1. ۱ای فعل تو ستوده و گفتارهات راستدایم ترا بفضل و بآزادگی هواست
2. ۲از کوشش تو شاه، بهر جای هیبتستوز بخشش تو میر بهر خانه یی نواست
3. ۳فضل ترا همی نبود منتهی پدیدآنرا که از شماره برون شد چه منتهاست
4. ۴چوگان زدی بشادی با بندگان خویشچوگان زدن ز خلق جهان مر ترا سزاست
5. ۵گوی ترا ستاره نیایش کندهمیگوید که قدر و منزلت و مرتبت تراست
6. ۶من خواهمی که چون تو بمیدان شتابمیکانجای جای مرتبت و عز و کبریاست
7. ۷گر اختیار مابود آنجای جای ماستآنجایگاه بودن ما نه بدست ماست
8. ۸گوی تو بر ستاره شرف دارد ای امیرگوی به از ستاره، به جز مر ترا کراست
9. ۹این جاه و این شرف ز تو گوی ترا فزودتو آگهی که این سخن بنده است راست
10. ۱۰پیدا بود که گوی ترا تا کجاست قدرپیدا بود که گوی ترا تا کجا بهاست
11. ۱۱گویی بخدمت تو بدین جایگه رسیدگو را بر آسمان سخن افتاد و نام خاست
12. ۱۲گرماکه بندگان تو باشیم بگذریماز آسمان بمنزلت و مرتبت رواست
13. ۱۳آنکس که بنده تو شد ای شاه بنده نیستآنکس که بنده تو شد ای شاه پادشاست
14. ۱۴ای میزبان لشکر سلطان و آن خویشامروز میزبان چو تو اندر جهان کجاست
15. ۱۵مهمان تو به خوان تو برحق گمان بردگوید که از خدای مرا این شرف عطاست
16. ۱۶چون بنگرد بزرگی بیند بدست چپچون بنگرد سعادت بیند بدست راست
17. ۱۷تا این سمای روی گشاده نه چون زمی استتا این زمین باز کشیده نه چون سماست
18. ۱۸اندر جهان تو باش او پدر میزبان خلقکاین عادت از ملوک جهان خاصه شماست