1. ۱ترا که مهر سپهری نزیبد ای دلبرکه همچو ماه شوی با کم از خودان همسر
2. ۲ترا ز دور تماشا کنم که چون خورشیدفروغ مهر رخت خیرگی کند به نظر
3. ۳دل مرا ز تو عشق تو بس بود حاصلبلی به پرتو خور اکتفا کنند از خور
4. ۴دلم ز شوق خدنگ تو آنچنان بالیدکه تیر ناز تو بنشیند اندرو تا پر
5. ۵به خون من مکن آلوده دست و دامن راکه نیست زخم ترا نیم جان من درخور
6. ۶فرشتگان به سرت چون مگس هجوم آرنداگر به خنده گشایی لبان چون شکر
7. ۷کنون که عرصه خوبی مسلم است ترایکی به جلوه درآ ای نگار سیمین بر
8. ۸ز نور عشق دل غیر چون شود روشن!ز چاک سینه چو او را نه روزنست و نه در
9. ۹به دل چو مهر تو باشد چه می‌کنم جان را؟دو پادشاه نمی‌گنجد اندرین کشور
10. ۱۰غنی ز مهر سپهرم که هست در دل منغمت سپهر و تو خورشید و داغ‌ها اختر
11. ۱۱دلم شکستی و خونم ز دیده می‌ریزدعجب که شیشه شکست و چکد می از ساغر
12. ۱۲به بند غصه چه داری دل مرا؟ بگشایچه شد ز زلف تو؟ گو باش یک گره کم‌تر
13. ۱۳دلم ز خون شده لبریز غنچه‌سان بارینسیم لطفی اگر نیست، زخم جان‌پرور
14. ۱۴به جای یک گره افتاده صد گره در آنبسی عجب نبود قدر دل ندانم اگر
15. ۱۵مرا که جز سر زلف تو آشنایی نیستبسان دشمن تا کی بپیچد از من سر
16. ۱۶چه طالع است ندانم که دایم از خونمبرای کام دل دشمنان زنی ساغر
17. ۱۷کمی چه داشت جفای تو کز پی جورمزمانه نیز به امداد چرخ بسته کمر
18. ۱۸مرا برای تسلی چو طفل می‌گیرندگهی جفای تو، گه جور آسمان در بر
19. ۱۹ز بیخودی به دو دستم گرفته می‌دارندز جانبی غم و، اندوه جانبی دیگر
20. ۲۰ز بس به تنگم از اوضاع این جهان خرابپی خلاصی ازین تنگنای خوف و خطر
21. ۲۱چو ذره جای کنم هر زمان به پرتو مهرمگر برون فکنم خویش را ز روزن خور
22. ۲۲یقین برون شدمی از جهان اگر نه مرانگاه داشتی امید طوف پیغمبر
23. ۲۳مرا زمانه بیفکند تا که برداردز خاک، لطف شهنشاه دوستان پرور
24. ۲۴بهشت خود به در خانه‌ام دوان آیداگر روم به در خانه سر و سرور
25. ۲۵خدا یگان جهان شاه خطه ایمانسپهر عالم جان پیشوای جن و بشر
26. ۲۶شه سریر نبوت محمد عربیکه خاک درگهش افلاک راست کحل بصر
27. ۲۷به پیش لطف عمیمش چه بندگی چه گناهبه دوستی سگان درش چه خیر و چه شر
28. ۲۸به یاد شکر لطفش هر آنکه زهر خوردبه خاک پاش که یابد به ذوق طعم شکر
29. ۲۹کسی که خوی به تریاک مهر او داردز زهر معصیتش نیست هیچ‌گونه خطر
30. ۳۰اگر نه شوق طواف درش بود خورشیدعجب عب که برون آورد سر از خاور
31. ۳۱تو چون لوای شفاعت به محشر افرازیکه سایه بر سر مردم کنی ز تابش خور
32. ۳۲عجب که سایه به کس افتد آن زمان کز تاببه سایه تو خزد آفتاب هم مضطر
33. ۳۳عبث مباد شود آفرینش دوزختو گر شفیع شوی بر جهانیان یکسر
34. ۳۴شفاعت تو حریص و من اندرین حیرتکه از شرافت آزادی تو در محشر
35. ۳۵ندامتی که بود لازم گنه‌کارانمباد زاهد بیچاره را کند مضطر
36. ۳۶تو لطف خویش نپوشی و ترسم از شرمتگناه‌کار شود بر گناه راعب‌تر
37. ۳۷چه شد که رایت علمش گذر کند به فلککسی که مهر تواش نیست هادی و رهبر
38. ۳۸همان سیاه گلیم است تیره روز چو جهلبه فرض غوطه‌خورد خصمت ار به چشمه‌خور
39. ۳۹نسیم لطف تو در باغ اگر وزد شایدز سرو (و) بید دگر خلق برخورند ثمر
40. ۴۰بر معدل انصاف تو ز غایت صدقکه هست منطقه آسمان فضل و هنر
41. ۴۱بود معدل گردون ز بس کجی و خلافبسان منطقه در پیش او گسسته کمر
42. ۴۲نه بی علامت حکمت روان برات قضانه خود مخالفت قدرت تو حد قدر
43. ۴۳کمینه امت تو صد چو موسی عمرانکهین غلام جنابت هزار اسکندر
44. ۴۴عقول کامله را از تو معنی عرفاننفوس ناطقه را از تو داب خلق و سیر
45. ۴۵کمینه پایه قدر تو موضعی که ز عجزبریخت در ره او جبرئیل را شهپر
46. ۴۶شبی که برق تجلی به هفت چرخ زدیاگر نسوخت چرا شد به رنگ خاکستر؟
47. ۴۷شبی که آمده‌ای از برش ز کف خضیبفلک هنوز ز غم دست می‌زند بر سر
48. ۴۸فضای عالم قدس تو عرصه‌ایست که نیستدر او خیال خرد را مجال راهگذر
49. ۴۹خوش آن سفر، خنک ان راه کز شرف بودیمسافرش تو و مقصد خدا، عروج سفر
50. ۵۰دلیل جذبه و، محمل قطار هفت فلکپیاده شاطر روح الامین، براق استر
51. ۵۱چه سان براق؟ براقی چو باد در جولانکدام مرکب؟ در ره ز برق چابک‌تر
52. ۵۲فلک به پیش دمش گوی در خم چوگانزمین به زیر سمش گرد در ره صرصر
53. ۵۳چنان سریع رجوعی که هر کجا تازددرآید از ره پیش از خط نظر به نظر
54. ۵۴خور از مشابهت جبهه‌اش بلند اقبالمه از مناسبت نعل او بلند اختر
55. ۵۵به زیر ران تو آن بادپای برق دواستبراق نام ولی هست برق سیر و سیر
56. ۵۶فلک به زیر سمش سرشکسته جست بروناز آن بود ز شفق دامن وی از خون تر
57. ۵۷سبک روی که نیابد به قدر ذره گزندچو نور باصره گر جلوه‌ای کند به نظر
58. ۵۸گه عروج به معراجت ای شه کونینز بس شتاب که کرد از فلک چو برق گذر
59. ۵۹به غیر یک پایش نارسیده بر گردونکه از نشانه نعلش هلال مانده اثر
60. ۶۰شبی برآمده بر دور آسمان و هنوزدونده در پی او از شتاب شمس و قمر
61. ۶۱گواه سرعت او بس بود شب معراجکه بازگشت و همان می‌تپید حلقه در
62. ۶۲اگرچه بود بسی تند لیک ماند به جاچو پا نهادی بر لامکان ز روی ظفر
63. ۶۳براق ماند و پر جبرئیل نیز بریختبه موضعی که به نعلین پای رفتی بر
64. ۶۴سخن دراز شد ای فکر یک زمان بنشینبه عرض حال بیارای ختم این دفتر
65. ۶۵بزرگوار شها؛ واقفی که چرخ اثیرچه‌سان به مردم دانا به کینه بسته کمر
66. ۶۶نهال فضل نماند به باغ دهر به جابه فرض مانده اگر هم، به جا نه برگ و نه بر
67. ۶۷فلک به دامن محنت نهد به دایگی‌اشهر ان نتیجه که زاییده مادران هنر
68. ۶۸چنین که می‌گزد، اطوار مردمی همه راچنان که از همه مردم رسد به مرد ضرر
69. ۶۹به دیده داشتن مردمان چنان باشدکه کس به خانه خود پرورش دهد اژدر
70. ۷۰چو جورها که نکرد آسمان ز روی نفاقبه اهل فضل ز ابنای انس و جن یکسر
71. ۷۱خصوص با من سرگشته کز وفور جفانه سر ز پای کنم فرق و هم نه پای از سر
72. ۷۲هزار خار شکسته به پا مرا از جورگلی به سر زده‌ام تا ز گلستان هنر
73. ۷۳ز بس گداخته‌ام، شخص استخوان شده‌امز جور گردش این بد نهاد، چون مرمر
74. ۷۴توجهی ز سگان در تو می‌خواهمکه پشت پای زنم بر جهانیان یکسر
75. ۷۵به نیم جو نخرم مهر آسمان و زمینگر التفات توام نیم جو شود یاور
76. ۷۶به خاک پای تو سوگند می‌خورم اولکه هست تاج سر سروران جن و بشر
77. ۷۷دگر به سلسله فیض اول و آخربرم ز گردون سوگند نامه را برتر
78. ۷۸به صانعی که ز قدرت چهار مادر رابه صنع خویش بخواباند زیر هفت پدر
79. ۷۹ز ازدواج پس آنگه به هم رسانیدهنتیجه‌ای که قضا نام کرده نوع بشر
80. ۸۰ازو که مبدع اشیاست سر زد این حرکتپس آنگهش به ارادات لم یزل ز قدر
81. ۸۱به نردبان تنزل فرو فرستادهکه تا به پله آخر نمود، جای و مقر
82. ۸۲ترقی‌اش چو به معراج قدس فرمودهبه پهلوی خودش آورد و کرد پیغمبر
83. ۸۳به ذات واجب و آن اقتضای هستی عامبه فقر ممکن و آن بود از عدم کمتر
84. ۸۴به آن وجود که سرچشمه وجود آن استبه آن عدم که به اطلاق نام کرده به در
85. ۸۵بدان مراتب هستی که از مشیت شدیکی مقدم ازین و موخر آن دیگر
86. ۸۶بدان تجرد خالص که عقل را دادهبری ز شایبه خست مواد و صور
87. ۸۷به عقل نورانی و به نفس روحانیبه طبع جسمانی و به حسن آینه‌گر
88. ۸۸به بی‌ثباتی و سرگشتگی چرخ نهمبه ساده لوحی وی از نقوش نفع و ضرر
89. ۸۹به آن احاطه عامش به عالم اجرامکه از تصرف وی نیست نیم ذره به در
90. ۹۰به چرخ هشتم و آن برج‌های پهناورکه کنده‌ای شده هر یک به پای صد اختر
91. ۹۱به آن کواکب سیاره کز مکارهشانبه هیچ جای به جز درگه تو نیست مقر
92. ۹۲به فقر ماه نو آن کو ز مفلسی هر ماهپی تواضع خورشید خم نموده کمر
93. ۹۳به سوز عنصر نار آن لطیف گرم مزاجکه یاد می‌دهد از سینه‌های پر ز شرر
94. ۹۴به سیر باد و سراسیمگی اوضاعشکه دایم است چو احوال عاشقان مضطر
95. ۹۵به لطف آب و به پاکیزگی گوهر اوکه هست زندگی کاینات را مصدر
96. ۹۶به تیرگی و به افتادگی عنصر خاککه پایمال جهان است و برندارد سر
97. ۹۷به یک وجود و دو عالم، سه بعد و چارارکانبه پنج حس و به شش جانب و به هفت اختر
98. ۹۸به هشت روضه و نه چرخ و ده مجرد خاصبه نفس ناطقه و پس عرض دگر جوهر
99. ۹۹به خنده لب جدول به چین ابروی موجبه کوزه پر بحر و به حلق تشنه برّ
100. ۱۰۰به سبزی چمن و تازه‌رویی گلشنبه تلخ کامی حنظل به عزت نوبر
101. ۱۰۱به خنده‌های گل و گریه‌های بلبل زاربه داغ لاله به درد بنفشه از عبهر
102. ۱۰۲به خوش تبسمی غنچه و به خنده گلبه تر زبانی سوسن به رنگ نیلوفر
103. ۱۰۳به چین ابروی دریا و تیره‌روزی ابربه سرکشی شهاب و به طلعت اختر
104. ۱۰۴بایستادن دیوار و سرنشینی سقفبه تنگی دل روزن به روگشایی در
105. ۱۰۵به پنبه‌کاری برف و به شیشه‌سازی یخبه مهره‌بازی‌های تگرگ و رقص مطر
106. ۱۰۶به صبح پرده برانداز و شام برقع‌پوشبه روز روی سفید و شب سیه پیکر
107. ۱۰۷به چرخ گردی آه و جهان نوردی اشکبه گریه‌های شب هجر و ناله‌های سحر
108. ۱۰۸به الفتی که بود دیده را به خونریزیبه نفرتی که بود خون دیده را ز جگر
109. ۱۰۹به رغبتی که بود زلف یار را به شکنبه خنده‌ای که بود لعل یار را به شکر
110. ۱۱۰بدان نگاه که در نبمه راه برخوردشنگاه فتنه برانگیز یار عربده‌گر
111. ۱۱۱به قطره‌ای که به مژگان رسیده برگرددز بیم عربده جویی تندخو دلبر
112. ۱۱۲به تار رشته جانی که از کشاکش دردچو سبحه در گرو صد گره بود پیکر
113. ۱۱۳به لطف عام تو ای شهریار کشور دینبه رحمت تو که عامست همچو پرتو خور
114. ۱۱۴به شیر بیشه مردانگی علی ولیکه حفظ دین تو کرده به ذوالفقار دو سر
115. ۱۱۵به آب گوهر عصمت که دامن شرفشز نسبتت شده دریای یازده گوهر
116. ۱۱۶به آن دو قطب سپهر امامت از پی همبه حق تسعه دواره بعد یکدیگر
117. ۱۱۷به حق اول و آخر به ظاهر و باطنبه مبدأ و به معاد و الست تا محشر
118. ۱۱۸به حق این همه سوگندهای خرد و بزرگکه عرض آن نفزودت به غیر درد سر
119. ۱۱۹که گر فلک کندم استخوان تن همه خونوگر به تیر شهابم هدف کند پیکر
120. ۱۲۰چو سقف کهنه اگر بر سرم فرود آیدوگر ببارد سنگ ستاره‌ام بر سر
121. ۱۲۱به دهر هر سر مویی که راست یا کج هستکند به جان منش همچو تیر یا چو تبر
122. ۱۲۲به نیم ذره نکاهد به دل هوای توامبه هیچ رو نروم از درت به جای دگر
123. ۱۲۳چو نیم ذره ز لطف توام بود همراهبه زور دست همی بشکنم سر مه و خور
124. ۱۲۴چو لطف عام توام در پناه خود گیردچه حد که یک سر مو کم کند ز من اختر
125. ۱۲۵زبان شکوه درازست و طبع شوق فضولبه خلق خویش که از بلفضولیم بگذر
126. ۱۲۶درازی سخنم مطلب مرا کم ساختولی چو لطف تو داند نهفتنش بهتر
127. ۱۲۷بریده بود سر رشته سخن لطفتاشاره کرد که هان راه مدعا بسپر
128. ۱۲۸چنین قصیده غرا که سر زد از طبعمز من نبود که لطف تو شد مرا یاور
129. ۱۲۹ظهیر و انوری استاد طبع من بودندزدم ز یمن مدیح تو تخته‌شان بر سر
130. ۱۳۰کمال فخر همی کرد از طبیعت خویشکه برده است قسم‌نامه را به گردون بر
131. ۱۳۱رسانده بودم سوگندنامه را به کمالکه برد لطف تواش یک سپهر ازو برتر
132. ۱۳۲سپهر غاشیه‌ات تا همی کشد بر دوشقضا به خادمیت تا که هست یار قدر
133. ۱۳۳مخالفان ترا دوش زیر بار گناهموافقان ترا چون قضا قدر یاور