1. ۱چشمه‌ساری کرده جاری در قهستان دماغفیض ابداع خرد کردش لقب سحر آفرین
2. ۲چشمه‌ساری لای آن گلگونه رخسار مهرصاف آن آب حیات و درد آن در ثمین
3. ۳چشمه‌ساری کرده از موج هنر مشاطه‌وارزلف هستی را پریشان بر عذار ماء[و] طین
4. ۴چشمه‌ساری کز شکوه دست دهقانان آنصبح دزدد پنجه خورشید را در آستین
5. ۵چشمه‌ساری کز گل او دست فیض افشانده‌ استگلعذاران سخن را رنگ عصمت بر جبین
6. ۶چشمه ساری کز صفای فطرتش شد منکشفسر هر نه دفتر افلاک بر طبع زمین
7. ۷چشمه‌ساری منشعب از وی قوای مدرکهلای ‌آن انهار شک آمد زلال آن یقین
8. ۸آیت جنات تجری تحتها‌الانهار راستسر این سرچشمه انهار و تفسیر مبین
9. ۹سلسلبیل نطق را هم منبع این سرچشمه استسرنوشت موج فیضش لذه للشاربین
10. ۱۰صاحبان سلسبیل نطق کز اعجاز دمبر عذار وحی می‌بستند زیور پیش ازین
11. ۱۱بیختندی جوهر الفاظ و معنی را نخستپس به آب لجه‌های فیض کردندی عجین
12. ۱۲با وجود این علو فطرت و این اهتمامشاهد تحقیقشان را بود چینی بر جبین
13. ۱۳من کزین نهرم کف لایی کرامت کرده‌اندگر خطا کردم نزیبد بر عذار عفو چین
14. ۱۴در حریمی کآفتاب از بیم گردد لمعه‌ریزدیده خفاش چون گردد در اینجا لمعه چین
15. ۱۵من کیم نا بالغان عقل در طعنم کنندکوثر انفاس را تیره ز لای پارگین
16. ۱۶دست‌پرورد عقولم خواند روح‌القدس لیکمادر جهل از رحم افکنده از ننگم چنین
17. ۱۷من کیم کز بهر قطع رشته جمعیتمدر پریشانی نشیند زلفهای عنبرین
18. ۱۸ناله دردک اگر گستاخ طبعم دور نیستز آنکه هستم نازپرورد دل اندوهگین
19. ۱۹اشک حرماتم که بر مژگان خرامم بی‌ادبکاین چنینم آفریدستند دلها حزین
20. ۲۰من کیم تا غنچه لفظ وفاکیشان شودهمچو داغ لاله‌ای اندر قدح پر دود کین
21. ۲۱من که همچون داغ زاییدم ز مادر تیره‌ روزسعی بختم چون کند خال عذار از حور عین
22. ۲۲من کیم کز جرم من آشفته گردد آنکه هستترجمان ابر لطفش رحمه للعالمین
23. ۲۳ای چریده در زمان حزم کارآگاه توکفرودین در یک زمین آن یک‌نزار این یک ثمین
24. ۲۴ز انتظام راست کاریهای دور خاتمتراست‌کردارست گر کج هست چون نقش نگین
25. ۲۵خرمیهای نسیم نو‌بهار خلق توبر جبین شاهد اندوه هم نگذاشت چین
26. ۲۶ور هم اندک مایه چین هست در زلف نگارهست آن از بهر جهانداروی دلهای حزین
27. ۲۷نی‌ خطا کردم به عهدت در دیار ما نماندیک دل ویران که گردد گنج عشق آنجا دفین
28. ۲۸جرم بر عفو تو از بس واله خود بیندشناز افشان بگذرد چون شاهدان نارنین
29. ۲۹بس بود این تنگ چشمی‌های ما مشت فضولکز گناه خود درین حضرت شویم اندوهگین
30. ۳۰هان فصیحی عذر گستاخی سرودی هوش‌دارتا قلم بازش ز گستاخی نسازد خشمگین
31. ۳۱مدح سنجی‌های او دردسر اقبال اوستدردسر اقبال را کفر‌ست دادن بیش ازین
32. ۳۲تا که گردد لب گنه کاران بی‌سرمایه رادر زمین عذر بر درگاه یزداهن بوسه‌چین
33. ۳۳باد بر لب بوسه‌چینان حریمت را دعاآن چنان زیبا که وحی اندر لب روح ‌الامین
34. ۳۴ابر عفوت مهربان کشتهای جرم بادتا برویاند گیاه مغفرت ز آن سرزمین