1. ۱دل آن ترک نه اندر خور سیمین بر اوستسخن او نه ز جنس لب چون شکر اوست
2. ۲با لب شیرین با من سخنان گوید تلخسخن تلخ نداند که نه اندر خور اوست
3. ۳نه باندازه کند کار و نگویم که مکنچکنم پس که مرا جان جهان در بر اوست
4. ۴از همه خلق دل من سوی او دارد میلبیهده نیست پس آن کبر که اندر سر اوست
5. ۵سرو را ماند کآورده گل سوری باربینی آن سرو که خندان گل سوری بر اوست
6. ۶مادرش گفت پسر زایم سرو و مه زادپس مرا این گله و مشغله با مادر اوست
7. ۷آن رخ چون گل بشکفته وبالای چو سروخواجه دیده ست همانا که رهش بردر اوست
8. ۸خواجه سیدبوبکر حصیری که خدایهرچه داده ست بدو، در خور او، وز در اوست
9. ۹مهتر محتشمانست بحشمت نه بزاداز همه محتشمان هر که بود کهتر اوست
10. ۱۰هر که از چاکری و خدمت او رنج بردرنج نادیده جهان چاکر و خدمتگر اوست
11. ۱۱چاکری کردن او در شرف از میری بهورنه چون چشم همه میران بر چاکر اوست
12. ۱۲دشمنی کردن با مرد چنو بیخردیستخرد دشمن او در سخن مضمر اوست
13. ۱۳دشمن خواجه ببال و پر مغرور مبادکه هلاک و اجل مورچه بال و پر اوست
14. ۱۴هر مخالف که بدو قصد کند نیست شودور مثل سعد فلکها همه از اختر اوست
15. ۱۵آتشی دان تو خلافش را در سوزش و تفکه مثل چرخ اثیر از تف خاکستر اوست
16. ۱۶مهر فرزندی بر خواجه فکنده ست جهانزانکه چون مادرانده خوروانده براوست
17. ۱۷دشمن ار مهر طمع دارد ازو بیهدگیستکه جهان مادر او نیست که مادندر اوست
18. ۱۸کس در این گیتی با دشمن او دوست مبادکاژدهاییست جهان دشمن خواجه خور اوست
19. ۱۹او کریمیست عطا بخش و کریمی که مدامروزی خلق بدان دست ولی پرور اوست
20. ۲۰دل او وقت عطا دادن بحریست فراخکه مه زود رو اندر طلب معبر اوست
21. ۲۱نتوان گفت که دریای دمان را دگرستنتوان گفت که درهای دگر جز در اوست
22. ۲۲از کریمی دل او سیر شود هرگز نهاین سرشتیست که در خلقت و در گوهر اوست
23. ۲۳دست او همچو درختیست که چشم همه خلقببهار و بخزان برگل و برگ و بر اوست
24. ۲۴برتن هیچکس از هیچ ستمگر نبودآن ستم کز کف بخشنده او برزر اوست
25. ۲۵گر بکف گیرد ساغر بخروش آید زرآن خروش از کف او ناید کز ساغر اوست
26. ۲۶هر چه در گیتی از معنی خواهند گیستنام او با صلت نیکو در دفتراوست
27. ۲۷این عطا دادن دایم خوی پیغمبر ماستای خنک آنکس کورا خوی پیغمبر اوست
28. ۲۸سببی باید تا فخر توان کرد بدانرادی و فخرو بزرگی سبب مفخر اوست
29. ۲۹مخبری باید بر منظر پاکیزه گواهمخبری در خور منظر بجهان مخبر اوست
30. ۳۰همه خوبی و نکویی بود او را ز خدایوین رهی را که ستایشگر و مدحتگر اوست
31. ۳۱عید او فرخ و او شاد بفرخنده بتیکه گه استاده می اندر کف و گه در بر اوست