1. ۱آن کیست کاندر آمد بازی کنان ازین دررویی چو بوستانی از آب آسمان تر
2. ۲باز این چه رستخیز‌ست این خود کجا درآمداین را که ره نموده‌ست از بهر فتنه ایدر
3. ۳ای دوستان یکدل‌، دل باز شد ز دستماز شغل باز ماندیم عاشق شدیم یکسر
4. ۴من شیفته شده‌ستم یا چون منند هر کس ؟ترسم که هر کس از من عاشق‌تر و تبه‌تر
5. ۵گر خصم نیست او را گوی از میانه بردموای ار کسی چو من را یاری بود برین فر
6. ۶باری ازو بپرسم تا او مرا چه گویدای ماه نو که‌رایی‌؟ خصم تو کیست بر در‌؟
7. ۷تا عاشقی مساعد بی هیچ خصم جوییگر هیچ رای داری مگزین کسی به من بر
8. ۸ور شوخ وار گوید درویش عاشقی تودرویش کی بوَم من، با خواجه توانگر
9. ۹خواجه عمید سید بواحمد تمیمیآن بی ریا عطا بخش آن بی بهانه مهتر
10. ۱۰اندر شریف خویی با مشتری موافقواندر بزرگوار‌ی با آسمان برابر
11. ۱۱جز نیکویی نگوید جز مردمی نداندوین هر دو را بدارد چون بیعت پیمبر
12. ۱۲زو مردمی نباشد نادر که او همیشهجز مردمی ندیده‌ست اندر تبار و گوهر
13. ۱۳اصل بزرگ دارد، خوی شریف دارد«ارجو» که تا قیامت زین هر دوان خورد بر
14. ۱۴اهل ادب نهادند او را به طوع گردنوز بهر فخر کردند آن لفظ نیکو از بر
15. ۱۵سحر حلال خواهی؟ رو لفظ خواجه بشنونقش بهار خواهی؟ رو روی خواجه بنگر
16. ۱۶لفظی بدیع و موجز، چون رای خواجه محکمخطی درست و نیکو‌، چون روی خواجه در خور
17. ۱۷از رشک او دبیر‌ان انگشت‌ها به دنداناو گاه دُر ببارد ز انگشت خویش و گه زر
18. ۱۸زر‌ی همی‌چکاند دری همی‌فشاندکان در جهان بماند پاینده تا به محشر
19. ۱۹گر سیستان بنازد بر شهر‌ها عجب نیستزیرا که سیستان‌را زیبد به خواجه مفخر
20. ۲۰هر جای‌گه که باشی شکر و حدیث باشدز‌آن عادت ستوده ز‌آن سیرت چو شکر
21. ۲۱با دشمن مخالف زانسان زید که مردمبا دوستان یکدل با مهربان برادر
22. ۲۲از خشم او مخالف هرگز خبر نیابدهر چند زیر خشم‌ش باشد بلای منکر
23. ۲۳مردی جوان و زادش زیر چهل ولیکنسنگش چو سنگ پیری دیرینه و معمر
24. ۲۴نادیده هیچکس را باور همی نیایدمن نیز تا ندیدم دل هم نکرد باور
25. ۲۵پور امیر حاجب کاو یافت کدخدا‌ییبا صاحب بن عباد اندر کمال همبر
26. ۲۶هر خسروی که او را چون تو مشیر باشدرای ترا متابع امر ترا مسخر
27. ۲۷من بنده مقصر تقصیر بیش دارمزنهار دل بمشکن تقصیر من بمشمر
28. ۲۸گر کمتر آمده‌ستم نزدیک تو به خدمتآخر مرا ندیدی روزی به‌جای دیگر
29. ۲۹تو مردمی کریمی، من کنگر‌ی گدا‌یمترسم ملول گردی با این کرم ز کنگر
30. ۳۰آزار داری از یار زیرا که یک زمستانبگذشت و کس نیامد روزی زمانه تن در (؟)
31. ۳۱روزی بدین درازی . . .کز تو خطایی آمد و ان از تو بود منکر
32. ۳۲ما با هزار دستان خو داشتیم آنجابیداد کرد و بیشی زاغ سیه بر این در
33. ۳۳تو تنگدل نگشتی با زاغ بد نکردیبنشستی و ببردی خوش با چنان ستمگر
34. ۳۴چون در میان باغت دامی بگستریدندبا زاغ در فتادی ناگه به‌دام اندر
35. ۳۵از تو خطایی آمد وز ما خطایی آمدشاید که هردو گشتیم اندر خطا برابر
36. ۳۶از باغ زاغ گم شد آمد هزار دستاناکنون گرفت باید کار گذشته از سر
37. ۳۷امروز ما و شادی امروز ما و رامشدر زیر هر درختی عیشی کنیم دیگر
38. ۳۸با دوستان یکدل با مطربان چابکبا دلبران زیبا با ساقیان دلبر
39. ۳۹دلجوی ساقیانی شیرین سخن که ما رااز کف دهند باده وز لب دهند شکر
40. ۴۰جاوید شاد بادی، با خرمی زیادیبر کف می مروق، در پیش یار دلبر
41. ۴۱سال و مهت مبارک، روز و شبت مساعدعیش تو خوش همیشه عیش عدو مکدر
42. ۴۲با عیش و شادکامی باشی همیشه همدمبا بخت و کامرانی بادی همیشه همسر
43. ۴۳آن کز تو شاد باشد گو سرخ می همی کشوان کو نه شاد با تو گو خون دل همی خور