1. ۱بر آمد پیلگون ابری ز روی نیلگون دریاچو رای عاشقان گردان چو طبع بیدلان شیدا
2. ۲چو گردان گشته سیلابی میان آب آسودهچو گردان گردباد تندگردی تیره اندروا
3. ۳ببارید و ز هم بگسست و گردان گشت بر گردونچو پیلان پراکنده میان آبگون صحرا
4. ۴تو گفتی گرد زنگارست بر آیینه چینیتو گفتی موی سنجابست بر پیروزه‌گون دیبا
5. ۵بسان مرغزار سبز رنگ اندر شده گردشبه یک ساعت ملون کرده روی گنبد خضرا
6. ۶تو گفتی آسمان دریاست از سبزی و بر رویشبه پرواز اندر آورده‌ست ناگه بچگان عنقا
7. ۷همی رفت از بر گردون گهی تاری گهی روشنو زو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا
8. ۸بسان چندن سوهان زده بر لوح پیروزهبه کردار عبیر بیخته بر صفحه مینا
9. ۹چو دودین آتشی کآبش بروی اندرزنی ناگهچو چشم بیدلی کز دیدن دلبر شود بینا
10. ۱۰هوای روشن از رنگش مغبر گشت و شد تیرهچو جان کافر کشته ز تیغ خسرو والا
11. ۱۱یمین دولت و دولت بدو آراسته گیتیامین ملت و ملت بدو پیراسته دنیا
12. ۱۲قوام دین پیغمبر ملک محمود دین پرورملک فعل و ملک سیرت ملک سهم و ملک سیما
13. ۱۳شهنشاهی که شاهان را ز دیده خواب بربایدز بیم نُه منی گرزش به جابُلقا و جابُلسا
14. ۱۴دل ترسا همی داند کزو کیشش تبه گرددلباس سوکواران زان قبل پوشد همی ترسا
15. ۱۵خلافش بدسگالان را بدانگونه همی بکشدکه هنگام سموم اندر بیابان تشنه را گرما
16. ۱۶دل خارا ز بیم تیغ او خون گشت پنداریکه آتش رنگ خون دارد چو بیرون آید از خارا
17. ۱۷امید خلق غواصست و دست راد او دریابه کام خویش برگیرد گهر غواص از دریا
18. ۱۸گذرگاه سپاهش را ندارد عالمی ساحتتمامی ظل چترش را ندارد کشوری پهنا
19. ۱۹گر اسکندر چنو بودی به ملک و لشکر و بازونگشتی عاصی اندر امر او دارای بن دارا
20. ۲۰جهان را برترین جایست زیر پایه تختشچنان چون برترین برجست مر خورشید را جوزا
21. ۲۱صفات قصر او بشنید حورا یکره و زان پسخیال قصر او بیند به خلد اندر همی حورا
22. ۲۲زبان از بهر آن باید که خوانی مدح او امروزدو چشم از بهر آن باید که بینی روی او فردا
23. ۲۳چو مدحش خواند نتوانی چه گویا و چه ناگویاچو رویش دید نتوانی چه بینا و چه نابینا
24. ۲۴بیابد هر که اندیشد ز گنجش برترین قسمتخلایق را همه قسمت شد اندر گنج او مانا
25. ۲۵ز خشم و قوتش جایی که اندیشد دل بخردز جود و همتش جایی که اندیشد دل دانا
26. ۲۶نه آتش را بود گرمی، نه آهن را بود قوتنه دریا را بود رادی، نه گردون را بود بالا
27. ۲۷ز خشمش تلخ تر چیزی نباشد در جهان هرگزز تلخی خشم او نشگفت اگر الوا شود حلوا
28. ۲۸دل اعدای او سنگست لیکن سنگ آهن کشاز آن پیکان او هرگز نجوید جز دل اعدا
29. ۲۹ایا شاهی که از شاهان نیامد کس ترا همسرایا میری که از میران نباشد کس ترا همتا
30. ۳۰به هر می خوردنی چندان به ما بر زر تو درپاشیکه از بس رنگ زر تو سلب زرین شود بر ما
31. ۳۱امیرا! خسروا! شاها! همانا عهد کرده‌ستیکه گنجی را برافشانی چو بر کف برنهی صهبا
32. ۳۲تو از دیدار مادح همچنان شادان شوی شاهاکه هرگز نیم از آن وامق نگشت از دیدن عذرا
33. ۳۳طواف زایران بینم به گرد قصر تو دایمهمانا قصر تو کعبه‌ست و گرد قصر تو بطحا
34. ۳۴ز نسل آدم و حوا نماند اندر جهان شاهیکه پیش تو جبین بر خاک ننهاده‌ست چون مولا
35. ۳۵هر آنکس کو زبان دارد همیشه آفرین خواندبر آن کو آفرین تو به یک لفظی کند املا
36. ۳۶ز شاهان همه گیتی ثنا گفتن ترا شایدکه لفظ اندر ثنای تو همه یکسر شود غرا
37. ۳۷همی تا در شب تاری ستاره تابد از گردونچو بر دیبای فیروزه فشانده لؤلؤ لالا
38. ۳۸گهی چون آینه چینی نماید ماه دو هفتهگهی چو مهره سیمین نماید زهره زهرا
39. ۳۹عدیل شادکامی باش و جفت ملکت باقیقرین کامگاری باشد و یار دولت برنا
40. ۴۰میان مجلس شادی، می روشن ستان دایمگه از دست بت خُلُخ، گه از دست بت یغما