1. ۱جلوه ات دوش که سامان چمن می آراستپیش شمشاد قدت سرو نشست و برخاست
2. ۲سایه سرمه ز نامحرمی آنجا نفتدکنج چشمت که حرم گاه عروسان حیاست
3. ۳حسرت شوق به انداز گریبان نرسدسخن عقده گشایی تو در بند قباست
4. ۴هر که درد تو به اندازه طاقت خواهدبر از آن درد نبیند که سزاوار دواست
5. ۵طور او وقت تجلی ببرد صبر از دستضبط دل با تو نه در حوصله طاقت ماست
6. ۶عاشقان گرد ره وعده خوبان مخوریدنامه وصل بتان بر پر سیمرغ وفاست
7. ۷اگر از راست نرنجد دل کم حوصله امحد عشق من و حسن تو کجا تا به کجاست
8. ۸عشقم از هر چه توان گفت فزون است ولینتوان خواست ترا درخور حسنی که تراست
9. ۹با چنین حسن مکن منع من از خواهش خویشکه ترا دیدن و عاشق نشدن کار خداست
10. ۱۰ابر را مایه ز دریاست ولی چشم مرامژه ابریست که سرمایه ده صد دریاست
11. ۱۱هر یک از دیده جدا خون دلم صرف کنندغلط است اینکه اگر کیسه جدا کاسه جداست
12. ۱۲پنبه در گوش نه ای گمشده وادی عشقآنکه ره می زند این قافله را بانگ دراست
13. ۱۳هرچه با خسته دلم غمزه بی رحم تو کردنگه گوشه چشمان تو عذر همه خواست
14. ۱۴عمرها از تو به دل تخم وفا کاشته امآنچه برداشته ام حاصل این کشت جفاست
15. ۱۵پختگی دل به وفای تو نهادن بوده استآنچه می سوزدم اکنون طمع خام وفاست
16. ۱۶گرچه ناکام توام شادم ازین کز دو جهانبه ولای شه مردان دم من کام رواست
17. ۱۷شه اقلیم ولایت علی عالی قدرکه بر آیات جلالش دو جهان تنگ فضاست
18. ۱۸کبریایش چو درآید به تجلی صفاتفتنه از کثرت اندیشه فتد در کم و کاست
19. ۱۹خویش را در بغل فتنه نهان می خواهددر مقامی که کفش قطره فشان بر دریاست
20. ۲۰بحر از خجلت دستش به عرق می افتدقطره را کی سر و سامان شکوه دریاست
21. ۲۱مهر در پیش رخش دست نهد بر سر چشمذره را تاب نظر بازی خورشید کجاست
22. ۲۲جوهر گل نگشاید گره پیشانیتا شنیدست که او نایب دیوان قضاست
23. ۲۳این خدا داند و آن نایب تقدیر خداکفر را بر سر این مساله با دین غوغاست
24. ۲۴نه فلک نقطه موهوم نماید به نظردر بر قصر جلالش که جهان تنهاست
25. ۲۵قدرش آنجا که زند خیمه به صحرای ظهورعرش را جا ز ادب در پس دیوار خفاست
26. ۲۶با تمنای عطای کفش از گوهر کامدامن فقر گرانمایه تر از جیب غناست
27. ۲۷قبه بارگه اوست که از رفعت شانچرخ را در کنف سایه دیوارش جاست
28. ۲۸سایه بام وی آخر به سر چرخ افتادبیضه جغد ببینید که در ظل هماست
29. ۲۹نه کنون شد شرفش قافله سالار وجودقدرش از روز ازل سلسله جنبان قضاست
30. ۳۰چرخ اگر کوی تو با کعبه شود مشتبه اشبی تمیزی است که نشناخته دست چپ و راست
31. ۳۱بر در کعبه قدر تو همان قبله خلقکه دراو حلقه در حلقه چشم بیناست
32. ۳۲من در حلقه بگوشی زنم و در رشگمکه به گوش فلک آوازه این حلقه رساست
33. ۳۳خون لعل از رگ کان نشتر جود تو گشودبسکه از رشک عطای تو تبش در اعضاست
34. ۳۴در زمان کف دربار تو از دعوی جودخاک در کاسه تر از کان ز خجالت دریاست
35. ۳۵آب شمشیر تو از تشنگی اش نرهاندمرض دشمن جاه تو مگر استسقاست
36. ۳۶برق شمشیر تو هرگه جهد از ابر غلافلشکر خصم ترا وعده باران بلاست
37. ۳۷دشمن جاه ترا راه عدم گم نشودکز دم تیغ کجت جاده دارد ره راست
38. ۳۸جوهر تیغ تو در بیضه سمندر داردزان در آتشکده تیغ شر ربارش جاست
39. ۳۹شعله قهر خدا خصم تو در تیغ تو دیدبه یداللهیت اقرار اگر کرد بجاست
40. ۴۰تا نشد تیغ تو کج راه خدا راست نشدابروی تیغ تو در وادی دین قبله نماست
41. ۴۱دوستان شعله تیغ تو نبینند به خوابالتفات دم تیغ تو نصیب اعداست
42. ۴۲بیضه جوهر تیغت چو دهد جوجه مرگآبش از خون سر دشمن و از مغز غذاست
43. ۴۳وعده هایی که به پیکان تو کردست اجلنرسد تا به دل خصم تو کی گردد راست؟
44. ۴۴به رسالت نرود جز به سوی سینه خصمبسته بر بال و پر تیر تو مکتوب فناست
45. ۴۵زره چشم مکن سخت که رد نتوان کردسخن تیر تو در حق عدو حکم قضاست
46. ۴۶سخنش سخت اثر در دل بدخواه تو کردناوک خصم فریب تو زبانش گیراست
47. ۴۷هر دم از کوتهی بخت چرا می نالدسر خصمت که به فتراک کمند تو رساست
48. ۴۸نیزه در گوش سمند تو ندانم که چه گفتکه جدا هر سر موئیش به شوخی برخاست
49. ۴۹آن سبکرو که چو در دیده نهد پا گوییکه در آیینه دل صورت جان جلوه نماست
50. ۵۰گرم سیری که چو گردن به عنان باز نهدآنچه بر خاطر گردش نرسد باد صباست
51. ۵۱شوخ چشمی که ز آسیب تنک چشمی اودست بر پشت وی آن کس که رسانیده حناست
52. ۵۲ندهد تن به تماشا که چو آهوی نگاهمژه تا باز گشایی ز نظر ناپیداست
53. ۵۳توسن عمر اگر سرعت ازو وام کندخضر را عمر ابد مایه یک عهد صباست
54. ۵۴مضطرب چون نشود گاه سبک خیزی او!سم او خاره و میدان فلک پر میناست
55. ۵۵میخ در چشم هلال ارکند از نعل سزددست وپایی که ز خون شفقش رنگ حناست
56. ۵۶این چنین کز دو جهان رفته روا دانستمکه ز یکرنگی نعلش مه نو نیم رواست
57. ۵۷نبود در ضرر از آتش و آبش که چو بادگذرش گاه بر آتشکده گه بر دریاست
58. ۵۸بر سرش شعله صفت دسته کاکل گوییطره دود پریشان شده در دست صباست
59. ۵۹باد آهی شود آشفته مگر موی گسست؟به نگاهی جهد از جای مگر رنگ حیاست!
60. ۶۰زین به پشت وی از آراستگی چون طاووسدو رکاب از دو طرف حلقه چشم عذراست
61. ۶۱دم از آشفته سری موی سر مجنون استیال در سلسله بندی سر زلف لیلاست
62. ۶۲جعد یال از دل سودازده اندوه بر استگره موی دم از رشته جان عقده گشاست
63. ۶۳به گه جلوه گری کاکل آشفته اوسر خط زلف پریشان عروسان ختاست
64. ۶۴حمله اش در جگر کون و مکان رخنه فکنوز دل فتح و ظفر شیهه او زنگ زد است
65. ۶۵چشم نصرت همه بر نقش پی اوست بلیصورت فتح در آیینه نعلش پیداست
66. ۶۶زنگ اگر از دل ایام برد جا داردگرد راهش که بر آیینه خورشید ضیاست
67. ۶۷کس ندیدست چو او دیده به جز همت توکه به یک گام تواند ز دو عالم برخاست
68. ۶۸ای منیعی که بشد لفظ تو تا زیب سخنمعنی پرده نشین چهره نیارست آراست
69. ۶۹در مذاق فصحا طعم سخن بی مزه بودتا نکرد از نمک لفظ فصیحت مزه راست
70. ۷۰گوهر لفظ تو سیراب به نوعی است ز فیضکه چو امواج در او فوج معانی به شناست
71. ۷۱به کلام تو بسنجند کلام دگریکه به دریای سخن گوهر لفظت یکتاست
72. ۷۲فکر ارباب سخن گرچه بلندست ولینسبت سحر به اعجاز کجا تا به کجاست
73. ۷۳شبچراغی است کلام تو که از پرتو آنگوش چون دیده به اسرار معانی بیناست
74. ۷۴می زند جوش ز گوش دل من چشمه نوشکه ز شیرینی لفظ تو پر از شهد صداست
75. ۷۵دفترت طرفه سوادی است در اقلیم سخنکز دم عیسی و آب خضرش آب و هواست
76. ۷۶خطه فیض که در سایه سرچشمه آنعمرها شد که خضر منتظر آب بقاست
77. ۷۷سر خط مسطر او جدول فیضی است روانعوض ریگ در او گوهر معنی پیداست
78. ۷۸حلقه حرف کجش را دو جهان حلقه به گوشدر کف پیر خرد هر الف او چو عصاست
79. ۷۹حلقه میم چو لعل لب خوبان به مزههمچو ابروی بتان دایره نون ناراست
80. ۸۰سرمه چشم جهان بین مضامین دقیقخط و خال رخ خوبان معانی رساست
81. ۸۱ابجد علم به تعلیم خدا کرده روانفطرتت کو به دبستان ازل می پیراست
82. ۸۲عقل کل در کف او لوح الفبا بودستطفل طبعت چو دبستان ازل می آراست
83. ۸۳قلم عقل ترا صفحه مشقی نشودعقل اول که کهن نسخه تصویر قضاست
84. ۸۴تاب خمیازه به آغوش دهد علم دو کونهر کجا کنه تو در حوصله سنجی برخاست
85. ۸۵درک کنهت نشود دست زد فهم کسیاین عروسی است که در حجله گه علم خداست
86. ۸۶حسرت مرقد پاک تو دلم می سوزدکه در آن روضه مرا نقد جهان در کف پاست
87. ۸۷حبذا روضه پرنور که در سایه آنمی توان دید کلید در فردوس کجاست
88. ۸۸مهر اگر تیره شود شمع شبستانش هستگر فتد چرخ ز پا قبّه او پابرجاست
89. ۸۹خادمش شمع به کف شام چو بیرون آیدعلم صبح تو گویی که ز مشرق برخاست
90. ۹۰هر طرف بال و پر سوخته افتد ز ملکچون ز نو خادم او چهره شمعی آراست
91. ۹۱دود این شمع چو از دور عیان دید کلیمدر شک افتاد که از طور چراغی پیداست
92. ۹۲عرش و کرسی چو فلک گرد سرش می گردنددل خورشید ز قندیل زرش خون پالاست
93. ۹۳مهر رادعوی هم چشمی شمعش مرض استچرخ را همسری دود چراغش سوداست
94. ۹۴قدر این قبه بلندست به حدی که به جهدسر اندیشه به فتراک درش نیم رساست
95. ۹۵به فریب چمن خلد ز دستش ندهمگر ز راه تو مرا آبله ای بر کف پاست
96. ۹۶گرچه از ذره کمم در دو جهان لیک چه غمکه دل از مهر توام ذره خورشید نماست
97. ۹۷حرف عشق تو مرا ورد زبانست و دلستچه غم ارطاعت من جمله ازین شغل قضاست
98. ۹۸قد خمید از غم عشق تو و شادم که مرادر همه عمر همین است نمازی که اداست
99. ۹۹شکوه پیش تو ز بی مهری گردون نکنمکاین غباری است که از راه تو روزی برخاست
100. ۱۰۰بسته کام نیم پیش تو با دعوی عشقکه به ناکامیم اینک ز تو صد کام رواست
101. ۱۰۱بس بود از توام این کام که روزی شنوماز زبان تو که فیاض سگ کوچه ماست
102. ۱۰۲حلقه بندگی تست به گوشم ز ازلاز سر زلف تو در گردن جان سلسله هاست
103. ۱۰۳سگ زنجیر توام از که زنم لاف وفاکار در دست توام از که شود کارم راست!
104. ۱۰۴دست گیر دو جهانی و من افتاده ز پااگرم دست نگیری نتوانم برخاست
105. ۱۰۵عرض ناکرده کنم شرخ تمنای تو طیکه ازین فرض ترم گام سخن عرض دعاست
106. ۱۰۶تا بود ناصیه صبح درخشان از نورتا ز آیینه شب صیقل مه زنگ زد است
107. ۱۰۷صبح احباب بدین مژده فروزان باداکه مه روی تو مهتاب کتان اعداست
108. ۱۰۸ورد شام و سحرم شغل دعاگویی توتا ز سیمای سحر رنگ اجابت پیداست