1. ۱چهار چیز گزین بود خسروان را کارنشاط کردن چوگان و رزم و بزم شکار
2. ۲ملک محمد محمود آمد و بفزودبر این چهار بتوفیق کردگار چهار :
3. ۳نگاه داشتن عهد و بر کشیدن حقبزرگ داشتن دین و راستی گفتار
4. ۴جز این چهار هنر، صد هنر، فزون داردکزین چهار هنر، هر یکی فزون صدبار
5. ۵چو داد دادن نیکو، چو علم گفتن خوبچو عفو کردن مجرم، چو بخشش دینار
6. ۶هنر فراوان دارد ملک، خدای کنادکه باشد از هنر وعمر خویش برخوردار
7. ۷چنانکه او ملکست و همه شهان سپهشهمه ملوک سپاهند و او سپهسالار
8. ۸ز جمله ملکان جهان که داند کردهزار یک زان کان شهریار گیتی دار
9. ۹بیک شکار گه اندر، من آنچه زو دیدمترا بگویم خواهی کنی گر استفسار
10. ۱۰بدشت برشد روزی بصید کردن ومنز پس برفتم با چاکران و با نظار
11. ۱۱ز دور دیدم گردی بر آمده بفلکمیان گرد مصافی چو آهنین دیوار
12. ۱۲امیر پیش و گروهی شکار اندر پیشبتیر کرده بر ایشان فراخ دشت حصار
13. ۱۳همی فکندبه تیر و همی گرفت به یوزچو گرد باد همی گشت بر یمین و یسار
14. ۱۴بیکزمان همه بفکند و پس به حاجب گفتکه هرچه کشته تیر منست پیش من آر
15. ۱۵ز بامدادان تا نیمروز حاجب اومیان دشت همی گشت با هزار سوار
16. ۱۶بر استران سبک پی همی نهاد سبکشکارها که برو تیر برده بودبکار
17. ۱۷بماندمرکبش و استران بمانده شدندز بس دویدن تیز و ز بس کشیدن بار
18. ۱۸هنوز پنج یکی پیش میر برده نبوداز آن شکار که از تیر میر شد کشتار
19. ۱۹چو پشته پشته شداز کشته پیش روی امیرفراخ دشتی چون روی آینه هموار
20. ۲۰ز چشم آهو چون چشم دوست شد همه دشتز شاخ آهو چون زلف تابداده یار
21. ۲۱مرا ز چشم و سیه زلف یار یاد آمدفرو نشستم و بگریستم بزاری زار
22. ۲۲در آرزوی دو زلف ودو چشم آهوی خویشچو چشم شیران کردم ز خون دیده کنار
23. ۲۳ز چاکران ملک چاکری بدید مراهمی ندانم بونصر بود یا کشوار
24. ۲۴برفت و گفت ملکرا که فرخی بگریستبصیدگاه تو بر چشم آهویی بسیار
25. ۲۵چو بازگشت همیبرد سوی خیمه خویشز خون دیده کناری عقیق دانه نار
26. ۲۶مگر که آهو چشمست یار او که شده ستبچشم آهو بر چشمهاش باران بار
27. ۲۷ملک چنانکه ز آزادگی سزید گزیدز آهوان چو نگاری ز بتکده فرخار
28. ۲۸دراز گردن و کوتاه پشت و گرد سرینسیاه شاخ و سیه دیده ونکو دیدار
29. ۲۹بچشمش اندر گفتی کشیده بودستیبسحر سرمه خوبی و نیکویی سحار
30. ۳۰بمن فرستاد آنرا و معنی آن بوده ستکه شادمان شو و اندوه دل براین بگسار
31. ۳۱بدین کریمی و آزادگی که داند بودمگر امیر نکو سیرت نکو کردار
32. ۳۲چه جایگاه شگفتست و کیست از امراسزای ملک جز آن آفتاب فخر تبار
33. ۳۳در آنچه خواهد دادن خدای عرش بدوچنین هزار جوانرا کرا بود مقدار
34. ۳۴همی ندانی کاین دولتی چگونه قویستتواین حدیث که گویم، نگر نداری خوار
35. ۳۵رسد بجایی ملک محمد محمودکه کس بنشنید از ملک احمد مختار
36. ۳۶یکان یکان همه فردا ترا پدید آیدتو گوش دار و ببین تا چگونه گردد کار
37. ۳۷هنوز خاقان در خدمتش نبسته کمرهنوز قیصر بر درگهش نکرده نثار
38. ۳۸هنوز نامه او با خوانده نیست بر فغفورهنوز خطبه او کرده نیست در بلغار
39. ۳۹هنوز نایب او با دبیر و مستوفیخراج مغرب را برگرفته نیست شمار
40. ۴۰هنوز پیشرو روسیان بطبع نکردرکاب او را نیکو بدست خویش بشار
41. ۴۱هنوز رود سرایان نساختند به رومز بهر مجلس او ارغنون و موسیقار
42. ۴۲هنوز طوف نکرده ست و سر بسر بنگشتچنانکه باید گرد جهان سکندر وار
43. ۴۳بسی نمانده که کار جهان چنین گرددبکام خویش رسیده من و همه احرار
44. ۴۴همیشه تا نبود گل بروزگار خزانچنانکه میوه نباشد بروزگار بهار
45. ۴۵خدای ناصر او باد و روزگار بکامفلک مساعد و گیتی برو گرفته قرار