1. ۱ز مهر سپهر ار کنم شاد جان رابه صابون مهتاب شویم کتان را
2. ۲زبانم که هرگز بد کس نگویدندانم چه بد گفت این اختران را
3. ۳که این مهر‌نام سرا‌پای کینههمه بر دلم تیر دارد سنان را
4. ۴سر بینوایی سلامت وگرنهبه آهی توانم گرفتن جهان را
5. ۵ز لخت جگر غنچه‌وارم لبالبتماشا کنی گر گشایم دهان را
6. ۶ز شعله زبان داشتم لیک عمریستکه گم کرده‌ام همچو اخگر زبان را
7. ۷گر از پستی من دل آسوده باشدبلندی مباد این بلند آسمان را
8. ۸ز بس خاک خواری به سر بر‌‌فشاندمز من دل گرفت این کهن خاک‌دان را
9. ۹چو از بیضه جستم به صد کامرانینهادم درین گلستان آشیان را
10. ۱۰چه نیرنگها ساخت چرخ مشعبدکه بر من قفس کرد این گلستان را
11. ۱۱رسد مرغ این باغ پر‌دام و دد راکه در بیضه نفرین کند آشیان را
12. ۱۲سیه پوشم از جور این چرخ ظالمکه بر من شب تیره کرد این جهان را
13. ۱۳چرا ظالمش خوانمی کز عدالتهدر کرد بر گرگ خون شبان را
14. ۱۴ز مهر لئیمان چه حاصل وگرنهچو رخصت دهم دیده خون‌‌ فشان را
15. ۱۵ز یک غنچه اشک بر شاخ مژگانبه گریه در‌آرم چو ابر آسمان را
16. ۱۶ندارم امید از کسی مهربانینه من دیده‌ام مادر مهربان را
17. ۱۷مرا زاد و پرورد و پیش غم افکندچنان کافکنی پیش سگ استخوان را
18. ۱۸نه زال سیه‌دوک چرخم که دایمکلافه کنم تار و پود زمان را
19. ۱۹نه دهر مخنث مزاجم که گیرمگهی دوست این را گهی دشمن آن را
20. ۲۰مرا عشق از هر دو عالم گزیدهبه من داده اقلیم آه و فغان را
21. ۲۱برای مدد چرخ من کرده تعیینپریشانی طره دلبران را
22. ۲۲چو دندان افعی و نیش عقاربسرشتم به زهراب تیغ ربان را
23. ۲۳ولی با دل سخت دونان چه سازمچه باک از دم تیغ سنگ فسان را
24. ۲۴مخور لقمه این لئیمان که سازندکباب سر خوان دل میهمان را
25. ۲۵مدان ژاژ‌خایم کز‌ین لقمه‌خاییچو من از‌ندامت نخایی زبان را
26. ۲۶چنان گرم دارد تب غم تنم راکه چون شمع سوزم مغز استخوان را
27. ۲۷نه خاموش نه با‌ ز‌بانم ندانملب خامشی و زبان بیان را
28. ۲۸اگر خامشم همچو داغ محبتکه گرداب خون کرده جسم جهان را
29. ۲۹اگر با زبانم چرا شیشه باراندلیرند رزم من سنگ جان را
30. ۳۰زره‌های گردون ره تیر آهمنبندد چو بندد دلم زه کمان را
31. ۳۱زبانم که خوشخو‌تر از برگ گل بودکنون می‌گزد از درشتی دهان را
32. ۳۲اگر دشمنانم ز کین خون بریزندنخواهم که زحمت دهم دوستان را
33. ۳۳طلسمی که از داغ در سینه دارمکند مهربان خصم نا ‌مهربان را
34. ۳۴تو باری دلا زین خرابه سفر کنسبکبار کن این تن ناتوان را
35. ۳۵قناعت به داغی کن ار می‌توانیببین خرمی‌های لاله‌ستان را
36. ۳۶سبک‌رو چو باد بهاران ولیکننقط بار دان نکهت گلستان را
37. ۳۷گرانی نکو نیست هر گونه باشدز گل پرس آسیب گوش گران را
38. ۳۸گران‌بار سازد چمن را بهارانمریدند آزاده ‌طبعان خزان را
39. ۳۹سپهرا قوی پنجه گرگا مرنجانمرین یک رمه لاغر نیم‌جان را
40. ۴۰دلیرانه مگشای سر پنجه بر مامگر خواب پنداشتستی شبان را
41. ۴۱در آن دیده کی خواب را راه باشدکه بیدار دارد نگاهش جهان را
42. ۴۲ندانی که چون شیر حق خشم گیردچه آرد به سر گرگ رو به‌نشان را
43. ۴۳کند مرده ‌وارت به یک دم دو‌پارهبجنباند ار دست قهرش بنان را
44. ۴۴به یک کف هم از آب دریای قهرشز گالی کند اخگر اختران را
45. ۴۵چرا از فلک نالم استغفر‌اللهچرا نور مزدور گردد دخان را
46. ۴۶سرشکم اگر دست احسان گشایدبه صد آب شویم ز خجلت زبان را
47. ۴۷به خار و گل انجمن نیست کارمکه من دوستم صاحب گلستان را
48. ۴۸امام به حق مظهر نور مطلقزمین را مدار و مدیر آسمان را
49. ۴۹علی ولی ابر فیض الهیکه شاداب جان کرد جسم جهان را
50. ۵۰اگر دایه‌ای همچو لطفت نباشدمر اطفال امکان بی‌خانمان را
51. ۵۱که جنباند از بهر آرامش ماشب و روز گهواره آسمان را
52. ۵۲پل از موج بندند بر روی دریابه ملکی که بندی تو سد زمان را
53. ۵۳ز صبح قلم در سپهر ثنایتکه دایم محیط است کون و مکان را
54. ۵۴کند تازه هر دم طلوع آفتابیچه خوش آفریدند این آسمان را
55. ۵۵زدوده توان ساخت خورشید هرگزتو این معجز آموختی مر بنان را
56. ۵۶کس از کلک بی‌جان چگونه تواندثنای سر و سرور انس و جان را
57. ۵۷هم از جوهر اول آید ثنایتشناسد بلی کالبد قدر جان را
58. ۵۸ز طی زمان و مکان بود حرفیبه هم می‌نمودند مبهم نشان را
59. ۵۹چو دلدل به جولان درآمد بیان کردز نقش پی خویش طی مکان را
60. ۶۰زبان بر عدو چون سر‌آورد تیغتمبرهن ادا کرد طی زمان را
61. ۶۱چو امساک دریا و کان دید جودتبفرمود پاس نظام جهان را
62. ۶۲که در چار‌سوی عناصر فروشندجگر گوشه بحر و فرزند کان را
63. ۶۳چه بحر و چه کان چون تو در بخشش آییتهی کیسه سازد ز مغز استخوان را
64. ۶۴مهین پادشاها وکیل الهاچه گویم که رایت نداند مر آن را
65. ۶۵ولی ز ابجد لفظ تقریر معنیشد آیین دبستان امکانیان را
66. ۶۶در آن روز کز دست قهر آفرینشزند بر زمین شیشه آسمان را
67. ۶۷نفوس از علایق مجرد نشیننددر آیینه بینند تمثال جان را
68. ۶۸تو دستم بگیری به دستی که کندیسبک جان‌تر از کاه کوه گران را
69. ۶۹به دستی که شیرازه تازه بستیورقهای فرسوده آسمان را
70. ۷۰سبک جان فشانند اطفال امکانکه بر دیده بندند خواب گران را
71. ۷۱ز دستی که دارد ز نور ولایتچو یک نقطه بر روی ناخن جهان را
72. ۷۲سیه‌نامه‌ام را کرم کن قبولیکه غیرت کند داغ زلف بتان را
73. ۷۳دعای دگر جوش زد از زبانمکه فرض‌ست آمین آن هر زبان را
74. ۷۴چو مازندران ملک تست ای خداوندنگه دار دهقان مازندران را
75. ۷۵نگه‌دارش از بد که کلب در تستمرین پادشاه سلیمان مکان را
76. ۷۶کریمان چو خوان کرم گسترانندنوازند اول سگ آستان را
77. ۷۷تو خود میزبان جهان کردی او رانگه دار چون میهمان میزبان را
78. ۷۸کرامت کنش امتداد زمانیکه بوسد کف پای صاحب زمان را
79. ۷۹پس آنگه به تاج شهادت سرش راسرافراز کن تا بگیرد جهان را
80. ۸۰بس‌ست اینقدر بو‌الفضولی فصیحیبه راه دگر پیچ ازین ره عنان را
81. ۸۱تو آن نیستی کز پی صید معنیکنی زه ز تار عنا‌کب کمان را
82. ۸۲چو خورشید هر صبح از هرزه‌راییگشایی پی خود فروشی دکان را
83. ۸۳ترا همتی هست از دولت عشقکه صد ره به از سود‌خواهی زیان را
84. ۸۴نه جولاهه‌ای چون حریفان دیگرکه بافی به هم تار و پود بیان را
85. ۸۵ز غیب آمد این خلعت از بهر طبعتکه فخرست صد دوده و دودمان را
86. ۸۶ازین کاروان معانی که آمدز مصر خرد سکه کن نقد جان را
87. ۸۷غنیمت شمر مشتری شو که نبودمتاعی بجز یوسف این کاروان را
88. ۸۸بجز نعت مولی مرا مطلبی نیستخدا‌یا تو توفیق ده این زبان را
89. ۸۹کز انفاس قدسی‌نژادان علویپذیرد شب و روز این ارمغان را
90. ۹۰پس آنگه نثار ثنایش نمایدبه شرطی که بر سر نهد نقد جان را