1. ۱دلا تا چند خود را فرش این نُه سایبان بینییکی بر سطح این کرسی برآ تا عرش جان بینی
2. ۲سپهرت آشیان آمد تو بر روی زمین تا کیچو مرغ بال و پر برکنده از دور آشیان بینی
3. ۳به کنعان تعلق همچو یعقوب از نظر بگذرکه بی یوسف ستم باشد که روی این و آن بینی
4. ۴نظر بربندتا از هر بن مو دیده‌ور گردیزبان بربند تا خود هر سر مو را زبان بینی
5. ۵دو قوت در نهاد تست ادراکی و تحریکیکه از یک دانش آموزی و از دیگر توان بینی
6. ۶دو بال خویشتن کن این دو قوت را درین زندانبه پرواز اندرآ تا آشیان خود عیان بینی
7. ۷تو پرکم دیده خود را درون این قفس یک رهبه پرواز آی تا خود را همای پرفشان بینی
8. ۸چو مرغ آشیان گم کرده از خود در هراسستیببینی فرّ خود چون خویش را در آشیان بینی
9. ۹تو کوته‌بین عجایب‌های خلقت را ندیدستیفلک را این فلک دانی جهان را این جهان بینی
10. ۱۰در آن وادی که مردان الهی راه پیمایندفلک رااندر آن وادی چو گرد کاروان بینی
11. ۱۱درآ در عالم عقلی که آنجا این دو عالم رانبینی هیچ و گر بینی دو پایه نردبان بینی
12. ۱۲خطوط شش جهت را چون نقط بر یک طرف یابیکرات نه فلک را همچو مرکز در میان بینی
13. ۱۳جهانی کاندر آن خود را ز هر علت بری یابیجهانی کاندر آن خود را ز هر تهمت امان بینی
14. ۱۴جهانی کاندر آن گر سنگ یابی لعل و زر یابیجهانی کاندر آن گر خار بینی گلستان بینی
15. ۱۵به هر وادی که بخرامی سراسر کام دل یابیبه هر موضع که بنشینی همه آرام جان بینی
16. ۱۶نه یک کس را در آن کشور غمی برگرد دل یابینه یک دل را در آن وادی جز از شادی تپان بینی
17. ۱۷نه منت بر کسی باشد نه ممنون کسی باشیدر آن هر دل که بینی چون دل خود شادمان بینی
18. ۱۸گهی قد و سیانت میزبان کام دل باشندگهی بر خان خود روحانیان را میهمان بینی
19. ۱۹هم ارواح مقدس را به عشرت میزبان باشیهم اشخاص مجرد را به عزت میزبان بینی
20. ۲۰چو یادآری از آن منزل که بودی روز چندانیبه رحم آید دلت از هر که شاه و شهربان بینی
21. ۲۱وزین مهمانی و مهمان نوازی‌های این مردمچو یاد آری ز خجلت چون عرق خود را روان بینی
22. ۲۲به مهمانخانه خاص الهی گر شرف یابیز بس غیرت نمی‌خواهی که خود را در میان بینی
23. ۲۳نیابی در میان خود را ولی کام ابد یابینبینی خویش را لیکن بقای جاودان بینی
24. ۲۴رهی داری در آن عالم نه بس دور و دراز آنجانمی‌خواهی در این عالم که سود خود زیان بینی
25. ۲۵یکی پا بر سر تن نه که راه جان پدید آیدبه زیر پی درآور نفس تا رخسار جان بینی
26. ۲۶به یک گامی که برداری به نزل می‌رسی لیکنضرورست اینکه پیش از راه از منزل نشان بینی
27. ۲۷نشان شرعست و دیدن علم، رفتن ترک خود کردنچو کردی ترک خود خود را در آن عالم نشان بینی
28. ۲۸بدون شرع و دانش گر بدین ره پی سپر گردیهمه دزدان دین یابی همه غولان جان بینی
29. ۲۹عمل بی علم نبود جز به کام اژدها رفتنچو بی دانش بود اعمال اژدرها دمان بینی
30. ۳۰ولیکن علم را هم بی عمل کامی روا نبودچه سان بینی شجاعی را که بی تیغ و سنان بینی؟
31. ۳۱چه تیراندازیی آید از آن پر لاف تیرافکنکه لافش در میان اما نه تیرش در کمان بینی
32. ۳۲به قدر آنچه می‌دانی عمل کن دانه می‌افشانکه کشت این جهانی حاصلش را آن جهان بینی
33. ۳۳ملک از گفته می‌زاید بهشت از کرده می‌خیزدقصور و حور و غلمان کشته دست و زبان بینی
34. ۳۴شراب ارغوانی دانش و آثار آن یابیطعام جاودانی نیت و اخلاص آن بینی
35. ۳۵عمل تنها نمازو روزه نبود مرد معنی راکه این را حرز جان دانی و آنرا حفظ نان بینی
36. ۳۶ز حج آوازه خواهی وز غزا نام ونشان جوییزکاتی گردهی یک عمر منت را ضمان بینی
37. ۳۷عمل باشد تقرب جستن و فرمانبری کردنبه هر کاری که از دانش رضای حق در آن بینی
38. ۳۸تو با دست آنچه می‌کاری به چشمش آبیاری کنکه بی‌آب ار فشانی دانه کشت خود زیان بینی
39. ۳۹تواضع کن به مردم با کسان افتادگی پیش آرکه این افتادگی ها را به گردون نردبان بینی
40. ۴۰نماز از بهر آن معراج مومن شد که هر ساعتنهی سر بر زمین و خویش را در آسمان بینی
41. ۴۱برون کن از ولایات دل خود کبر و نخوت راکه با نخوت ملک را همچو دیوی در میان بینی
42. ۴۲بران از ملک تن فرماندهان خشم و شهوت راکز ایشان شعله این نور قدسی را دخان بینی
43. ۴۳برانگیزد بخارات هوس چون لجه شهوترخ خورشید جان در گرد ظلمت‌ها نهان بینی
44. ۴۴چو دریای غضب گیرد تلاطم, کشتی دل رابه گرداب تحیر چون دل دزوخ تپان بینی
45. ۴۵ز اوباش طبیعت آید او از فتنه آشوبیکه ملک سینه ویران‌تر ز حال عاشقان بینی
46. ۴۶وزین صحرانشینان هیولی آید آن جرئتکه در شهر یقین آشوب ترکان گمان بینی
47. ۴۷بیا از مادت بگسل تعلق‌های خواهش راکه در بازار محشر جمله صورت در دکان بینی
48. ۴۸ز ظاهر پی به باطن می‌توان بردن اگر مردیکه برهان را چو دریابی ز قرآن ترجمان بینی
49. ۴۹اگر خواهی ازین یک پله هم برتر توانی شدکه ظاهر در حقیقت عین باطن بی‌گمان بینی
50. ۵۰اگر هم در گذشتی زین منازل منزلی داریکه عنقا گشته طاووس بقا، در آشیان بینی
51. ۵۱بهشتی داری و در دوزخی آسوده حیرانمکه زر در خانه در خاک و تو گرد کاروان بینی
52. ۵۲بهشتی در حقیقت خویش را دوزخ نمودستیدرین اندیشه بیجا که این یابی و آن بینی
53. ۵۳تعلق بگسل از خواهش که از دوزخ امان یابینقاب از خود برافکن تا بهشت جاودان بینی
54. ۵۴به بوی گل درین دیرینه خارستان چه می‌پوییسری در جیب بر تا گلستان در گلستان بینی
55. ۵۵ازین مطموره فردا و دی گر پا نهی بیرونازل را تا ابد یک جا دو طفل توامان بینی
56. ۵۶گه آهوی ازل را در چراگاه ابد یابیگهی گاو زمین در کشتزار آسمان بینی
57. ۵۷ازین صحرای وحشت روی نه درکوی جمعیتکه دورافتادگان خویش را یک‌جا ستان بینی
58. ۵۸یکی زین ملک خود بینی به ملک بیخودی بگذرکه اینجا هر چه گم کردی در آن وادی نشان بینی
59. ۵۹خلیل آسا درآ در آتش عشق و تماشا کنکه خود را هر سر مو همچو شاخ ارغوان بینی
60. ۶۰فریبت داده رنگینی ظاهر چشم دل بگشاکه بر آیینه جان رنگ این ظلمت عیان بینی
61. ۶۱مشو مغرور آرایش جلا ده چشم معنی راکه رنگینی ظاهر را نهنگ جان ستان بینی
62. ۶۲تو ظاهر بین باین شکل و شمایل مانده در حیرتچه خواهی کرد اگر روزی جمال جاودان بینی!
63. ۶۳درین بیغوله هستی چه حس از آب و گل زایدکه خود را در هوایش هر زمان آتش فشان بینی
64. ۶۴گذر در مصر معنی کن که در هر کوچه از غیبشمتاع حسن یوسف کاروان در کاروان بینی
65. ۶۵ز حسن معنوی دان پر توی افتاده بر ظاهرکه چندین حسن آب و رنگ و بو در خاکیان بینی
66. ۶۶به رنگ لاله و گل در صفای لعل و گوهر بینکه آب دست استاد طبیعت را روان بینی
67. ۶۷ز رنگ آمیزی حسن گلستان طبیعت دانکه رنگی بر عذار زاده دریا و کان بینی
68. ۶۸جمال ذاتی نفس نباتی بین و حیوانیاگر طاووس و طوطی گر گل و گر ضیمران بینی
69. ۶۹جمال نفس نطقی جلوه‌گر می‌بین و حیران شوچو ناز و عشوه و غنج و دلال دلبران بینی
70. ۷۰وزین یک پرده برتر شو ز حسن نفس کلی دانکه گردش بر فلک یابی و نور از اختران بینی
71. ۷۱جمال عقل کلی بر تو ظاهر می‌تواند شدبه چشم عشق اگر در وجد و شوق آسمان بینی
72. ۷۲تامل کن به چشم سر جمال لایزالی راکه عقل کل در آن واله چو عقل مردمان بینی
73. ۷۳همه از پرتو انوار حسن لایزالی داناگر در خار گل یابی اگر در جسم جان بینی
74. ۷۴نداری چشم معنی بین که در طومار هر خاریحدیث حسن آن گل داستان در داستان بینی
75. ۷۵تو نتوانی شکستن این طلسم رنگ ظاهر رامگر در خود ز زور عشق روحانی توان بینی
76. ۷۶به نام عشق می‌باشد غریو کوس فتح اینجااگر نه مرد عشق آیی درین میدان هوان بینی
77. ۷۷چو افریدون عشق آید به میدان، هر سر مو راکه بر تن داری از مردی درفش کاویان بینی
78. ۷۸مجردوار پا در کارزار نفس نه کانجاز عریانی بر اسب غازیان برگستوان بینی
79. ۷۹فروتن شو به قصد سربلندی‌ها که از عزتدرین میدان سر افتادگی بر آسمان بینی
80. ۸۰تقدم جو مشو ور اتفاق افتد چنان می‌کنکه گر در صدر باشی خویش را در آستان بینی
81. ۸۱سر گردنکشی در خاک می‌کن کاندرین مجلسهمیشه دست رد بر سینة گردنکشان بینی
82. ۸۲کدورت‌های دوران را جلای زنگ دل می‌دانکه صاف آیینه از خاکستر روشنگران بینی
83. ۸۳زر ناقص عیاری از گدازی نیستت چارهچه لازم کاین گداز از انفعال امتحان بینی
84. ۸۴غش هستی ببر از نقد خویش امروز اگر خواهیکه فردا چون طلای ده‌دهی خود را روان بینی
85. ۸۵وجود خود چنین کاندر مکان بستی عجب دارمکه در خود بال پرواز فضای لامکان بینی
86. ۸۶پر افشانی نیاری در هوای لازمان کردنکه خود را بال و پر بر بسته در دام زمان بینی
87. ۸۷همای اوج لاهوتند مردان خدا تا کیتو در ناسوت، نحس چرخ و سعد اختران بینی
88. ۸۸همای عقل بر سر سایه گستر بین چه حالست اینکه بهر جغد سودا کاسه سر آشیان بینی
89. ۸۹ترا لذات عقلی بهتر از لذات جسمانیکه این را در تغیر یابی آن را جاودان بینی
90. ۹۰ز راحت‌ها همان بهتر که بی‌رنج و تعب یابیز نعمت‌ها همان بهتر که بی‌کام و دهان بینی
91. ۹۱وجود استخوان دایم به کار از بهر مغز آیدچه بدبختی تو بی دانش که از مغز استخوان بینی
92. ۹۲ترا در طاعت حق گر نظر بر حور و غلمانستعجب دارم که حسن آفتاب از فرقدان بینی
93. ۹۳برای قرب شاهانست روی پاسبان دیدنتو خورسندی ز قرب‌شه که روی پاسبان بینی!
94. ۹۴به جنت وعده فرمودن ز نقص همت ما دانکه گلخن گلخنی را به زباغ و بوستان بینی
95. ۹۵به قدر همت خود هر کسی اجر عمل یابدبهشت وحور عین را تا چسان دانی چنان بینی
96. ۹۶ز جنت هر کسی چیزی تصور می‌تواند کردیکی قرب و لقا بیند تو لحم طیر و نان بینی
97. ۹۷یکی از حور انس و از فواکه بهره دانشتو آنها جمله را سرمایه فرج ودهان بینی
98. ۹۸قیاس آن ز معراج پیمبر می‌توان کردنکه تو عمامه و ریش و ردا و طیلسان بینی
99. ۹۹نبینی یک حقیقت را هزاران اسم می‌باشد؟که در مفهوم هر یک اختلافی در میان بینی
100. ۱۰۰به قدر فهم ها شد اختلاف نام ها زانستکه در قران گهی بر آسمان نام دخان بینی
101. ۱۰۱به ما بر منت جانست ایزد زا زنان دادنحکیمش روح حیوانی و تو بر سفره نان بینی
102. ۱۰۲به نزد حکمت اندیشان معنی در لسان شرعتجرد را به عریانی محشر ترجمان بینی
103. ۱۰۳سبکروحی بود در کار پرواز تجرد راترا مشکل که بار خود ازین ارکان گران بینی
104. ۱۰۴اگر بال خود از گرد چهار ارکان بیفشانیبه شاخ سدره خود را چون ملایک آشیان بینی
105. ۱۰۵چرا دامن ز ارکان و ز آثارش نیفشانیکز ارکان است اغلالی که هم بر کافران بینی
106. ۱۰۶ترا فیاض، پرآشفته دیدم دل غمین گشتمازین مشتی نصیحت گونه کز دل بر زبان بینی
107. ۱۰۷نه و عظم بود مطلب نه نصیحت زین زین نواسنجیولی در دل چو دردی هست بر لب هم فغان بینی
108. ۱۰۸تو این الفاظ را دودی شناس از آتش معنیچو اتش در سرا پنهان بود دودش عیان بینی
109. ۱۰۹ترا خود نیست آن حالت که جز محسوس دریابیوگرنه دایم این خون از بن هر مو روان بینی
110. ۱۱۰مگو واعظ، که واعظ را نفس افسرده می‌باشدکسی کاغشته در خونش سراپا از بیان بینی
111. ۱۱۱مخوانش ناصح، آن از دفتر دل نکته پردازیکه نوک خامه‌اش چون تارمژگان خون فشان بینی
112. ۱۱۲به تحریک حکیم غزنوی این ناله‌ها کردمبه آهنگی که مرغی را به مرغی همزبان بینی
113. ۱۱۳خموشی این زمان فرض است دانشمند معنی راکه گر چون جان سبک گوید تو چون جسمش گران بینی
114. ۱۱۴مرا این گفتگو با مردگان زنده دل باشدوزین مرده دلان زنده مهرم بر دهان بینی
115. ۱۱۵به بی دردی قیاس دردمندی‌ها چنان باشدکه خواهی حال طوفان دیدگان را در کران بینی
116. ۱۱۶قیاس می‌کنی با حال خود احوال مردم راتو در آیینه می‌‌بینی که عالم گلستان بینی
117. ۱۱۷تو خود کاسوده‌ای آشوب عالم را چه می‌دانیبه حال من ببین تا فتنه آخر زمان بینی
118. ۱۱۸غزل خواهی دو مصرع از دو بیت خود کنم مطلعکه روح بلبل شیراز را هم شادمان بینی