1. ۱بی‌تو به زندان غم هیچ نجنبم ز جازلف تو زنجیر کرد موی به موی مرا
2. ۲کس به کدامین امید از تو دلی خوش کندعهد ندارد ثبات وعده ندارد وفا
3. ۳سایه سودای او از سر ما کم مبادزلف پریشان که هست سلسله‌جنبان ما
4. ۴او همه تن کبر و ناز ما همه عجز و نیازای دل خام آرزو او ز کجا ما کجا
5. ۵روز وصالش نهشت شرم که بینم رخشدل همه تن داغ من من همه داغ حیا
6. ۶من به چه طالع دگر در دل او جا کنمگریه من بی‌اثر ناله من نارسا
7. ۷عمر نماند به کف، یار نیاید به چنگدل نشود ناامید، کام نگردد روا
8. ۸یار ز ما در گریز، چرخ به ما در ستیزوین دل پر رستخیز خود ننشیند ز پا
9. ۹از پی ما می‌کشد عشق کمان ستمبر دل ما می‌زند غمزه خدنگ جفا
10. ۱۰بسکه غم هجر او تفرقه در ما فکنددربر من دل جدا سوزد و داغش جدا
11. ۱۱گریه من همچو آب سرو قدش را ضرورخنده او چون نمک داغ دلم را سزا
12. ۱۲خنده صبح مراست گریه غم در گلوگریه شام مراست خنده غم بر قفا
13. ۱۳می‌روم از خویشتن، بسته کمر بهر منبوی سر زلف یار نامه به بال صبا
14. ۱۴بوی کباب دلم مغز جگر می‌خوردهان به حدیثم مباد گوش کسی آشنا
15. ۱۵رفت ز عیشم شگون کرده‌ام این آزمونرنگ ندارد کنون در کف من این حنا
16. ۱۶کس به کدام اعتماد دل به جهان خوش کندعمر چنین بی‌درنگ یار چنین بی‌وفا
17. ۱۷کرد ز تاب ستم طاقت من پشت خمگشت ز بس بار غم قامت صبرم دوتا
18. ۱۸همچو کباب ضعیف گریه من بی‌سرشکچون نفس صبحدم ناله من بی‌صدا
19. ۱۹نعمت الوان غم می‌رسدم دم به دمگه ز نوال ستم گه ز عطای بلا
20. ۲۰گرد ره انتظار بوی سر زلف یارآن تن ما را لباس، این دل ما را غذا
21. ۲۱حاصلم از خشک و تر اشکی و لخت جگربر سر این ماحضر هر دو جهان را صلا
22. ۲۲گریه تلاطم هنر، ناله تراکم اثردیده از آن در تعب سینه از آن در عنا
23. ۲۳زورق هستی شکست بس که درین بحر خوردلطمه باد عدم سیلی موج فنا
24. ۲۴عشق وجود مرا رونق دیگر فزودخورد مس هستیم غوطه درین کیمیا
25. ۲۵چشم عدم روشن از گرد وجود منستعشق به تدریج کرد خاک مرا توتیا
26. ۲۶گو بشکن درد عشق یک به یکم استخوانچند کند مغز من ناله نهان در عصا
27. ۲۷یک سر مویی نماند در دل من جای عیشچند کند کاوشم ناوک او جابه‌جا
28. ۲۸ریشه امید من، حسرت جاوید منآن یک ازل ابتدا، این یک ابد انتها
29. ۲۹حسرت من جاودان، طاقت من ناتوانبار ستم بی‌حساب تاب و توان بی‌نوا
30. ۳۰ای به هلاک دلم، بسته کمر بر میانوی به فریب دلم ریخته دامان به‌پا
31. ۳۱از پی آزار جان، دست جفا بر میاندر ره امید دل، پای وفا در حنا
32. ۳۲بهر گریبان دل، دست تطاول درازوز پی دامان وصل، طول امل نارسا
33. ۳۳بی‌غمت اوقات من، جمله به باطل گذشتدر غم بود و نبود، در سر چون و چرا
34. ۳۴تخم محبت ز تو در ته خاک عدمخرمن مهر و وفا از تو به باد فنا
35. ۳۵قاعده دوستی، ضابطه دشمنیآن ز تو ناقص اساس، وین ز تو محکم بنا
36. ۳۶هم ز تو ناقص عیار، نقد دغا و دغلهم ز تو بی‌اعتبار، سکه مهر و وفا
37. ۳۷دور نگردی به سهو، یک نفس از خاطرمبا همه بیگانگی، چون سخن آشنا
38. ۳۸تاب و توانم دگر، در غم و حسرت نماندبه که برم زین الم، بر در شاه التجا
39. ۳۹شاه زمین و زمن سرو بهار چمنرنگ گل و یاسمن، بوی شمال و صیا
40. ۴۰قرت عین رسول چشم و چراغ بتولفخر نفوس و عقول، نقد علی رضا
41. ۴۱هم شرف بوتراب، هم خلف بوالحسنهم لقب او را تقی، هم صفت او را تقا
42. ۴۲گلشن امید را خار رهش شاخ گلدیده خورشید را خاک درش توتیا
43. ۴۳تا که نهاد آشیان بر سر دیوار اوشد به سعادت مثل سایه بال هما
44. ۴۴دامن خود را فلک، گرد از آن کرده استتا کف فیاض او پر کندش از عطا
45. ۴۵درگه او را به خواب بیند اگر آفتابهست دگر تا ابد این سرو آن متکا
46. ۴۶دامن اگر برزند خیمه اجلال اوهشت بهشت برین، دیده شود برملا
47. ۴۷روضه پرنور او، بین که ببینی عیانهر طرفش آفتاب جلوه‌کنان چون سها
48. ۴۸درگه او ارجمند، قبه او سربلندمنظر او دل‌نشین، عرصه او دل‌گشا
49. ۴۹خاک درش را اگر سرمه کند آفتابشب نشود بعد ازین پرده روی ضیا
50. ۵۰سایه دیوار وی همچو بهشت برینکم نکند چارفصل، جلوه فیض هوا
51. ۵۱عرصه صحنش به حسن به ز بهار و چمنجلوه گردش ز فیض به ز شمال و صبا
52. ۵۲بر در او گر نهد چهره زرد آفتاببر رخ گلشن زند سیلی موج صفا
53. ۵۳گر کند از خشت وی ماه فلک کسب نورشب پس ازین نشنود طعنه روز از قفا
54. ۵۴عرصه او بس وسیع، قبه او بس رفیعآن ز ازل تا ابد، این ز سمک تا سما
55. ۵۵گر ز قضا و قدر، بهر جلای بصرگردی از آن خاک در سرمه مه تیره را
56. ۵۶تا ابد ایمن شدی از سبل انخسافوز ازل ایمن بدی، از رمد انمحا
57. ۵۷دانه شبنم اگر بسپردش حفظ توگوهر دندان شود در دهن آسیا
58. ۵۸عرصه جاه ترا وهم بگشت و نیافتنه اثر از ابتدا، نه خبر از انتها
59. ۵۹شرق زمین‌بوس تو، قد فلک ساخت خمعلت پیری نبود، موجب این انحنا
60. ۶۰خلق تو گر خاصیت فاش کند در چمنبعد شکفتن گلش غنچه شود از حیا
61. ۶۱شبنم لطف تو گر یاد گلستان کندکم نشود چارفصل جلوه نشو و نما
62. ۶۲بحر کفت گر دهد مایه ابر بهارخوشه پروین شود، حاصل برگ گیا
63. ۶۳در صدف گل شود، قطره باران گهردست ترا گر سحاب یاد کند در سخا
64. ۶۴زود تواند گذشت در هنر از آفتابگر نظر تربیت کم نکنی از سها
65. ۶۵کفر اگر رخ نهد بردرت ایمان شوددر دو جهان کس ندید خوشتر ازین کیمیا
66. ۶۶بیضه بیضا نهد شب‌پره در آشیانگر اثر تربیت عام کنی چون هما
67. ۶۷دفتر علم ترا، هفت فلک یک ورقگلشن خلق ترا هشت چمن یک گیا
68. ۶۸ای به کمال شرف گوهر یکتای دینوی به جمال خرد لمعه نور خدا
69. ۶۹عقل نخستین ترا، دایه علم و ادبعلم لدنی ترا، میاه فهم و ذکا
70. ۷۰پرتو رای تو گر پرده گشاید ز روینور تجلی شود ظلمت جهل و شقا
71. ۷۱گر ز ضمیرت کند مهر فلک کسب نورماه دهد همچو روز، دیده دل را جلا
72. ۷۲پیش ضمیر تو گر سجده کند آفتابافکند از نور روز بر کتف شب ردا
73. ۷۳بوسه روح‌الامین وقف کف پای تستدرخور هر دست نیست نازکی این حنا
74. ۷۴خنده صبح شرف از نفس پاک تستغنچه تبسم نکرد جز ز نسیم صبا
75. ۷۵غنچه پژمرده‌ایست خاطر فیاض لیکاز نفس پاک تو دارد امید نما
76. ۷۶تیره ز افعال من نامه اعمال منعاقبت حال من نیست به غیر از رجا
77. ۷۷پر ز گنه دفترم، تیره رخ اخترمخاک عدم بر سرم، گر ز تو نبود رضا
78. ۷۸مهر تو در جان و دل، تخم تو در آب و گلنیستم از خود خجل، در ره مهر و وفا
79. ۷۹من سگ کوی توام، واله روی توامزنده به بوی توام، همچو فنا در بقا
80. ۸۰گرچه گنه کرده‌ام، نامه سیه کرده‌اممدح تو شه کرده‌ام مایه روز جزا
81. ۸۱از گنه بی‌حساب مهر تو دارم جواببس بودم این صواب معذرت هر خطا
82. ۸۲گرچه ندارم هنر، مهر تو دارم اثرهیچ نخواهم دگر، مایه همین بس مرا
83. ۸۳تا به قضا و قدر، هست ره خیر و شرباد به دامت قدر، باد به کامت قضا