1. ۱خنده زد گلهای رنگارنگ شرمم بر عذارگلستانم را مبارک باد فیض نوبهار
2. ۲هر سر مویم کلید قفل محنت خانه‌ایستغم مرا بهر گشاد خویش دارد بی‌قرار
3. ۳از بن هر موی من طوفان شرمی موج زدکس چو من هرگز مباد از کرده خود شرمسار
4. ۴سالها درس وفا خواندم بر استاد عشقبی‌وفا گشتم ز بخت واژگون انجام کار
5. ۵یا چو همرنگی به یار خویش شرط دوستیستکرد در طبعم سرایت بی‌وفاییهای یار
6. ۶تیزناخن بود دهر و تار پیمانم گسسترشته جان کو که پیوندم بر آن بگسسته تار
7. ۷صیقل غم زنگ از آن ز آیینه رویم زدودتا نماید صورت نامردی من آشکار
8. ۸حیض مردانست بدعهدی و من چون حایضمهم به خون خویشتن غسلی برآرم مردوار
9. ۹بعد از آن گر رخصت اقبال باشد سجده‌ایآرم اندر آستان خان کیوان اقتدار
10. ۱۰موجه دریای احسان خان دریا دل حسینآنکه بر دریای دولت موج‌سان بادا سوار
11. ۱۱آنکه طفل فطرتم را ابجد حسن قبولکرد او تعلیم و بودش آفرینش پیشکار
12. ۱۲آنکه ز انفاس مسیحا و دم روح‌القدسساخت ترکیب گلم همچون دل کامل عیار
13. ۱۳آنکه از تشریف مدحش بکر فکرم یافتیخلعتی هر دم لعاب قدسیانش بود و تار
14. ۱۴آنکه همچون نقطه موهوم بودم بی‌نسبچون سویدای دلم کرد از کرم عالی‌تبار
15. ۱۵آنکه چون در موج خون دیدی دل ریش مرازاشتیاق ناله چون تار غمم زار و نزار
16. ۱۶هر رگ جان مرا دادی نوای تازه‌ایکافرین بر سعی آن مضراب و آن اقبال تار
17. ۱۷آنکه گر آشفته دیدی طره بخت مراشانه کردی دست اقبالش به مژگان نگار
18. ۱۸آنکه گر از ضعف ماندی ناله‌ای بر لب مرامی‌رساند از پایمردی تا حریم گوش یار
19. ۱۹آنکه اول سجده کردی در حریم دولتشزان سپس بر اشهب معنی شدی لفظم سوار
20. ۲۰عزم تسخیر جهان کردی و از اقبال اوهفت اقلیمش شدی مفتوح با این نه حضار
21. ۲۱آنکه بخت تیره‌روزم بود زو بر اوج قدرسالها هم خوابه خورشید چون زلف نگار
22. ۲۲آنکه رأس المال نطقم بود لفظی چند پوچطوطیم در شکرستانها چو شد دستان سپار
23. ۲۳کشور فیضم مسلم داشت لطفش تا گشودکاروانی از معانی در دل هر لفظ بار
24. ۲۴آنکه هر طفل رقم کز خامه‌ام زاینده شددر کنار حسن دادش پرورش چون خط یار
25. ۲۵آنکه کرد از کوکب بخت سیاهم آفتابکردمش از تیره‌روزی منکسف خورشیدوار
26. ۲۶خاک بر فرقم که گردیدم غبار خاطرشآنکه بر من مهربان‌تر بود از باد بهار
27. ۲۷رفت آن کز دولتش بی‌منت چشم نیازاز تماشای بهشت ناز بودم کامگار
28. ۲۸وین زمان چون زخم سرتاسر همه چشمم ولیجمله خونبار از نهیب چشم‌زخم روزگار
29. ۲۹گلشنی راکش درم روح‌القدس یک غنچه بوددست قهرش بست آیین بهار از نیش خار
30. ۳۰در درختستان طبعم زآفت بی‌میوگیمی‌طپد در آرزوی سنگ طفلان شاخسار
31. ۳۱می‌چکید آب حیات از شعرم اکنون می‌چکدآب خجلت بس که هست از نسبت من شرمسار
32. ۳۲نظم من لولوی لالا بود تاج فخر رافوج ادباری بر آن بگذشت و شد پامال عار
33. ۳۳دولتش عمری به نامم خطبه اقبال خواندبر فراز عرش عزت در حریم اعتبار
34. ۳۴در حضیض دوزخ بی‌اعتباری این زمانمنبر شیطان شدم از طالع ناسازگار
35. ۳۵نام من کز فر او زیب نگین قدس بودخاتم ابلیس دارد این زمان زین نقش عار
36. ۳۶در گلستان خیالم گر سمومی می‌وزیدحسن طبعم بوی پیراهن بر آن می‌کرد بار
37. ۳۷وین زمان کز من بهار خلق او رنجیده استیاد خلد ار بگذرد زینجا برد غم یادگار
38. ۳۸چون شمارم قطره قطره بحر احسان تراکشتی اعداد طوفانی شود ز آغاز کار
39. ۳۹هم مگر از دیده گیرم یاد قانون حسابورنه کس چون بحر را زینگونه آرد در شمار
40. ۴۰داورا دارم حدیثی بر زبان کز بیم آنمی طپد خون در رگ اندیشه ام سیماب وار
41. ۴۱می‌زند آن مرغ وحشی بر در و بام قفسسینه گرمی کز آن آتش گریزد در شرار
42. ۴۲بندمش صد ره به زنجیر نفس اما ز شوقبگلسلد زنجیر را هر گه که گردد بی‌قرار
43. ۴۳گوش نطقت کز نوای شکر تنگ شکرستناله‌های تلخ کامان را در آن حضرت چه کار
44. ۴۴با توام یارای گویایی نماند اما بگوچارکت راکز فصیحی قصه او گوش دار
45. ۴۵گرچه یک عالم گناهم هست عفوت را بگوکز سحاب لطف خود یک قطره بر عالم ببار
46. ۴۶رشحه‌ای کم‌گیر از آن شاداب ابری کو کنداز متاع قطره‌ای ترتیب سامان بهار
47. ۴۷لمعه‌ای فانی شمر زآن آتش ایمن که کردیک فروغش ظلم را چون ظلمت شبهای تار
48. ۴۸نکهتی معدوم انگار از گلستانی که هستنیش خارش اوستاد ناف آهوی تتار
49. ۴۹رخصت یک جلوه ده در طور احسان عفو راتا لب از گستاخی «ارنی» نماند شرمسار
50. ۵۰من کجا سامان عذر استغفرالله از کجالیک شهدی می‌تراود از لبم بی‌اختیار
51. ۵۱شب که می‌رفت از حریمت عذر می‌گفت آفتابکاندرین سیر و سفر نبود مرا هیچ اختیار
52. ۵۲ور مرا هیچ اختیار ستی مجاور بودمیاندرین حضرت که بادا صبح قدرش پایدار
53. ۵۳خود همین عنوان عذر نابسامان منستگر پذیری ورنه امر از تست لطف از کردگار
54. ۵۴تا که پیش گرم‌رویان شبستان چمنعذر سردیهای دی خواهد لب باد بهار
55. ۵۵عذر سردیهای من در گلستان عفو توگرم‌روتر باد هر دم چون گل روی نگار