1. ۱همای عشق کشد چون در آشیانه صفیرخروش مرغ دلم بگذرد ز چرخ اثیر
2. ۲شکسته بال دلم مرغ عافیت خصمی‌ستکه در قفس به نشاط‌ست و در چمن دلگیر
3. ۳شکارگاه محبت غریب صید گهی‌ستکه در کمند به رقص آید از طرب نخجیر
4. ۴به نام آب و گل آن دم که قرعه زد غم عشقوداع کرد همان روز ناله را تاثیر
5. ۵چه گلشنی‌ست محبت که چون سموم اجلنسیم اوست به تاراج خون خلق دلیر
6. ۶چه عشق جلوه کند در لباس محبوبیکدام دل که نگردد به چنگ عشق اسیر
7. ۷کدام عاشق و معشوق؟ این همان عشق‌ستکه حال خویش کند نزد خویشتن تقریر
8. ۸که ای فروغ جمال تو آفتاب منیرشکوه حسن تو چون آفتاب عالم‌گیر
9. ۹گهی ز نرگس مست تو هوش در زندانگهی ز فتنه زلف تو عقل در زنجیر
10. ۱۰صف جمال میارا که حست اگر اینستبه یک کرشمه توان کرد عالمی تسخیر
11. ۱۱تو چون به جلوه درآیی سزد که شاهد حسننخست گردد در دام حسن خویش اسیر
12. ۱۲ترحمی که من آن مرغ نو گرفتارمکه هم خموشی او حال او کند تقریر
13. ۱۳به مهد عشق من آن کودک شکسته دلمکه بی طپانچه محنت ندیده بهره شیر
14. ۱۴به باد داد غبارم سموم هجر هنوزنشد جراحت ناسور ما علاج‌پذیر
15. ۱۵کنون چه چاره کنم در غمت که غارت عشقنخست برده به تاراج از خرد تدبیر
16. ۱۶وگرنه هم به جنابی پناه باید بردکه هست خاک درش خلق را ز فتنه مجیر
17. ۱۷شه سریر ولایت علی ولی اللهامام مشرق و مغرب امیر کل امیر
18. ۱۸زهی کمال جلالت منزه از نقصانچنانکه ذات خداوند از شبیه و نظیر
19. ۱۹همان شهی تو که مستوفی ممالک کنلب محاسبه بگشاید از پی تقریر
20. ۲۰نخوانده یک ورق از دفتر فضایل توبر آفرینش باید جهان جهان توفیر
21. ۲۱به یاد قهر تو اطفال مهد امکان رادهد زمانه ز پستان تربیت گر شیر
22. ۲۲مجاوران دبستان کون نگشایندزبان به آیت وحدت مگر ز بیم دبیر
23. ۲۳پدید گشتی ز اصلاب نطفه دانشمندز دست طبع تو می‌یافت آدم ار تخمیر
24. ۲۴ز فیض لطف تو می‌شاید ار دگر اطفالنهند تخته تعلیم در کنار دبیر
25. ۲۵به یاد نطق تو بگشاید ار مصور دستدم از حیات موبد همی زند تصویر
26. ۲۶نفاذ حکم تو در گوش آسمان می‌گفتکه هین بگو که عنان بازپس کشد تقدیر
27. ۲۷وگرنه گویم کاندر مضیق چاه فناعدم کند چو حیات عدوش در زنجیر
28. ۲۸نعوذ بالله از آن دم که خاک میدان رابه خون خصم کند تیغ پردلان تخمیر
29. ۲۹کند فرامش از های و هوی لشکریانسپهر رحم و عدو زندگی اجل تقصیر
30. ۳۰تو چون کمان به کف آری نخورده بوسه هنوزدهان ناوک کین تو از لب زهگیر
31. ۳۱فضای عرصه میدان شود لبالب جانچنانکه بشکند اندر کمان بینش تیر
32. ۳۲به غیر تو سن تو دست مرحمت ننهدکسی به فرق عدو چون کشد ز غصه نفیر
33. ۳۳چه توسنی که اگر فی المثل برانگیزبه هم عنانی او چرخ اشهب تقدیر
34. ۳۴چنان به گام نخستین ز چرخ درگذردکه عقل روز نخستین عشق از تدبیر
35. ۳۵بزرگوارا ای آنکه ذاتت از نقصانچو دست جهل زاکسیر دانش است فقیر
36. ۳۶چو خامه مدح تو املا کند فروخواندحدیث نحن له عابدون زبان صریر
37. ۳۷درین دوروز که خوردم زجام فرقت توشراب دوری ای چاکر تو چرخ اثیر
38. ۳۸به گوش جانم هر دم اجل چو مفتی شرعهزار بار فزون خوانده آیت تقدیر
39. ۳۹من وجدایی از درگهت معاذاللهگناه خصمی بخت ست جرم بنده مگیر
40. ۴۰بگو به عفوت کای ملجا و ملاذ گناهبگو به لطف کای عذرنامه تقصیر
41. ۴۱فلان که هم از ازل در سجود درگه مابه خاک عجز همی سود رخ چو بدر منیر
42. ۴۲از چشم زخم حوادث اگرچه یک دو سه روزبه چنگ فرقت این آستانه بود اسیر
43. ۴۳کنون رسید لبی با هزار قافله عذرتو هم چو مرحمت عام عذر او بپذیر
44. ۴۴همیشه تا بود این نیلگون آینه‌رنگبه کارخانه تقدیر صاحب تدبیر
45. ۴۵سگ ولای تو بادا وگرنه برگرددچنانکه بشکندش بار این مصیبت تیر