1. ۱بازاز سمن و گل چمن آراست جهان راجان تازه شد از لطف هوا پیر و جوان را
2. ۲صورتگر اشجار ز عکس گل و نسرینسیمای سمن داد شب غالیه سان را
3. ۳آیینه ی خور خاصیت کاهربا یافتکز روی گل زرد رباید یرقان را
4. ۴وقتست که مشاطه گر لاله گشایدچون نافه ی سربسته سر غالیه دان را
5. ۵فیض نفس پاک ز بوی گل و لالهکیفیت می داد کل کوزه گران را
6. ۶ابر از اثر لطف هوا در دل خاراشاخ گل صد برگ کند چوب شبان را
7. ۷آب ز هوس جلوه ی گلهای بهاریجوید چو حباب از دل دریا جریان را
8. ۸در آب روان جلوه دهد باد بصد نازصد سرو خرامنده و شمشاد چمان را
9. ۹در قوس قزح برصفت ابروی خوبانرنگ پر طاوس دهد زاغ کمان را
10. ۱۰از فیض هوا بر صفت بزم ریاحینآرد به سخن سوسن آزاده زبان را
11. ۱۱آن اتش گلفام ده امروز که گردوناز چشمه ی خور آب دهد لاله ستان را
12. ۱۲وان آب شفق رنگ روان ساز که در جامآتش زند از جلوه چو گل آب روان را
13. ۱۳عالم گذرانست همان به که درین باغبی غم گذرانیم جهان گذران را
14. ۱۴فیضی که ز سرچشمه ی خورشید نیابیدر دور گل از گردش ساغر طلب آن را
15. ۱۵دل جمع کن امروز و ببین از گل این باغآن جلوه که فردا بود انوار جنان را
16. ۱۶دارد چمن از نامیه انواع لطایفتا هدیه برد روضه ی سلطان جهان را
17. ۱۷سرو چمن آل عبا شاه خراسانکز سایه سمن سای کند باد وزان را
18. ۱۸بر چهره ی وصفش چه محل زیور تقریردریاب که حاجت به بیان نیست عیان را
19. ۱۹شکر نعمش باز درین مطلع رنگینبگشاد زبان فاخته ی قافیه خوان را