1. ۱سبحان الله چه بارگاه استاین عرش مقدس اله است
2. ۲اینک دل کشتگان درین کویلبیک‌زنان و ربناگوی
3. ۳اینک جبریل دور و مهجورهمچون نفس مسیح رنجور
4. ۴اینک قدم فراخ داماننه گوی نموده بر گریبان
5. ۵اینک عدم حدوث‌پیمایک قطره نه و گزاف دریا
6. ۶نی‌نی سخن‌ست و بارگاهشکونین طلیعه سپاهش
7. ۷بسته کمر ادب ز هر سویصف صف گل روی عنبرین بوی
8. ۸شهری‌ست بروین ملک افلاککوته ز آنجا کمند ادراک
9. ۹آنها سکان آن دیارندز آن بر دم قدسیان سوارند
10. ۱۰بی آن که سپهر خنه سازندتا بنگه خاکیان بتازند
11. ۱۱تسخیر کنند ملک دل رادر رقص آرند آب و گل را
12. ۱۲و آنگه ز زبان علم فرازنددر غارت گوش و هوش تازند
13. ۱۳تازند سبک‌عنان‌تر از جاناز دست و زبان کرشمه‌افشان
14. ۱۴کردند هم از دوال اعجازدر کوس سپهر غلغل انداز
15. ۱۵با این همه آب و رنگ شاهیچون داغ خوشند با سیاهی
16. ۱۶با آن که شهان ملک گیرندفرمانبر خامه دبیرند
17. ۱۷نه هر سخن این چنین شگرفستاین باده فزون ز ظرف حرفست
18. ۱۸حرفی دو سه پوچ چیده بر همچون از دم عیسوی زند دم؟
19. ۱۹لفظی که چو از زبان زند جوشاز بیم سماع تب کند گوش
20. ۲۰آن معنی مرده راست تابوتاز خوان مسیح کی خورد قوت
21. ۲۱آنست سخن به کیش اعجازکز شاخ نفس چو کرد پرواز
22. ۲۲بر عرش ز کبریا نبیندبر طارم لامکان نشیند
23. ۲۳شاهیست سخن ز خطه جانبر باد سوار چون سلیمان
24. ۲۴بر درگهش‌اند صف صف از هوشدر دست کلید و حلقه در گوش
25. ۲۵هر دم فتحی کند بسامانچون بخت جوان خان‌بن خان
26. ۲۶نوباوه نخل کامگاریفرزند عزیز تاجداری
27. ۲۷آرایش مسند خراسانتاج سر سرواران حسن‌خان
28. ۲۸بسم الله ده کتاب ادراکدیباچه هفت جلد افلاک
29. ۲۹از نور کمال کامیابستگویی فرزند آفتابست
30. ۳۰آموخته است از ملک خوییا خود ملکی‌ست آدمی روی
31. ۳۱کوچک سن و در خرد بزرگستآرایش دودمان ترکست
32. ۳۲با آن که پسین شمار هستی‌ستپیشین گل نوبهار هستی‌ست
33. ۳۳لفظی که نفس به مدحش آراستمیراث‌خور لب مسیحاست
34. ۳۴شاداب دری‌ست چشم بد دورچشم صدفش ز نور معمور
35. ۳۵چندان که گمان بری ثمین استآری زین بحر در چنین است
36. ۳۶دانی که چه بحر بحر احسانفرمان‌ده کشور خراسان
37. ۳۷مسنددار زمین اقبالبر خاک درش جبین اقبال
38. ۳۸خانی که از آن جهان برین استمسند آرای خان چین است
39. ۳۹ماهی است ز عالم الهیپرورده آفتاب شاهی
40. ۴۰لیکن بدر است دایم این ماهاز همت نور اختر شاه
41. ۴۱فرزند چنان پدر چنین استآن نقش نگین و این نگین است
42. ۴۲خاتم بی‌نقش باصفا نیستبی‌خاتم و نقش را بقا نیست
43. ۴۳بی بهره مباد تا جهان هستزین خاتم و نقش ملک را دست
44. ۴۴اقبال به هر دو باد دلشادزین هر دو سپهر باد آباد
45. ۴۵وز دولتشان من و فصیحیبخشیم مسیح را مسیحی
46. ۴۶ز آن گونه زنیم حلقه نورکاین مهر شود ز رشک رنجور
47. ۴۷سازیم ز کیمیای اعجازاز جوهر خاک گوهر راز
48. ۴۸و آنگه همه را به دست افکاردر موحتشان کنیم ایثار
49. ۴۹ای خنده آفتاب اقبالوی جبهه فتح باب اقبال
50. ۵۰ای زبده دودمان دولتوی مهد تو آسمان دولت
51. ۵۱پرورده شیر آفتابیدر عقل دبیر آفتابی
52. ۵۲دولت به تو در زمانه نازانچو[ن] نحس به روی ماه کنعان
53. ۵۳زین پیش سپهر نوجوان بودوین مهر چراغ آسمان بود
54. ۵۴اکنون که زمانه از تو طورستخورشید چراغ مرده نورست
55. ۵۵از صبح کند سپهر فرتوتاز بهر چراغ مرده تابوت
56. ۵۶بخشای گناه این کهن‌پیربرخیز و به التماس تقدیر
57. ۵۷کن تازه دل فسرده اش راکن زنده چراغ مرده اش را
58. ۵۸چون زندگی از تو درپذیرداز صرصر حشر هم نمیرد
59. ۵۹گردید ز تندباد احزانگر طره دولتت پریشان
60. ۶۰آشفته مشو ز بخت زنهارسری‌ست زمانه را درین کار
61. ۶۱می‌خواست بدین طلسم جانکاهسازد علمت ز شعله آه
62. ۶۲تا چون شه عشق سرفرازیاقبال کند علم طرازی
63. ۶۳هرگز علمت نگون نگرددآب طرب تو خون نگردد
64. ۶۴اینک ازل و ابد نشستنددر بندگی تو عهد بستند
65. ۶۵اینک علمی ز صبح آمالبرداشته آفتاب اقبال
66. ۶۶تا چون تو عنان به جنبش آریوین مهر شود چو مه حصاری
67. ۶۷شبخون آرند بر حصارشچون سایه کنند خاکسارش
68. ۶۸اقبال کمینه خادم تستفتح و نصرت ملازم تست
69. ۶۹تو دیده دولتی و اینانبرگرد تو بسته صف چومژگان
70. ۷۰شد سکه ز انتظار نامتخونریزتر از دم حسامت
71. ۷۱برخیز و سمند کن سبک پویاز چهره سکه موج خون شوی
72. ۷۲چون خطبه ز تو ندارد القابدر کام خطیب شد ز شرم آب
73. ۷۳ز‌ آن پیش که گردد آب آذربندد کمری به کین منبر
74. ۷۴بشتاب و زلال خضر دریاباز خطبه بنام سکه از آب
75. ۷۵شیر فلک پلنگ دندانبا خصم تو کرد رو به میدان
76. ۷۶دانند آنان که اهل رایندتا زین دو کدام بر سر آیند
77. ۷۷می‌خواست زمانه پادشاهیتکافکند به دودمان شاهیت
78. ۷۸کان را که به کعبه ره نماینداز خلد دری برو گشایند
79. ۷۹چون در تو بس گرانبها بوداو را صدفی چنین سزا بود
80. ۸۰آنها که گهرشناس جاهندوز رای مدبران راهند
81. ۸۱چون بهتر ازین صدف ندیدنداز بهر تو این صدف گزیدند
82. ۸۲زنهار سپاس این صدف گویزین بحر شمار خویش را جوی
83. ۸۳می‌باش چو طبع خود وفاداراز دست عنان مهر مگذار
84. ۸۴تا چون مهر این جهان بگیریدر یک یورش آسمان بگیری
85. ۸۵تا هست زمانه کام و نا‌کامبا دشمن و دوست توسن و رام
86. ۸۶خنگت بادا سپهر توسنرامت بادا جهان ایمن
87. ۸۷نازان به تو باد سرفرازیتیغ تو کند به فتح بازی
88. ۸۸خصمت بادا چو زخم ناسوراز درد دواگداز معمور
89. ۸۹آن بنفس شناس عقل اولزو نفس کمال کل مکمل
90. ۹۰آن کس که عطای فضل دادشبوالفضل عطا لقب نهادش
91. ۹۱در فضل شریک غالب منهم صاحب و هم مصاحب من
92. ۹۲امروز گزیده جهان اوستفرزند مهین آسمان اوست
93. ۹۳آن مه نه که شد ز سال و مه مهآن مه که از آنست عقل فربه
94. ۹۴پاکیزه گهر چو نار ایمنچون خاک به نیک و بد فروتن
95. ۹۵خلقش شمعی که کرد روشناز صرصر عاد داد روغن
96. ۹۶هر رشته که خلق او طرازدنتواند چرخ پاره سازد
97. ۹۷یونان حکم بدو مباهی‌ستبرهان طبیعی و الهی‌ست
98. ۹۸آن و هم که دست کشت جهل استهم طینت و هم سرشت جهل است
99. ۹۹ملزم نه اگر ز حجت اوستگفتی گل هر دو کون خودروست
100. ۱۰۰در کشور او [ز] چشم بد دورجز عاشق نیست هیچ رنجور
101. ۱۰۱آن هم ز مروتست کو رابگذاشته بی تب مداوا
102. ۱۰۲کان رنج که اصل جان پاک استدارو آن را تب هلاک است
103. ۱۰۳ور نی بندد ز باد سوداتب لرزه شعله جنون را
104. ۱۰۴در عهد وی از مرض ننالندخود مرگ و مرض همه محالند
105. ۱۰۵کان دم که شد او مسیح آثارخیل مرض و اجل به یکبار
106. ۱۰۶اقلیم وجود را شکستنداند حشم عدم نشستند
107. ۱۰۷در آینه‌ای کزو مصفاستهر اعمی را جمال پیداست
108. ۱۰۸آیینه که رای او بسازداز بس که خودش و نکو بسازد
109. ۱۰۹یوسف که در آن جمال بینداز دیدن خود ملال بیند
110. ۱۱۰از حسرت آینه ندیدنگردد به نگاه خویش دشمن
111. ۱۱۱آنها که مدبران کارندقاروره چرخ پیشش آرند
112. ۱۱۲آنها که سپهر بی‌سرانجاماز رنج حدوث گشته سرسام
113. ۱۱۳هر صبحدمش تبی بگیردچون شام شود تبش بمیرد
114. ۱۱۴چون دل به علاج درگماردآید قدم و فغان برآرد
115. ۱۱۵کاین خیک ز باد گشته فربهاز رنج حدوث اگر شود به
116. ۱۱۶بردارد نعره انااللهگردد ملکوت و ملک گمراه
117. ۱۱۷هر نشئه که از میی برون تاختدر قصر دماغ او وطن ساخت
118. ۱۱۸قصری چو بهشت یافت معمورسامان بهشت و ساحت طور
119. ۱۱۹هر نقش که خامه الهیبنگاشت ز ماه تا به ماهی
120. ۱۲۰دید آن همه را در آن سطر لاباز پرتو شمع قدس شاداب
121. ۱۲۱دید آبله‌پای عقل کل راآن مهدی هادی سبل را
122. ۱۲۲از بهر نظام کل در آنجاهمچون مژه پیش دیده بر‌ پا
123. ۱۲۳ان را که ز عقل دید سادهز آنجاش برات عقل داده
124. ۱۲۴آن را که به عقل دید همزادز‌ آن حضرت قدس کرده آباد
125. ۱۲۵آری ملک الملوک فضل اوستاو مغز و عقول جملگی پوست
126. ۱۲۶او شهرنشین آشناییوین مشت عقول روستایی
127. ۱۲۷امروز هنرشناس ما اوستما نکهت خفته و صبا اوست
128. ۱۲۸نکهت چون رنگ خوش غنودیگر جلوه دهش صبا نبودی
129. ۱۲۹ما از گل قدس یادگاریمپرورده ناز نو‌بهاریم
130. ۱۳۰آن باد که قدر ما نداندما را به بهای جان ستاند
131. ۱۳۱این طرفه که صرصر خزانینستاندمان به رایگانی
132. ۱۳۲این کلک که نقشبند رازستبر صفحه جان رقم طرازست
133. ۱۳۳آنجا که گشاید او لب رازچون سحر تهی رویست اعجاز
134. ۱۳۴نازک رقمی که او نگاردچون نخل بلا شکر برآرد
135. ۱۳۵لرزد رقم از شکوه این نیچونان که شکر بریزد از وی
136. ۱۳۶طفل نطقش به صد تکلفبازیچه کند ز حسن یوسف
137. ۱۳۷کرد از لب سحر ساز یک چندبر صفحه گلشنی شکرخند
138. ۱۳۸گلشن نه سفینه مرادیچون دیده بیاض خوش سوادی
139. ۱۳۹هر صفحه در او عذار وردیهر سطر درو بهار دردی
140. ۱۴۰هر غنچه درو دل فگاریستآراسته محمل بهاریست
141. ۱۴۱هر نقطه درو دلیست خستهدر هودج طره‌ای نشسته
142. ۱۴۲از رشحه خامه‌ام چو این باغشست از دل لاله‌های خود داغ
143. ۱۴۳بردم بر باغبان که بستاناین باغ و برو نظاره افشان
144. ۱۴۴چون دید چمن چمن گل رازدر خنده گم از نسیم اعجاز
145. ۱۴۵گشتش لب گل ز خنده مجروحشد همچو شمیم گل سبک روح
146. ۱۴۶برخاست ز جا چو شعله نورنی‌نی غلطم چو جلوه طور
147. ۱۴۷پیش آمد و بوسه داد دستممن در خوی خون چو گل نشستم
148. ۱۴۸رفتم که زمین او ببوسمو آن خاک گشاده‌رو ببوسم
149. ۱۴۹عقل آمد و برد اختیارمبنشست پی صلاح کارم
150. ۱۵۰گفتا لب تست مخزن غیباز بوسه تهیش به بود جیب
151. ۱۵۱هر چند که بوسه نیازستاما به هوس دریش بازست
152. ۱۵۲نظاره این گل هوس بویاز دامن دیده‌ات به خون شوی
153. ۱۵۳چون غنچه دل به خون خود جوشخنده به نسیم خلد مفروش
154. ۱۵۴ور ز آنکه سر نثار داریجان را ز پی چه کار داری
155. ۱۵۵گفتم که غبار جان هوا شدروز[ی] دو سه پیش ازین فدا شد
156. ۱۵۶دل هم دو سه روز پیش ازین مردبگذاشت مرا و رخت خود برد
157. ۱۵۷گفتا نه دل و نه جان چه سازی؟وین نرد محال با که بازی؟
158. ۱۵۸این خاتم نقشبند دولتوین جبهه نوش خند دولت
159. ۱۵۹کش دست تو نایب سلیمانستبرنامه عشق و حسن عنوانست
160. ۱۶۰گه موجه کوثرش نویسیگه چشمه شکرش نویسی
161. ۱۶۱کوثر ز کجا و موج ناموسکش باد فکنده بر جبین بوس
162. ۱۶۲وین بوس کزو به دست داریبر گوهر از آن شکست داری
163. ۱۶۳سرجرعه چشمه‌سار قدس‌ستمشاطه نو‌بهار قدس‌ست
164. ۱۶۴شکر ز کدام دودمانستاین فخر کجا سزای آنست
165. ۱۶۵در سلسله شک رز خستنگذاشت مگس فروغ عصمت
166. ۱۶۶وین شهد ز عصمت آفریدهروی مگس هوس ندیده
167. ۱۶۷این جلوه که حسن ازوست معمورفیضی‌ست چکیده از دل نور
168. ۱۶۸شو قیمت دست خویش بشناسبرگوی یدالهست و مهراس
169. ۱۶۹ور خصم کند ز جهل ابرامزین مهر نبوتش کن الزام
170. ۱۷۰بل دست دو کون زیر دست آربر هفت صف فلک شکست آر
171. ۱۷۱شاید که دو روز شادمانهبنشینی از غم زمانه
172. ۱۷۲از سفره چرخ لقمه کامنامردان را شود سرانجام
173. ۱۷۳کاین هفت تنور نان هر مردآن روز که پخت خام‌تر کرد
174. ۱۷۴رفتم به طواف حضرت عشقتا کدیه کنم ز حضرت عشق
175. ۱۷۵دیدم طفلی گرفته بر دوشچون مردمک نظر سیه‌پوش
176. ۱۷۶بسیار نحیف‌تر ز مژگاناز هر مژه لیک دجله افشان
177. ۱۷۷چون آه ز غصه قد کشیدهچون ناله ز درد آفریده
178. ۱۷۸در مهد عدم به رنج بودهیک لحظه ز رنج ناغنوده
179. ۱۷۹در صلب و رحم ندیده گوییبی سیلی غم شکفته‌رویی
180. ۱۸۰نه منزل بطن را به یک گامطی کرده ز شوق مهد آلام
181. ۱۸۱ز آن دم که به مهد آرمیدهپستان ثنای غم مکیده
182. ۱۸۲گفتم این طفل بوالعجب چیستوین طرفه‌گهر ز لجه کیست؟
183. ۱۸۳مستانه ز بس که دیده حالممدهوش شد از می سوالم
184. ۱۸۴در خنده بیهشی چو گل خفتو آنگاه به هوش آمد و کفت
185. ۱۸۵این طفل دل رمیده تستخونابه رسان دیده تست
186. ۱۸۶حسنش ز تو بستد و به من دادتا پرورمش به شیر بیداد
187. ۱۸۷و ‌آنگه که ز شیر بازش آرمهم با سر زلف او سپارم
188. ۱۸۸گر ز آنکه پسنددش بسوزدوز دود غمش جهان فروزد
189. ۱۸۹ور نپسندد نسازدش ریشو آنگاه تو دانی و دل خویش
190. ۱۹۰از هیبت این خطاب جانکاهاز من بنماند غیر یک آه
191. ۱۹۱و آن نیز ز جوش ناتوانیچندی بطپید و گشت قفانی
192. ۱۹۲اکنون بندانم این نوا چیستمن نیستم این نواسرا کیست؟