1. ۱ای از لب تو خطبه کلام قدیم راباعث، رسوم شرع تو امید و بیم را
2. ۲اول عظیم داشته شأن ترا خدایوانگاه برفراشته عرش عظیم را
3. ۳چرخ اثیر تا شرف از گوهرت نیافتدرهم نریخت اینهمه در یتیم را
4. ۴بر شاهراه عقل نهادی چراغ شرعتا خلق پی برند ره مستقیم را
5. ۵قول تو هر کجا که دلیل آورد فقیهدیگر مجال بحث نماند حکیم را
6. ۶دارد چنان دمی که بمعجز فرو بردشمشیر خطبه ی تو عصای کلیم را
7. ۷روی تو در سلامت خلقست وین سخنروشن بود چون آینه طبع سلیم را
8. ۸آن دم که فخر داشت بدان سالها مسیحدر گلشن تو گشت کرامت نسیم را
9. ۹بر حرف زلف و خال، فغانی قلم کشیدوز دفتر تو خواند الف لام میم را