1. ۱اگرم نه عافیت غمت رقم خلاصی جان دهدکه مرا ز کشمکش بلا و غم زمانه امان دهد؟
2. ۲نرهد ز کشتن اسیر تو ز بلا و محنت زندگیکه تو می کشی و نگاه تو به تن شهید تو جان دهد
3. ۳ز نگاه گرم تو رنگ من پرد ارز چهره عجب مدانکه نگاه رنگ پران تو به چشم نوید خزان دهد
4. ۴تو عنان کشیده کنی نگاه و دوعالم از تو به خون دلچه شود دمی که نگاه تو به سمند غمزه عنان دهد
5. ۵تو به وعده می دهیم فریب و من از نهایت سادگیبه سراب برده‌ام این گمان که به تشنه آب روان دهد
6. ۶نگهت نهفته به من رسید و ز ننگ کشتن من گذشتبه اجل که داشته این گمان که بگیرد آنگه امان دهد!
7. ۷تو ستم زیاده ز حد کنی و دلم زیاده ز حد تنکمگر آنکه داده جفا ترا به من از تو تاب و توان دهد
8. ۸غم ناتوانی من نمی‌خوری و ندانم ازین سپسکه تواند آنکه چو من قرار ستیزه تو به جان دهد
9. ۹نه غم ترا گذری به من, نه شکیب را نظری به منکه محبت تو ز جان من همه این برد همه آن دهد
10. ۱۰نگهت به من گه بیخودی بود آنچنان که کسی به مستکه بود گران سرش از پیاله باده رطل گران دهد
11. ۱۱دل قمریان به روش نمی‌برد ای صنم به چمن درآکه خرام تو روشی ز جلوه به یاد سرو روان دهد
12. ۱۲کشدم ملامت زندگی پس ازین ز غصه خوش آن زمانکه برای کشتنم ابروی تو به غمزه تو زبان دهد
13. ۱۳نگه ستیزه‌گر تو رسم نوی نهاده به دلبریدل مردمان برد آشکار و به طره تو نهان دهد
14. ۱۴که به خسرو آورد این خبر که به یاد یار تو کوهکنلب بیستون مکد از هوس دم تیشه بوسد و جان دهد
15. ۱۵دل من به پرورش تو داده ز دیده خون جگر برونچه گمان که نخل امید من هر آنچه خورده همان دهد
16. ۱۶ز کمند طره پر )ز (تاب تو تابم آن قدری نماندکه به گاه جلوه نهال قامت تو به موی میان دهد
17. ۱۷ز کمان ناز تو تیر غمزه نشانه‌ای چو طلب کندهمه جا اشاره ابروی تو به جان خسته نشان دهد
18. ۱۸نگهت به من نفتد مگر که ستم به ناز تو گفته استکه به ناوک تو قرار چله‌نشینی‌یی چو کمان دهد
19. ۱۹به دیار عشق پریرخان سود آن کند که زیان کندچه خوش آن زمان که غم تو آید و سود من به زیان کند
20. ۲۰نرسم به کام دل ار ز وصل تو, دلخوشم که مراد منهمه را به‌رغم فلک بود که شه زمین و زمان دهد
21. ۲۱شه بحر و بر علی ولی که کف کفایت جود اوشکم گرسنه آز را ز عنای فاقه امان دهد
22. ۲۲نظر عنایت و لطف اگر به غبار رهگذرش افکندنبود عجب که غبار ره اثر نسیم جنان دهد
23. ۲۳چه عجب به شعله اگر دهد نگهش طراوت شاخ گلچه عجب که فیض نسیم گر نظرش به طبع دخان دهد
24. ۲۴گل و سنبلش ز فلک دگر نکند تکلم فضل ویز غبار رهگذر صبا به چمن گر آب روان دهد
25. ۲۵رسد ار )ز (صرصر قهر او اثری به گلشن جاودانبه گل همیشه بهار او اثر سموم خزان دهد
26. ۲۶دهد ار به جنبش آن رضا و به منع این کند اقتضابه زمان درنگ زمین دهد به زمین شتاب زمان دهد
27. ۲۷دل غنچه را نظر عنایتش از نفس خفقان برددم صبح را اثر نگاه مهابتش خفقان دهد
28. ۲۸ز مفاصل فلک امتناع نواهیش حرکت بردبه رگ و پی ز می امتثال اوامرش جریان دهد
29. ۲۹نظر حمایت او ز چهره زرد خور یرقان بردنگه سیاست او به لاله سرخ‌رو یرقان دهد
30. ۳۰پرد ار به بال و پر هوای تو مرغ دل نبود عجببه پر فتاده هوای مهر تو شاید ارطیران دهد
31. ۳۱دل مرده را به مکالمت سخن تو زنده به جان کندتن خسته را به ملایمت نفس تو تاب و توان دهد
32. ۳۲به منا صحت نفست غبار شک از ضمیر خرد بردبه مجادلت سخن تو خاصیت یقین به گمان دهد
33. ۳۳فتد از وقار تو سایه گر به غبار ره نبود عجبکه غبار را ز متانت تو وقار کوه گران دهد
34. ۳۴ز مهابت تو اشارتی چو رسد به جلوه عجب مدانکه جبال را کند از زمین و به جلوه ریگ روان دهد
35. ۳۵اگر از عبیر غبار کوی تو آب روی چمن شودنفس صبا به مناسبت لب غنچه بوسد و جان دهد
36. ۳۶نفتد به ناصیه بحر را دگر از مضایقه موج چینگرش از رواشح دست خود کرم تو ریزه خوان دهد
37. ۳۷نرسد ز سنگدلی جراحت کاوشش به جگر دگراگر از فواضل جود خود کرمت وظیفه کان دهد