1. ۱شمار روزه همی برگرفت روزشمارتمام کرد به عید محمد مختار
2. ۲شمار بوسه ز معشوق باز باید خواستکه روزه رفت و خط اندر کشید روزشمار
3. ۳خوش آن حساب که باشد محاسبش معشوقخوش آن شمار که باشد شماره گیرش یار
4. ۴هزار بوسه فزونست بر لب تو مراتو وامدار منی خیز و وام من بگزار
5. ۵مرا دلیست من آن دل ندارم و از تو دریغتو بوسه از من دلسوخته دریغ مدار
6. ۶ترا بدان لب خواهم سه بوسه داد که منبساط خواجه بدان بوسه داده ام بسیار
7. ۷کدام خواجه؟ خداوند خلق عنبر بویکدام خواجه خداوند دست گوهر بار
8. ۸عمید خسرو منصور ،ابوالحسن منصورکه جاودان ز جهان شاد باد و برخوردار
9. ۹نه عمرست و بماند به عمر خطابنه حیدرست و بماند به حیدر کرار
10. ۱۰مثال تیغش نقاش بر نگاشت بسنگز سنگ خاست فغان و خروش و ناله زار
11. ۱۱به نیزه کنگره برباید از حصار عدوچنانکه بادخزان از چنار برگ چنار
12. ۱۲بنام جودش غواص اگر ببحر شودنخست دست رساند به لؤلؤ شهوار
13. ۱۳چو کوهکن که بکان شد بنام دولت اونخست میتین بر زد به زردست افشار
14. ۱۴غریب وار همی گشت جود گرد جهانچو نزد خواجه سید رسید کرد قرار
15. ۱۵سخای خواجه بهارست و مادرخت و درختجوان و تازه نگردد مگر بفصل بهار
16. ۱۶ایا عزیزترین کس بنزد تو مهمانچنانکه دوست ترین کس بنزد تو زوار
17. ۱۷بسا کسا که بدینار بخشش تو ببردز دل غم و ز دو رخساره گونه دینار
18. ۱۸درم بنزد تو خوارست و نزد خلق عزیزعزیز خلق جهانرا همی چه داری خوار
19. ۱۹ترا به اصل بزرگ ای بزرگوار کریمزیادتیست بر آزادگان همه هموار
20. ۲۰نه چون تو گردد اگر چندمال دارد کسبدیع بزم کند یا درم دهد بسیار
21. ۲۱نه عود گردد هر چوب کان به جهد و به رنجبه گل فرو کنی اندر کنار دریا بار
22. ۲۲تذرو هم نشود جغد گرچه گوناگونبپشت و سینه او بر کنند رنگ و نگار
23. ۲۳بسا کسا که به جز نام زر شنیده نبودز مجلس تو برون برد زر کنار کنار
24. ۲۴چنانکه بس کس کو ده درم ندید بهمز بر تو بعدد بریکی شمرد هزار
25. ۲۵کسیکه خشم تو اورا بژرف چاه افکندمگر بمهر تو گوید مرا ز چاه بر آر
26. ۲۶چنانکه هر که مر او را کشنده مار گزیدامید رستن خویش افکند به مهره مار
27. ۲۷چنانکه عادت خوب تو شیر خورد از فخرخوی مخالف تو نیز شیر خورد از عار
28. ۲۸هر آنکسی که مر او را زمی خمار گرفتبه می رهد ز عذاب خمار و رنج خمار
29. ۲۹مگر که نار کفیده ست چشم دشمن توکز و مدام پریشان شده ست دانه نار
30. ۳۰عدو که پیش تو آید گناه او تو مبخشوگرچه ایزد بخشد گنه به استغفار
31. ۳۱از آنکه هر که عدوی تو گشت کافر گشتخدای توبه پذیرنده نیست از کفار
32. ۳۲عدو پیاده بود خشم تو سوار دلیرپیاده را بتواند گرفت زود سوار
33. ۳۳ایا شجاعت را گرد بازوی تو طوافایا مروت را گرد مجلس تو مدار
34. ۳۴نبید را چه فسون کرده ای که بر تو نبیدنکرد هرگز چون بر نبیدخواران کار
35. ۳۵فزون خوری ز همه مردمان نبید و شوندبمجلس تو همه خلق مست و تو هشیار
36. ۳۶همیشه تا بنماید مدار چرخ بماسیاه گیسوی لیل و سپید روی نهار
37. ۳۷همیشه تا دو نکوهیده مدح باشدمانیکی دو چشم نژند و یکی میان نزار
38. ۳۸نصیب تو ز جهان خرمی و شادی بادنصیبت دشمن تو رنج و شدت و تیمار
39. ۳۹خجسته بادت عید و خجسته طلعت توبفال نیک بشیر همه صغار و کبار