1. ۱ز شوخی نه در دیده آیی نه در برندانم چه سازد کسی با تو کافر
2. ۲ادای ترا غمزه سرخیل غارتنگاه ترا فتنه پامال لشکر
3. ۳بلا محو آن کنج چشم مشوشاجل واله آن نگاه محیر
4. ۴شهادت زه آن کمال مقوسسعادت خم آن کمند معنبر
5. ۵ز هر جنبش ابروت در تصوررموزات غیبی درآید مصور
6. ۶خرد گم در اندیشه آن دهان شدندانم چه داری درین نکته مضمر
7. ۷چو حرف میان تو در نامه آرمقلم گم کند جاده خط مسطر
8. ۸بگو چون ننالد به خود آن دلی کونشیند در او تیر ناز تو تا پر
9. ۹فراخ است دامان عیشی که گیردترا یک نفس چون کمر تنگ در بر
10. ۱۰به دور رخت شاخ گل در گلستانسراسر گل زردرویی دهد بر
11. ۱۱به عهد قدت در چمن بی‌تکلفخجالت بود جمله بار صنوبر
12. ۱۲خرامی به خاک شهیدان خود کنکه تا وارهیم از تمنای محشر
13. ۱۳اسیری که محتاج لطف تو باشدسزد گر نشیند ز عالم توانگر
14. ۱۴به اقبال خاری چه گل‌ها که چیندمسلمانی من به عهد تو کافر
15. ۱۵چه لذت ز اندیشه حور کس راکه نگرفته باشد ترا تنگ دربر
16. ۱۶زدی تیرم آسان و دانم که مشکلکبابی توان خورد ازین صید لاغر
17. ۱۷من آن مرغ زارم که از ناتوانیبه گوشی نزد ناله‌ام حلقه دربر
18. ۱۸گهی در هوای قفس می‌کنم جانگهی در فضای نفس می‌زنم پر
19. ۱۹مینداز در ناله‌ام گوش خواهشکه بر سفره من کبابست اخگر
20. ۲۰نفس برنمی‌آرم از گرد کلفتکه آهم کند خاک در چشم اختر
21. ۲۱اگر خاطرم دامنی برفشاندنگردد دگر جیب مشرق منور
22. ۲۲به بال و پر ناله خواهم پریدنشود گر سبکباری ضعف یاور
23. ۲۳یکی بر سر این نه ایوان برآیمدرین خانه تا کی نشینم مکرر
24. ۲۴سبکروحی من نسیم بهارستکه بر خار بن گر وزد گل دهد بر
25. ۲۵سر و برگ آمیزش کس ندارمزنم موج در خویش چون آب گوهر
26. ۲۶به یار سفر کرده من که گویدکه ای چشم غربت ز رویت منور
27. ۲۷تو چون شعله تا از سرم پاکشیدینشاندی به خاکسترم همچو اخگر
28. ۲۸ترا ساخت غربت مرا سوخت دوریتویی گل به دامن منم خاک بر سر
29. ۲۹تو زودم فراموش کردی ولیکنخیال تو نام مرا دارد از بر
30. ۳۰ترا بر زبان قلم نایم اماغمت کرده نام مرا زیب دفتر
31. ۳۱چه درسم که ناخوانده گشتم فرامشچه نامم که نابرده گشتم مکرر
32. ۳۲چو در نامه حال دل خود نویسمفشانم کف خون به بال کبوتر
33. ۳۳منم بی‌تو دامن فشانده به ساقیمنم بی‌تو دل برگرفته ز ساغر
34. ۳۴کسی را که یاری نباشد به دامنکشد دردسر گر نهد لب به کوثر
35. ۳۵نهال طرب بی‌تو در باغ خاطردرختی است پژمرده بی‌برگ و بی‌بر
36. ۳۶چرا دل نباشد مرا بی‌تو درهم؟چه سان بی‌تو خاطر نباشد مکدر؟
37. ۳۷نه پایی که گامی نهم بی‌تو در رهنه دستی که بی‌تو کنم خاک بر سر
38. ۳۸چه سازم که هجران یاران یکدلقضایی است مبرم بلایی مقدر
39. ۳۹چه سازم که شد چاره‌سازی عالمبه بیچارگی‌های گردون مقرر
40. ۴۰به ما داده‌اند اختیاری که داردبه تدبیر گرداب فکر شناور
41. ۴۱چو کشتی فرو شد کسی را به دریاتو خواهیش مختار گو خواه مضطر
42. ۴۲زنم دست و پایی درین بحر بی‌بنولی پا به هستی ولی دست بر سر
43. ۴۳به پیری رسیدیم و لهو جوانیز خاطر نگردید یک ذره کم‌تر
44. ۴۴به اوهام خود عقل مغرور و غافلکه جهل مرکب دگر، علم دیگر
45. ۴۵به خیر و به شر راه بردیم لیکننه تحصیل خیر و نه پرهیز از شر
46. ۴۶تمیز بد و نیک کردن چه حاصلچو هرچیز کردیم بد بود یکسر!
47. ۴۷همان به که از هرچه کردیم حاصلبروبیم خاطر بشوییم دفتر
48. ۴۸به غیر از ثنای امامی که باشدهمه غرق احسانش همه بحر و هم بر
49. ۴۹امام دهم آنکه با عقل اولز یک جیب برکرده روز ازل سر
50. ۵۰علی نقی هادی دین و دنیاامام خلایق شهنشاه عسکر
51. ۵۱درین بحر بی‌بن نیابی نظیرشکه این نه صدف راست یک دانه گوهر
52. ۵۲چه نسبت به افلاک درگاه او راکه خاک درش به ز خورشید انور
53. ۵۳برافتد اگر پرده از روی رایشچو خورشید هر ذره گردد منور
54. ۵۴به جان مجرد چه نسبت تنش راکه با نور ظلمت نباشد برابر
55. ۵۵به درگاه او بار نبود فلک رااگر تا قیامت زند حلقه بر در
56. ۵۶کند سایه گر بر فلک کوه حلمشمکعب براید سپهر مدور
57. ۵۷نسیمی ز زلفش اگر جلوه گیردپریشان فتد عطسه در مغز عنبر
58. ۵۸شمیمی ز خلقش بباید که گرددجهان همچو دامان غنچه معطر
59. ۵۹چه وسعت بود کلبه شش جهت راکه در وی نهد جاه او کرسی زر
60. ۶۰چه گنجایش آغوش علم بشر راکه تا کنه او را کشد تنگ دربر
61. ۶۱اگر شبنم فیض لطفش نباشدنماند نهال امل تازه و تر
62. ۶۲وگر ریشه در خاک مهرش دوانددهد بار عصیان گل مغفرت بر
63. ۶۳درین آرزو پیر شد نخل طوبیکه در اعتدال هوایش کشد پر
64. ۶۴چه فیض است درگاه او را که داردغبار درش جلوه موج عنبر
65. ۶۵چه نورست خاک درش را که گردشچو پیرایه صبح باشد منور
66. ۶۶نبودی به عالم شب از خاک کویششدی طینت آفتاب از مخمر
67. ۶۷حسودش چه شایستگی پیشه داردکه باشد عدم با وجودش برابر
68. ۶۸بتابد گر از دور بر روی خصمششود خاطر مهر چون مه مکدر
69. ۶۹دماغ فلک پر شد از دود سوداز بس رشک قدرش برافروخت آذر
70. ۷۰به هر هفت اندام از رشک جاهشفلک داغ‌ها دارد از هفت اختر
71. ۷۱نیارد زدن دست و پا گر درافتدبه بحر یقینش گمان شناور
72. ۷۲ز طوفان دریای شبهت نداردجز از فکر او کشتی علم لنگر
73. ۷۳زهی پادشاه معظم مظفربه فطرت مقدس به طینت مطهر
74. ۷۴سپهر یقین را و دریای دین رادرخشنده اختر، فروزنده گوهر
75. ۷۵کف دستی از ملک قدر تو ارزدباین هفت کشور نه، هفتاد کشور
76. ۷۶بدین ارجمندی که دیدست فرزند؟مرین نه پدر را ازین چار مادر
77. ۷۷به خاک تو خورشید افشانده پرتوبه راه تو جبریل گسترده شهپر
78. ۷۸ز شوق طواف تو بودی که دیدیرخ یوسف مهر از چاه خاور
79. ۷۹به فیض تو محتاج چون مه به خورشیدعقول مقدس نفوس مطهر
80. ۸۰به گرد تو گردند افلاک دائمبه راه تو پویند پیوسته اختر
81. ۸۱نبودی اگر عکس رویت نبودینه گردون مزین نه انجم منور
82. ۸۲درت خانه آفتابست گوییکه در وی شب و روز باشد برابر
83. ۸۳کسی کو به خاک درت روز داردحدیث وجود شبش نیست باور
84. ۸۴خطوط شعاعی چو گیسوی حوراننموده است خور وقف جاروب آن در
85. ۸۵شها، شهریارا، منم آنکه دائمبه مدح تو دارم نفس خشک و لب تر
86. ۸۶من و طبع فیاض و ورد مدیحتهمان خاطر عاشق و یاد دلبر
87. ۸۷من و خاطری از مدیحت لبالبچو دامان دریای عمان ز گوهر
88. ۸۸به رغبت فروریخت تیغ زبانمبه پای مدیح تو تا داشت جوهر
89. ۸۹به مهر تو دارم درخشنده خاطربه حرف تو دارم فروزنده دفتر
90. ۹۰مرا طالعی همچو خورشید بایدکه سایم به خاک درت چهره زر
91. ۹۱ز دنیا و عقبی مرا بس که یک دمکنم مشت خاکی ز کوی تو بر سر
92. ۹۲ندارم اگر مایه مهر تو دارمدرین ره که دارد ز من توشه بهتر؟
93. ۹۳عمل گر نداریم در راه عقبیهمین بس که علم تو داریم رهبر
94. ۹۴ز مهر تو همراه خواهیم بردنمتاع روایی به بازار محشر
95. ۹۵در آندم که دستی گریبان نیابدمن و دست و دامان آل پیمبر