1. ۱ز پرده ساز جهان‌ نوا برخاستکه فر شاه صفی تخت و تاج را آراست
2. ۲دهان سکه چو نامش گرفت پرزر شدزبان خطبه ثنایش سرود کامرواست
3. ۳به نیم موجه دلش آز را کریم کندسپهر الحق دریادلی چنین می‌خواست
4. ۴مرض ز ملک طبیعت گریخت از بیمشهمین عقیم به دورش سپهر حادثه‌زاست
5. ۵بهار حلقش عطری فشاند بر عالمکه هر کجا خس و خاریست همچو گل بویاست
6. ۶شکفت در جگر لاله نیز غنچه داغاگر سیاه‌دلی نشکفد گل سوداست
7. ۷چو اوست قبله شاهان زبان ثنایش گفتبه راستی که زبانم به کام قبله‌نماست
8. ۸ستم به عهدش همچون دفینه در خاکستجهان به دستش همچون سفینه بر دریاست
9. ۹شهنشها تو جوان بخت و دولت تو جوانبه عیش کوش که وقت جوانی دنیاست
10. ۱۰تراست غره سال شباب و می‌دانمکه ملک دولت و دین را بهار نشو و نماست
11. ۱۱به ذوق عهد تو عمر گذشته برگرددبه کشوری که تویی در حساب دی فرداست
12. ۱۲سپهر را تو به غایت عزیز مهمانیکه بیشتر ز چهل سال خانه می‌آراست
13. ۱۳ز گونه گونه نعم هر چه بود در عالمبرای مصلحت دولت تو می‌پیراست
14. ۱۴کنون که آمده‌ای میزبان عالم باشکه نعمت خوش خوان سپهر عدل و سخاست
15. ۱۵شها چو جد تو آن شاه آسمان خرگاهبه عزم سیر بهشت از سر جهان برخاست
16. ۱۶جهان چو مردم چشم بتان سیه پوشیدسپهر چون مژه صفهای فتنه می‌آراست
17. ۱۷به نیم لحظه تو گفتی که آفتاب منیرخمیر مایه شام و شب غم و یلداست
18. ۱۸ز باد حادثه بنشست آسمان به زمینزموج اشک زمین همچو آسمان برخاست
19. ۱۹ز بس رمیدی از سایه شخص می‌دیدندکه سایه کسی از کس هزار گام جداست
20. ۲۰جهانیان را شد سر این سخن روشنکه سایه در ره ناامن دشمنی ز قفاست
21. ۲۱که ناگه از افق غیب صبح دولت توطلوع (کرد و) جهان را به عدل و داد آراست
22. ۲۲هنوز فتنه خوابیده چشم می‌مالیدکه تیغ فتنه نشان تو کرد قامت راست
23. ۲۳کنون ز عدل تو عالم چنان شد امن آبادکه سرخ رویی شمع از طپانچه‌های صباست
24. ۲۴همیشه تا گل نوروز بر سر سالستمدام تا ز سحاب آبروی نشو و نماست
25. ۲۵ترا به سیر گل اقبال سایه‌گستر بادکز آن شمیم نسیم وجود غالیه‌ساست
26. ۲۶از آن زمان که دعای تو گشت ما را وردکلیدداری درهای آسمان با ماست
27. ۲۷ترا حیات طبیعی دهد خدای جهانسخا و جود تو بر طول مدت تو گواست
28. ۲۸اگر حیات ابد نیز آرزو داریبه عدل کوش که آب خضر درین صحراست