشد در چدارچون شود از شوخ‌وشی جلوه‌زای
45. ۴۵وقت تماشاش ز بس چابکیدمبدم از دیده جهد چون سهای
46. ۴۶چون به خیال اندرم آید سبکسرزده چون معنی نازک ادای
47. ۴۷دمبدم از نازکی جلوه‌اشمی‌جهد از خاطر معنی‌گشای
48. ۴۸برق‌صفت گاه سبک‌سیریشگام گشاید چو نظر برهوای
49. ۴۹ازپی تاریخ جلوسش چو طبعکرد سؤال از خرد رهنمای
50. ۵۰خنده‌زنان روی به وی کرد و گفت«شاه‌صفی پادشه پاک‌رای»
51. ۵۱تا که فلک راست جهان زیردستتا که جهان‌راست خدا کدخدای
52. ۵۲باد جهان همچو عنانش به دستباد فلک همچو رکابش به‌پای
53. ۵۳تخت روانش فلک نه طبقپیک دوانش مه و مهر سمای