1. ۱تا به کی غافل توان بودن ز مکر روزگارالحذار ای خفتگان زین خصم بیدار الحذار
2. ۲قسمت میراث‌خواران است آخر مالتانای خداوندان مال‌الاعتبار الاعتبار
3. ۳قالتان حاصل ندارد جز نزاع و جز جدالای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار
4. ۴زین هواهای مخالفتان نشد دل هیچ تنگ؟زین امل‌های مقابلتان نشد جان هیچ تار؟
5. ۵جای دل‌گویی که دارد سنگتان در سینه جایجای جان گویی به قالبتان دخانست و بخار
6. ۶پر به دولتتان منازید ای که اهل دولتیدکامد این دولت شما را از دگرها در کنار
7. ۷دولتی وامانده از چندین چو خود بی‌دولتانلقمه‌ای پس مانده از صد همچو خود مردارخوار
8. ۸ای عجب‌تان مر شما را زین نیاید هیچ ننگ؟وی عجب‌تان مر شما را زین نباشد هیچ عار؟
9. ۹از برای جیفه عوعو تا به کی همچون کلاببر سر مردار تا کی چون کلاغان قارقار
10. ۱۰تا به کی خواهید بودن همچو گاوان خوش علفتا به کی همچون خران خواهید بودن بی‌فسار
11. ۱۱چند نبود فرقتان هیچ از بهایم در خورش!چند نبود در روشتان هیچ فرق از مور و مار!
12. ۱۲آخر آدم چند باشد همچو گاوان و خران!آخر از تخم ملک تا چند دیو آید به بار!
13. ۱۳نفس نطقی دانه‌ای دان از ملک در آدمیتا شود حاصل ازین یک دانه خرمن صدهزار
14. ۱۴در زمین افکنده‌اند این دانه و پس داده‌اندآبش از سرچشمه‌ای کش هست شرعش جویبار
15. ۱۵مزرع انسان که کشتش دانه قدسی بودلابدش جز انبیا لایق نباشد آبیار
16. ۱۶ای که بر دل حرص و شهوت را مسلط کرده‌ایداده‌ای خوک و ملخ دانسته سر در کشتزار
17. ۱۷در زمین سینه بیخ صد هوس در خاک و تومی‌دهی آبش ز جوی کبر و ناز و افتخار
18. ۱۸مزرعی داری زمینش از خس و خاشاک پرچون کند یک دانه در آبشخور صد بوته خار؟
19. ۱۹مزرع از خاشاک خالی کردن اول فرض دانمرد دهقان را که تخمی می‌فشاند در شیار
20. ۲۰این نهال قدس را پیوند کن از نخل دینتا بچینی میوة فردوس ازو وقت شمار
21. ۲۱خو به تلخی‌های دنیا کن ز مرگ آرزوتا ز هر موی تو همچون نیشکر آید به بار
22. ۲۲ای که دل در عز و جاه دهر فانی بسته‌ایعز و جاه ترک عز و جاه را بهتر شمار
23. ۲۳زانکه هرکس را که در سر مغز و عقل و هوش هستکی کند بر عز باقی عز فانی اختیار
24. ۲۴هرکه روحانی به جسمانی فرو شد نزد عقلآنچنان باشد که بر شاهی گزیند ذل دار
25. ۲۵جاه و عزت نیست غیر از ذل نفس و چاه عقلای عزیز من ازین چاه مذلت الفرار
26. ۲۶این جهان دارالشرور و مر ترا دارالسروراین جهان بئس المصیر و مر ترا نعم‌القرار
27. ۲۷هر که از هستی ندارد غیر دنیا در نظرآنچنان باشد که از دریا نبیند جز کنار
28. ۲۸طمطراق نه فلک در جنب شهرستان عقلخیمه صحرانشین و پای تخت شهریار
29. ۲۹خود درون نه فلک این چار عنصر را چه‌قدر؟در میان چار عنصر خاک را کو اعتبار؟
30. ۳۰در چنین بی‌اعتباری بین که در دست تو چیستوانچه در دست تو هم باشد چه داری اختیار؟
31. ۳۱گه زبون آسمانی تا بتابد آفتابگه رهین جلوه ابری که گردد قطره بار
32. ۳۲گر امیری در زحیری از وزیر و از وکیلور رعیت خاک بر سر هرچه داری رو بیار
33. ۳۳ور سپاهی گاه مرکب کن گرو گاهی براقچون فتد کاری به دشمن جان بده عذری میار
34. ۳۴قرب شاهان را چه گویم هان در آتش رو مسوزدل به درد آید مگیر و سر به شور آید مخار
35. ۳۵مقتدایی را چه گویم هان عصا و هان رداجبه بار صد جمل دستار بار صد حمار
36. ۳۶بهر چه بهر شکار این سگان پر فسادبهر چه بهر فریب این خران بی‌فسار
37. ۳۷من گرفتم عالم از تو، کو خوشی و دلخوشی؟با هزاران اضطراب و با هزاران اضطرار
38. ۳۸منت فرمانبران و خدمت فرماندهانوحشت بیگانگان و زحمت خویش و تبار
39. ۳۹چیست دانی درنظر قدر تو و دنیای تو؟قدر کرمی کافتد از پوسیدگی در سیب و نار
40. ۴۰چون توان دانست کاندر سر نداری کرم سیبانچه داری متصل در سر ز کبر و فخر و عار
41. ۴۱کانچه داری در تصرف از جهان پرغرورکرم هم از سیب دارد، غیر این باور مدار
42. ۴۲پس تأمل کن ببین چون می‌خورد برگوش هوشکرم اگر هر لحظه گوید لیس مثلی فی‌الدیار
43. ۴۳مطلب از دنیا نباشد غیر زاد آخرتدر خزان بر میخوری از هرچه کاری در بهار
44. ۴۴رنج دنیا از برای راحت عقبا خوش استکس چه داند قدر نشئه تا نمی‌بیند خمار
45. ۴۵ملک مصر از چاه و زندان گشت یوسف را نصیبکی نهال تازه جز از تربیت شده میوه‌دار؟
46. ۴۶پیر کنعان تا نبندد دیده از دیدار غیرکی جمال یوسف گم گشته بیند در کنار؟
47. ۴۷من ز خود گویم چه لازم شاهد آوردن ز غیرمطلب از خود چون مبین گشت با برهان چه کار
48. ۴۸هر دمم دریای زهری در گلو سر می‌دهدجنبش این آسمان و گردش این روزگار
49. ۴۹من بآن شیرینی‌اش در کام جان در می‌کشمکز هوس کس بوسه گیرد از لب شیرین یار
50. ۵۰کس چه داند آنچه من از چرخ و انجم می‌کشمگلبنی دارم که جز خارش نمی‌آید به بار
51. ۵۱مردمان را می‌سپارم زنده در خاک عدمگردمی از دامن خاطر بیفشانم غبار
52. ۵۲بسکه خوردم خون دل تا چشم برهم می‌زنمارغوان زاری ز مژگان می‌فشانم در کنار
53. ۵۳آب ناخوردم ولیکن زهره‌ام از بیم، آبگل نچیدم لیک دستم شاخ گل از زخم خار
54. ۵۴لیک حاشا گر ز چرخ و گر ز انجم دانمشکاندرین میدان نبینم چرخ و انجمن را مدار
55. ۵۵من ز خود منت پذیرم هرچه می‌بینم ز چرخدر سر کوی بلا شایستگی دارد غبار
56. ۵۶صید دام شاخسار شوق نبود هر مگسباب چنگال شکار عشق نبود هر شکار
57. ۵۷کی گشاید پنجه شهباز بر صید جعلکی نماید شیر نر روباه لاغر را شکار
58. ۵۸کی زمین سخت را از هم شکافد پیرزنکی برد بار جمل را گاه کین پیره حمار
59. ۵۹کی تواند صعوه همبازی شود با شاهبازکی تواند جغد نالیدن به بستان چون هزار
60. ۶۰کی شود خفاش بیند چهره خورشید راکی شود ماهی سمندرسان (نشیند در شرار)
61. ۶۱کی تواند خس نشستن چون صدف در قعر بحرکی بجوید راه را شب کور اندر شام تار
62. ۶۲کی تواند گشت هادی اهل حق را گمرهیگر بگردد جمله عالم را بهر لیل و نهار
63. ۶۳قدر مرد آنگه شود پیدا که آرد تاب عشقجوهر زر در گداز بوته گردد آشکار
64. ۶۴گر نبینی هیچ با من هیچ از من کم مبینعشق دایم از تهی‌دستی بود سرمایه‌دار
65. ۶۵این تجارت در زیانکاری کند تحصیل سوداین عمارت از خرابی پایه سازد استوار
66. ۶۶انچه را از من شکایت دیده‌ای جز شکر نیستعادت بیمار باشد شکوه از بیماردار
67. ۶۷در پریشانی دل جمعیت اندیشم بس استدر شکنج طره جانانه از من یادگار
68. ۶۸در لباس شکوه شکر دوست می‌گویم مدامتا نیفتند این تنک ظرفان به فکر عشق یار
69. ۶۹حیف باشد عشق و این آلوده‌مغزان خسیسظلم باشد آتش سوزنده و این مشت خار
70. ۷۰جای دارد گر زبان فرسایدم در شکر عشقشکر صیقل می‌کند آیینه زنگاردار
71. ۷۱عشق اگر داری ترا از رهزنان دین چه باکعشق اگر داری ترا با رهبران دون چه کار
72. ۷۲تا به کی دربند عار و ننگ باشی عشق‌ورزتا رهاند مر ترا از عار ننگ و ننگ عار
73. ۷۳عشق‌گوی و عشق‌جوی و عشق‌خوان و عشق‌دانعشق‌نوش و عشق‌پوش و عشق‌پاش و عشق‌بار
74. ۷۴تا سراپا عشق گردی و نماند از تو هیچچون نماند از تو باقی هیچ، گردی عین یار
75. ۷۵راه عقل و عشق را از هم جدایی پر مدانظاهر و باطن بهم پیوسته دست پرده‌دار
76. ۷۶عشق باشد باطن قرآن و اسرار نهانعقل باشد ظاهر شرع و دلیل آشکار
77. ۷۷یک قبا بر قامت مردان بود تشریف شرععشق او را البطانه عقل او را الظهار
78. ۷۸این قبا را لیک برعکس قباها دوختندخوش قماشش آستر شد به قماشش ابره‌وار
79. ۷۹هردو یک جنسند لابل هر دو یک کارند لیکعشق پشت کار باشد عقل باشد روی کار
80. ۸۰عقل راهت می‌نماید تا به کوی لامکانلیک عشقت لامکانی می‌کند مانند یار
81. ۸۱این خران نه مرد عشقند و نه در فرمان عقلمن ندانم پس چه چیزند آخر از دین در شمار!
82. ۸۲دین رها کن مرد دنیا هم نیند این ابلهانزانکه دنیا هم چو دین گردید ازیشان تار و مار
83. ۸۳کاش آبادی دنیا هم ازیشان آمدیتا توانستی نشستن مرد دین در کنج غار
84. ۸۴از عموم هرج و مرج آزادگان در فتنه‌انداز وفور ظلم و جور آیینه‌ها اندر غبار
85. ۸۵سر بود بر سروران آن کو نداند سر ز پایبار بر مردان نهد آن کو نیرزد زیر بار
86. ۸۶هرچه گویم عیب این دنیاپرستان با خود استکار دنیا را نیرزد غیر مشت نابکار
87. ۸۷داغ ازین دنشوران دین‌پرستانم که نیستدین و دانش را از ایشان غیر ننگ و غیر عار
88. ۸۸تخم دین کارند و حاصل غیر دنیا هیچ نهدانه دانش نشانند و نه غیر جهل بار
89. ۸۹نه بکار دین درند و نه بدنیا درخورندمشتی این تن‌پرور و مردم درو مردارخوار
90. ۹۰کار دنیا زان سفیهان خودآرا هرج و مرجکار دانش زین تبه‌کاران رعنا خواروزار
91. ۹۱امت دجال پر کرد این جهان را حیف حیفجای مهدی خالی و پیداست جای ذوالفقار
92. ۹۲مهدی هادی امام ظاهر و باطن که هستقایم آل محمد حجت پروردگار
93. ۹۳حجتی کز پرده چون برهان عقل آید برونپرده‌های وهم را از هم بدرد تارومار
94. ۹۴آن بصورت غایب و حاضر به معنی نزد عقلآن بظاهر در نهان اما به باطن آشکار
95. ۹۵کینه‌خواه عدل از ظلم ستمکاران دینانتقام عام‌کش از جهل اهل روزگار
96. ۹۶طالب خون شهیدان به ناحق ریختهمرهم دلهای مجروحان از ماتم فگار
97. ۹۷آفتاب دولتش چون پرده شب بردردتیرگی برخیزد از عالم چو از دریا بخار
98. ۹۸ذوالفقار شاه مردان برکشد چون از نیامخوش برآورد از نهاد دشمنان خود دمار
99. ۹۹اختلاف جمله مذهب‌ها برافتد از میانجمله کشتی‌ها به یک جا زین یم آید برکنار
100. ۱۰۰برفتد رسمی دورنگی در میان خاص و عامپرده‌ها را جملگی پیدا شود یک پرده‌دار
101. ۱۰۱دانه‌های مختلف از یک زمین گردند سبزنخل‌های مفترق در یک هوا گیرند بار
102. ۱۰۲نغمه‌های ناملایم یک نوا آید به گوشسازهای ناموافق را شود یک نغمه تار
103. ۱۰۳هست با این دین‌فروشانش نخستین داروگیرهست با این نافقیهانش نخستین کارزار
104. ۱۰۴باد قهرش برکند از بیخ این مشت خسیسموج تیغش در رباید همچو سیل این پشته خار
105. ۱۰۵درنوردد از نظر طومار این وهم و خیالپاک سازد صفحه هستی ازین نقش و نگار
106. ۱۰۶تا برآید آفتاب دین ز ابر ارتیابتا شود در گرد کثرت عین وحدت اشکار
107. ۱۰۷گردد از بس انتظام خلق در عهد خوششجمله عالم یکی شهر و در او یک شهریار
108. ۱۰۸قامت آن سرو بالا کاش آید در خرامتا قیامت را ببیند هر کسی بی‌انتظار
109. ۱۰۹جلوه معشوق بر عاشق قیامت می‌کندشیعه را قسمت بود در عهد او عمر دوبار
110. ۱۱۰معنی رجعت همین باشد به پیش شیعیانگر مخالف منکر رجعت بود با کی مدار
111. ۱۱۱از تشیع غیر عشق و عاشقی باور مکنکی توان بی‌عشق کردن اهل و مال و جان نثار
112. ۱۱۲وعده دیدار جانان مرد را جان می‌دهدچون حیات و مرگ عاشق نیست جز در دست یار
113. ۱۱۳چون توان دیدن پس از مردن همان دیدار دوستگردهم فیاض جان زین مژده من معذور دار