1. ۱دلم بگرفت ز آیین ریاپوشان پالانیروم از کاروان ناله دزدم دلق عریانی
2. ۲گهی چون باد برخیزم به پابوس تهی گردیگهی چون زلف وا افتم در آغوش پریشانی
3. ۳همه قلبند اما قلب میزانی نه انسانیهمه غولند اما غول شهری نه بیابانی
4. ۴همه با نار ایمن از حماقت گرم هم‌چشمیوی خاکسترند از مرده طبعی و گران جانی
5. ۵کنند از پرده دل صاف خون ظلمت شب راتز درد آن حلی بندند بر نور مسلمانی
6. ۶بیفشارند هردم دیده را از پنجه مژگانزهاب تیره پندارند بارانیست نیسانی
7. ۷سرشک از ننگ دامنشان به سوی دیده برگرددزنند اما ملک را طعنه آلوده دامانی
8. ۸خریدار تماشایند در بازار طور امامتاع دیده را رد می‌کنند از عیب حیرانی
9. ۹ز چاک سینه می‌لافند اما جیبشان هرگزشهید جلوه چاکی نگردید از گران‌جانی
10. ۱۰جگرشان زمهرپرستان و بردوش نفس بندندبه تار سبحه تزویر بار آتش‌افشانی
11. ۱۱لب و انگشتشان را عدل‌داور در بهشت آردز فیض ذکرپردازی به یمن سبحه‌گردانی
12. ۱۲ز دیده اشک می‌خواهند وز دل ناله بی‌رنجیمتاع درد پندارند دریاییست یا کانی
13. ۱۳نه هر جیبی کنداز خشک رود چای دریایینه هر اشکی کنداز موج‌خیز گریه طوفانی
14. ۱۴زلیخا نیز آیین جگر بندد ز داغ مابه آیین دگر بندند محرومان کنعانی
15. ۱۵همه بگداختند از تاب خورشید خرد چون شمعو بال این خسیسال شد کمال نوع انسانی
16. ۱۶اگر اینست دینداری در آیین مسلماناننه دین دارم اگر دارم دگر ذوق مسلمانی
17. ۱۷بشد تیزی ز دندان کلک آهن‌خای را ماناز نام این عبوسان می‌تراود کنددندانی
18. ۱۸وگرنه نشتری می‌آزمودم بر رگ جانشانکه خون بر خاکشان تا حشر می‌کرد گل افشانی
19. ۱۹پرم زین آشیان گیرد پر جبریل اگر دستمبه سوی مشهد مولی ملوک انسی و جانی
20. ۲۰گروهی بینم آنجا خلوت‌آرایان قدس اماهمه یوسف صفت در پیکر اجسام زندانی
21. ۲۱همه خورشید وزین پیکر به گل اندوده ایزدشانوگرنه می‌شد این نه ظلمت از یک لمعه طوفانی
22. ۲۲زتقوی پای بر خورشید نگذارند ور روزیشود از سایه‌شان خورشید پیکر خاک ظلمانی
23. ۲۳زمین آید فراهم از پی پابوسشان چندانکه خندد بر دهان دلبران از تنگ میدانی
24. ۲۴به جاروب مژه روبند ز اعجاز سبکدستینگاه قدسیان را از در و بامش به آسانی
25. ۲۵حکیمانند کز راه تفاخر عقل کل نازداگر خوانند از طنزش پریشان‌گوی یونانی
26. ۲۶سراپاشان ز نور قدس مانند کف موسیتوان بر صفحه دل خواندشان آیات فرقانی
27. ۲۷کریمانند کز تاب حیا گردند خوی‌افشانبه عصیانی اگر بخشند گنج عفو یزدانی
28. ۲۸نهم پا اندر آن فردوس بی‌سر زانکه می‌دانمکه پایم ایمنست از رنج سر سام پریشانی
29. ۲۹گهی در کوثر رحمت بر‌آرم غسل و بر‌بندمسرا‌پای بدن از سجده آیین همچو پیشانی
30. ۳۰گهی گیرم وضو از سلسبیل عفو و بگزارمنمازی کز سجودم مهر گردد مهر نورانی
31. ۳۱ندانم سجده جایز هست بر مهر و مه و انجمکه آرم سجده‌ای دیگر برای شکر یزدانی
32. ۳۲گهی چون باد بر خیزم به گلگشت چمنهایشسرا‌پا جرم را آرایم از گلهای غفرانی
33. ۳۳معماییست جرم من به نام رحمت ایزدکند حل این معما را زبان علم یزدانی
34. ۳۴چراغ محفل ایمن علی موسی جعفرکه از دودش گل خورشید را بخشید رخشانی
35. ۳۵زهی از نور امرت پرتو طور جهانگیریخهی از طور نهیت لمعه رسم جهانبانی
36. ۳۶حسود مصحف فضل تو جان داد از حسد اماشدش شیرازه اوراق دوزخ چین پیشانی
37. ۳۷شکنج آستینت گنج رحمت گشت و می‌ترسمکه قصر عرش را در جنبش آرد ذوق ویرانی
38. ۳۸کمال نوع انسان را مضاعف در تو کرد ایزدموخر زانستی در سلسله ایجاد جسمانی
39. ۳۹اگر جوید خرد برهان درین دعوی ز من گویمنه اول چون دو چندان گشت در اعداد شد ثانی
40. ۴۰به زور بوالفضولان جانشینت گشت خصم آریبه سعی سامری چندی کند گوساله یزدانی
41. ۴۱ولی چون آفتاب موسوی مشرق‌نشین گرددشود آن صبح کاذب از شقاوت شام ظلمانی
42. ۴۲سحاب جود یعنی دست او چون درفشان گرددطمع گردد کرم‌سان زیور اوصاف انسانی
43. ۴۳سحاب جود گفتم دست او را و خطا کردمسرودم نغمه‌ای کز شرم زد لب موج عمانی
44. ۴۴سحاب از بحر گیرد آب و این چون موج زن گرددمتاع هفت دریا را کند یک قطره طوفانی
45. ۴۵کفش با ثروت کونین شد از شرم خوی‌افشانسحابش خواندم و هم هرزه گفتارم ز نادانی
46. ۴۶کشد طغرای رد بر نامه طاعاتم ار قهرتشود خاصیت حسن عمل در نامه زندانی
47. ۴۷وگر مهر قبولت مشتری گردد متاعم راستاند در سلم جنس گناهم عفو یزدانی
48. ۴۸ترا زیبد مدیح خود چه برهان زینت روشنترکه از هر حرف مدح خویش چون خورشید تابانی
49. ۴۹حسودم خنده زن شد کز خطا گشتم خطاب افشانبگو گر نیستی آگه که مستم در ثنا‌خوانی
50. ۵۰بیا مشکین غزالان بین به روی دفترم صف صفسیه مست اوفتاده از شراب ناب روحانی
51. ۵۱قدیم‌ست این جهان نزد گروهی کز سیه مغزیگلاب شرک گیرند از گل توحید ایمانی
52. ۵۲از آن غافل که بی چوب و رسن این چرخ ازرق رادین زودی بهم بستند نجاران امکانی
53. ۵۳که تا آب وجود آید ز کاریز عدم بیرونوضو گیرند دربانان آن مرسوم دربانی
54. ۵۴نبیند بهره‌مندی بی‌ولایت جرم از رحمتنگردد دیده بی مردمک از سرمه نورانی
55. ۵۵معاذالله از آن روزی که در محشر دو عالم راز هم چون گوی بربایند لطف و قهر یزدانی
56. ۵۶طپد بر نیش خاری جنت از ذوق دل‌آشوبیگریزد در شراری دوزخ از بیم تن‌آسانی
57. ۵۷امید و بیم با هم در نبرد آیند کز یکسوکند خنگت به میدان شفاعت تلخ جولانی
58. ۵۸ازل پس‌تر زند چتر و ابد از راه برخیزدوگرنه رنجه سازد تو سنت را تنگ میدانی
59. ۵۹گدازد از خجالت قفلهای معصیت بر درچو درتازی به سوی گنج‌های عفو یزدانی
60. ۶۰گنه از پرتو عفوت چنان گردد که شیطان راشود چون صبح صادق صفحه اعمال نورانی
61. ۶۱کرم بوسد رکابت را که هین درکش عنان ورنهملایک را شود طاعات ناسور پشیمانی
62. ۶۲چو در پیچی عنان خون در تن کر وبیان جوشدکه حرمان شفاعت کردشان بر نامه عنوانی
63. ۶۳به یادت قطره خونی که توفیق سفر یابدز بس اعضا کنند از بوسه بر پایش گل افشانی
64. ۶۴به صد زحمت رسانندش ز دل تا کعبه مژگانحدی خوانان قدسی و پرستاران روحانی
65. ۶۵چو بر مژگان خرامد ناز بر پیچید عنانش راکند گر دیده روح‌القدس بالفرض دامانی
66. ۶۶شها امشب که سوی عرش مدحت بال زن گشتمرهم تا چار ایوان مسیحا بود ظلمانی
67. ۶۷چراغ آفتاب آورد عیسی بر سر راهمنفس بسپرد با من تا کنم صرف ثنا خوانی
68. ۶۸کنونم بر سر یک پا چو نخل وادی ایمنبه گلزارت زبان شعله‌ام مست گل افشانی
69. ۶۹سر انگشت قبولی گر بجنبانی معانی رابه زنجیر فسون در لفظ نتوان داشت زندانی
70. ۷۰برهنه پا و سر بیرون دوند از ذوق پابوستمگر از پایشان رفتار دزدد شرم عریانی
71. ۷۱فروغ حسن یوسف می‌زند جوش از در و بامتمنم آن قطره خون کز هجوم ذوق حیرانی
72. ۷۲برآرم اربعینی بر سر هر نیش تا روزیبه کام دل رسم در دیده رنجور کنعانی
73. ۷۳چه شیرینست با نعتت که الفاظ پریشانمچون لبها روی هم بوسند هنگام سخنرانی
74. ۷۴بهار رحمتا دریای غفرانا کرم موجازهی از جلوه‌ات سیراب باغ فضل ربانی
75. ۷۵لبی اورده‌ام بر هر سر مو نذر پا‌بوستاگر گویی کنم چون آرزو گستاخ میدانی
76. ۷۶نوای خون چکان هم بر سر هر لخت دل دارماگر رخصت دهی گردم در این گلزار دستانی
77. ۷۷ندیدم بهره‌ای زین دل جز این کز خون رسواییگهی اشک مرا سازد عقیقی گاه مرجانی
78. ۷۸ندیدم روی بهبودی در این ماتم‌سرا هرگزبه دست روزگارم همچو دین در دست نصرانی
79. ۷۹زوایای دماغ از تار وسواسم بدان‌سان شدکز آنجا بار بندد عنکبوت نابسامانی
80. ۸۰گهی خاموش بنشینم گهی در ناله گم گردمپریشانم نمی‌دانم ولی رسم پریشانی
81. ۸۱کفی از ظلمت آوردم که خورشیدی عوض گیرمز بازار ولایت این دلم را مهرت ارزانی
82. ۸۲تو دینم ده که گر دنیا دهی آشفته‌تر گردمبه سعی شانه کی هرگز رهد زلف از پریشانی
83. ۸۳فصیجی پر صفیر آشفته شه زاغی تو نی بلبلکه امروز از لبت یک ناله برنامد گلستانی
84. ۸۴صفیر‌آرای باغ قدس یعنی جبرئیل اینجانوای وحی نسراید بدان فرخنده الحانی
85. ۸۵حریم این حرم خود برنتابد بار این زحمتبرو از کعبه گر داری سر ناقوس گردانی
86. ۸۶تو نبضی از دوا و درد خود آگه نه‌ای تن زنکه لقمان را نیاموزد مریض آیین لقمانی
87. ۸۷نفس درکش وگر ذوق دعایت مضطرب سازدبه ایین دگر زیبد در این حضرت دعا‌خوانی
88. ۸۸جگر بگداز و راه روضه مژگان بدو بنماکه این خونین سرشک آرد اجابت را به مهمانی