1. ۱من ندانم که عاشقی چه بلاستهر بلایی که هست عاشق راست
2. ۲زرد و خمیده گشتم از غم عشقدو رخ لعل فام و قامت راست
3. ۳کاشکی دل نبودیم که مرااینهمه درد وسختی از دل خاست
4. ۴دل بود جای عشق و چون دل شدعشق را نیز جایگاه کجاست
5. ۵دل من چون رعیتیست مطیععشق چون پادشاه کامرواست
6. ۶برد و برد هر چه بیند و دیدکند و کرد هرچه خواهد و خواست
7. ۷وای آن کو بدام عشق آویختخنک آن کو زدام عشق رهاست
8. ۸عشق بر من در عنا بگشادعشق سر تابسر عذاب و عناست
9. ۹در جهان سخت تر ز آتش عشقخشم فرزند سیدالوزراست
10. ۱۰میر ابوالفتح کز فتوت و فضلدر جهان بی شبیه و بی همتاست
11. ۱۱صفتش مهتر گشاده کفستلقبش خواجه بزرگ عطاست
12. ۱۲بسخا نامورتر از دریاستگرچه او را کمینه فضل سخاست
13. ۱۳دست او هست ابر و دریا دلابر شاگرد و نایبش دریاست
14. ۱۴بخشش او طبیعی و گهریستبخشش دیگران بروی و ریاست
15. ۱۵راد مرد و کریم و بی خللستراد ویکخوی و یکدل یکتاست
16. ۱۶نیکویی را ثواب هفتاد استاز خدا و برین رسول گواست
17. ۱۷اندکست این ز فضل او هر چندکس نگفته ست کاندکیش چراست
18. ۱۸آن خواجه غریب تر که ازوخدمتی را هزار گونه جزاست
19. ۱۹اثر نعمت و عنایت اوبر همه کس چو بنگری پیداست
20. ۲۰ادبا را شریک دولت کرددولت خواجه دولت ادباست
21. ۲۱شعرا را رفیق نعمت کردنعمت خواجه نعمت شعراست
22. ۲۲هر تنی زیر بار منت اوستهر زبانی بشکر او گویاست
23. ۲۳او ز جود و ز فضل تنها نیستدر همانند خویشتن تنهاست
24. ۲۴طبع او چون هواست روشن و پاکروشن و پاک بی بهانه هواست
25. ۲۵هر که با او بدشمنی کوشدروز او از قیاس بی فرداست
26. ۲۶تیغ او بر سر مخالف اواز خدای جهان نبشته قضاست
27. ۲۷دشمن او ازو بجان نرهدور همه پروریده عنقاست
28. ۲۸گرچه آباش سیدان بودنداو بهر فضل سید آباست
29. ۲۹دست او را مکن قیاس به ابرکه روانیست این قیاس و خطاست
30. ۳۰گرچه گیتی ز ابر تازه شوداندرو بیم صاعقه ست و بلاست
31. ۳۱تا هوا را گشادگی و خوشیستتا زمین را فراخی و پهناست
32. ۳۲شادمان باد و یافته ز خدایهر چه او را مرداد و کام و هواست
33. ۳۳مهرگانش خجسته باد چنانکو خجسته پی و خجسته لقاست
34. ۳۴کاندرین مهرگان فرخ پیزو مرا نیم موزه نیم قباست